Workshop 55 suffers……..

Woensdag ben ik bij het UWV geweest daar werd een workshop 55+ georganiseerd en hoe we weer aan de slag zouden kunnen komen.

In de mooie entourage van het oude stadhuis in Gouda werd deze workshop gehouden en zo’n 50 mensen waren er aanwezig.

Twee workshops kregen we aangeboden de eerste door een jonge dame die begon met het voorbeeld dat haar vader niet om kon gaan met een nieuwe smartphone en ze daarom begreep hoe wij ons moesten voelen.

Eigenlijk begon ze nog met het geven van complimenten dat wij de generatie zijn die het land opgebouwd hebben. (mag ik even kotsen) Later bleek dus dat ze ook dat soort workshops geeft met de titel “ complimenteren en prijzen of zo iets”

Ik kreeg een beetje de kriebels van de dingen die ze ter berde bracht alsof ze tegen 50 kleuters zat te praten, ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven maar mij gaf het een vervelend gevoel.

Dus ik vroeg aan haar of ze het idee had dat we allemaal zoals we daar zaten geen nieuwe uitdaging meer aandurfden of wilden gaan voor een nieuwe baan.De stemmen kwamen los en ik merkte dat veel meer andere mensen het zo aanvoelden.

Nou ja zo als het met “goeie”eigentijdse workshops gaat (misschien had ze toch gelijk haha ) moesten we onze sterke punten en minder sterke punten opschrijven en deze delen met je buurman/vrouw.
Ik moet zeggen dat ik aan die gesprekken met die mensen die in dezelfde situatie zaten meer had dan aan haar hele betoog dat we beren zijn die op een weg zitten en niet meer op willen staan. (beetje kort door de bocht)

Bij de verhalen hoorde ik heel andere dingen, mensen die echt van alles gedaan hebben, creatieve sollicitatie brieven,bellen,netwerken, zelf langsgaan bij bedrijven etc. etc. en echt niet lijdzaam op hun stoel zitten te wachten tot iemand hen de perfecte baan aanbiedt.

Deze gesprekken en op een terrasje zitten in de zon en een broodje eten, maakte het voor mij toch nog een zinvolle en leuke middag.

Aan het begin bij de introductie van deze workshop had de man van het UWV gevraagd wie er geïnterviewd wilde worden over dit onderwerp door een journalist van het Algemeen Dagblad. Er zou een journalist komen en een fotograaf. Niemand wilde maar mij leek het geweldig leuk en je weet maar nooit wat er uit voortkomt dus ik zei ik wil wel.

De man van het UWV ging bellen en in de pauze zou hij er even met mij over praten. Helaas moest hij zeggen dat het niet door kon gaan. De journalist had nog meer UWV’s benaderd en inmiddels al een andere afspraak gemaakt. Jammer maar helaas, had het wel heel leuk gevonden.

P.s. Stiekem heb ik even gekeken in de andere ruimtes in het stadhuis, wat is het mooi. De ramen waren allemaal al weer voorzien van kaarsen al vast klaar voor de kaarsjesavond. Wat moeten daar veel mensen nodig zijn om die allemaal tegelijk aan te steken.
Ik kreeg meteen weer zin om nog weer eens een keer daar te gaan kijken op 11 december aanstaande. http://www.goudabijkaarslicht.nl/

 

Er op uit……

Vanmorgen toen ik opkwam, ja inderdaad dat was niet zo vroeg, zag ik de zon al schijnen en meteen had ik zin om lekker te gaan fietsen.

Gisteren een hectische dag gehad met van alles en laat naar bed gegaan dus vanmorgen even langer blijven liggen.

Zusiie gebeld en die schrok zich rot toen ik zei “zullen we gaan fietsen” maar ze ging haar fiets opladen (zij heeft zo’n elektrische racefiets) en ik ging naar haar toe, ze woont zo’n 5 km bij me vandaan.

Samen gingen we naar een volgende gemeente fietsen een km of 6 verderop waar een leuk en wel gezellig winkelcentrum is en hoewel het wel fris was, was het toch heerlijk om te fietsen.

