Verslaving

Augustus 2009
Ik geef het toe, ik heb ook een verslaving. Nee ik rook niet, ik drink met mate, gebruik geen drugs maar ben toch verslaafd  . Ik zal mijn geheim onthullen. Ik ben verslaafd aan cafeïne vrije cappuccino XL bij de Hema . Vandaag in de stad heb ik twee keer toegegeven aan deze verslaving en twee koppen cappuccino gedronken. Een mengelmoes van mensen zit er altijd bij de Hema in Rotterdam. Ik zie en bedenk altijd bij ieder mens een verhaal. Achter mijn stond een vrouw, schat haar zo rond de 80 jaar.
Niet te groot, spierwit haar, knotje met zwarte band er om heen en moeilijk lopend. Ze kocht een donut, een mokkagebakje, een dubbele kop koffie en een flesje sap. Ze heeft een stok bij zich en een boodschappenwagentje op wielen. Ze neemt haar blad en met haar stok loopt ze naar een tafel toe.
Nee er zat niemand op haar te wachten, ze gaat er alleen zitten aan een grote tafel. Ze loopt weer terug en haalt haar boodschappenwagentje en een paar kranten. Ze gaat op haar gemakkie aan de tafel zitten. We stonden samen bij de bak waar de suikerzakjes, melk en dergelijke liggen. Ik zie haar een handje suikerstaafjes pakken. Mijn gedachte? Die neemt wat mee voor thuis. Ze gaat zitten en neemt een slokje van haar sap. Ze vouwt de krant open en begint te lezen. Ze neemt een hap van haar donut en begint een zakje suiker in haar koffie te doen en nog één, en nog één, en nog één. Ik wil eigenlijk stiekem met mijn telefoon een foto maken maar doe het toch maar niet. Ik blijf tellen en ze doet echt waar zeven zakjes suiker in haar kop koffie. Daarbij nog drie cupjes met melk.
De eerste bladzijde van haar krant had ze uit en die scheurde ze er dus maar vanaf. Prachtig, ik zat echt te genieten, vond het zo’n schitterend mens. Mijn gedachten gaan dan op hol. Ze moest altijd thuis brood met kaas eten of iets anders gezonds. Nu is ze 80 en gaat ze gewoon als lunch een gebakje en een donut eten en koffie met 7 zakjes suiker……………….. En gelijk heeft ze, voor wie zal ze het laten denk ik dan. Maar misschien is het verhaal heel anders, is het gewoon een eenzame vrouw die ook weer in haar uppie in de Hema zit om nog iemand om zich heen te hebben. Ik ging na mijn eerste kopje cappuccino de stad weer in.
Toen ik een uur later ongeveer terugkwam om nog een kopje cappuccino te nemen kwam ze net naar buiten met haar karretje. Mensen kijken, het is gewoon zo prachtig……………..
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Hemaverhalen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s