Goede raad is duur

februari 2008
 Goede raad is duur, wat moest ik doen, ik wist het niet meer, kon niet meer eten, niet meer slapen, voelde me gewoon klote.

Naar de dokter, rustgevende medicijnen die ik dus niet innam omdat ik een hekel aan medicijnen heb, maar goed het idee dat ik ze had als het echt nodig was, dacht ik dan maar.

Naar maatschappelijk werk, kijken wat deze voor mij konden doen. Niets dus, maar ik kon wel komen praten over mijn echtscheiding zei een aardig meisje van een jaar of 22. Goed bedoeld maar zag me nog niet mijn hart uitstorten bij haar.

Dan zelf maar iets ondernemen, in weer een slapeloze nacht een brief van twee kantjes naar de gemeente gestuurd en ook een officiële brief om deze beslissing juridisch aan te vechten.

Ik moest naar dat centrum toe, voordat ik er naar binnen ging moest ik letterlijk kotsen en eenmaal binnen kon ik niet anders dan huilen. Ik ben totaal geen huilebalk maar nu wel of er een stroom was losgebarsten.

Wat voor werk hebben jullie vroeg ik. “In de groenvoorziening” werd er gezegd. Denk je dat ik langs de weg ga staan met een schoffel vroeg ik op mijn 55e. Ja zei ze, ik zei, ik dacht het niet hoor. Schoonmaakwerkzaamheden, dan moet je maandag om 6 uur op het centrum zijn. Vroeg of ze wel wist waar ik woonde en of ze wist hoe laat het openbaar vervoer begon te rijden. Nee dat dus niet, weer iets wat afviel.

Maar ze had nog iets voor me in petto, in kon naar een dependance, ik kon niet, ik moest wel, anders zou ik dus geen uitkering krijgen, ik was dus verplicht om een contract te ondertekenen en dat deed ik dus. Kan tenslotte niet zonder eten en drinken.

Ik ging er naar toe, daar werd door mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking dingen ingepakt, in een tochtig, rommelig kantoortje gingen twee heren wel even beslissen welke schoenen ik aan moest en welke werkkleding ik zou krijgen. Over mijn hoofd heen pratend, zonder ook maar iets aan mij te vragen. Ik kookte.

Ik was kapot, ging naar huis en hoewel ik in mijn leven veel mee heb gemaakt, had ik nooit gedacht, ik wilde maar dat ik er niet meer was.

Maar deze middag kwam de bus er aan en ik dacht, als ik er onderstap, dan breek ik misschien wat en hoef ik daar maandag niet naar toe…………. Ik schrok van mezelf.

Thuis belde ik diverse vrienden en vriendinnen om advies in te winnen maar ook die kwamen er niet uit.

Toen nam ik zelf maar een besluit. IK GA NIET DAAR NAAR TOE. NEVER.

Dus de maandag dat ik daar naar toe moest gaan belde ik op en meldde me ziek, zo simpel was het eigenlijk maar leuk, nee dat vond ik het niet.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s