Oude liefde roest niet

Samen met een leuke groep mensen begonnen we 30 jaar geleden met het organiseren van een Huttendorp in ons dorp.
Gemiddeld zo’n 200 kinderen bouwen er een hut en mogen er een week spelen en natuurlijk ook een nachtje slapen.

Ik zat 28 jaar actief in het bestuur en zag zo veel vrijwilligers gaan en komen en  bleef het leuk vinden.
Toch nam ik twee jaar geleden de beslissing om te stoppen omdat het niet te combineren was met een fulltime baan en ik nou eenmaal als ik iets doe er ook voor 100% achter wil staan.

Met toch wel pijn in mijn hart nam ik afscheid van “mijn kindje” maar helemaal uit zicht ging het eigenlijk nooit. Zoonlief die vanaf zijn geboorte meeging naar het Huttendorp is met hetzelfde sop overgoten en momenteel voorzitter.

Zo overlegden we nog vaak of kwam hij wat vragen over hoe dingen gingen maar toch gingen ze hun eigen weg en dat is helemaal prima.

Nu ik weer thuis ben en zonder baan zit had ik gevraagd of ik hier en daar nog misschien een handje kon helpen weer.
De vraag kwam toen of ik weer penningmeester wilde worden en dat heb ik gedaan onder voorwaarde dat ik verder niet echt bij de organisatie wil zitten.

Dus vandaag weer begonnen met het bijhouden van de kassen en ach ja en passant neem ik vanmiddag ook maar een paar tassen met vuile shirtjes mee die ik even was en strijk en voer ik de ingeschreven kinderen even in de computer in.

Het lijkt of ik niet weg geweest ben en het grappige is dat er momenteel een vrijwilliger is die 9 jaar geleden stopte en het ook niet kan laten en weer begonnen is want het is gewoon ontzettend leuk om te doen en die kinderen te zien genieten.

Zo’n 200 kinderen hadden we vandaag en er staan weer prachtige hutten waar ze een week mogen spelen. Een hele mooie groep met jonge mensen die als vrijwilliger bezig zijn en de organisatie staat als een huis.  Ik ga me daar dan ook niet (met moeite soms) mee  bemoeien.
Maar ik ga er wel van genieten deze week en zonder de verantwoording is dat extra leuk om te doen.