Lekker een bakje daar gedaan en nog een paar boodschapjes en weer naar huis gegaan.
En op een of andere manier geeft de combinatie fietsen en zon me energie en mijn straat voor het huis was aardig groen dus ik nog even de hogedrukreiniger uit de schuur gehaald en de straat afgespoten.

En passant nog even de twee piepkleine boompjes in mijn bloempotten voorzien van kerstverlichting die ik altijd winterverlichting noem want ik vind het gewoon gezellig als dat brandt en niet alleen 1 weekje met de kerstmis.

Helemaal verkleumd en koud inmiddels kwam ik binnen met toch zo’n heerlijk buitengevoel nog in mijn lijf. Nu lekker een grote kop hete groene thee en wat kaarsjes aansteken en vanavond nog alleen maar schrijven voor de krant en luisteren naar mijn favoriete radioprogramma. En stiekem zo nu en dan even kijken en genieten van mijn mooie schone straat en de winterverlichting voor het huis.

De glasfabriek

Tijdens onze reis naar Praag kregen we een excursie naar een glasfabriek die al 100 jaar oud was en waar ook al 100 jaar op dezelfde manier glas geblazen wordt met de mond.

In Tsjechië zijn heel veel glas- en kristalfabrieken omdat een van de benodigde materialen zilverzand daar gewonnen wordt en het is de beste kwaliteit zilverzand die er te vinden is.

In deze fabriek werden alle glazen voorwerpen nog steeds zo geblazen als 100 jaar geleden met gebruik van dezelfde houten mallen.

De fabrieksarbeiders werken er in korte broek en shirt en drinken per dag 6 liter heel licht bier om het vocht aan te vullen dat ze verliezen bij het werken met de hete ovens.

Ze staan op een soort podium te werken en je mag er gewoon tussendoor lopen en kijken als je maar oppast als ze langslopen met de hete glazen voorwerpen die naar de afkoeloven gaan, dat duurt twee uur voordat het helemaal afgekoeld is en dan is het pas echt hard glas.

Het was echt heel mooi om te zien hoe dat in zijn werk ging en we mochten het zelf ook proberen, ik heb het ook gedaan en ik moet zeggen het was best moeilijk al produceerde ik nog een aardig ronde bel. 🙂

Het was een heel aardige man die vertelde hoe ik het moest doen en hoe het allemaal in zijn werk ging. Een combinatie van blazen en draaien.

In deze fabriek werkten ook veel mensen uit de gevangenis, geen zware criminelen maar voornamelijk mannen die geen alimentatie wilden betalen en opgepakt waren en hier te werk gesteld. Op hun rug was dat ook te lezen: Stráž. (waarvan ik dan maar uitging dat het straf betekende)

Na het blazen en afkoelen werden alle voorwerpen ook nog per stuk gepolijst en bijgeslepen.

Hier in deze fabriek maakte ik ook mijn mooiste foto vind ik zelf, het lijkt op het glas gevat is in zilver maar het is gewoon allemaal gloeiend glas dat door de glans op zilver lijkt. Ik ben heel blij met deze foto.

Het was een bijzonder leerzame en interessante excursie naar de glasfabriek.

 

Een vos verliest wel……………

Ja dit spreekwoord klopt wel hoor, een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken.

In dit geval geldt het voor mijn zwager die momenteel in een verzorgingstehuis woont omdat hij een hoge dwarslaesie heeft en vanaf zijn nek verlamd is.

Ik zou wel boeken vol over hem kunnen schrijven wat hij allemaal uitgehaald heeft in zijn leven en nu is hij totaal afhankelijk van anderen en natuurlijk valt dat niet mee.

Een verleden van drugs, op straat wonen, alcohol, uit de vuilnisbakken eten, pillen die hij kreeg voor zijn tics verkopen, alles heeft ie gehad en nu dit.

“Zo zie je zei hij na het ongeluk tegen me, zelfs ik kom nog af van drugs,  alcohol en roken”.
Eigenlijk was hij altijd super optimistisch waar ik me wel eens over verbaasde want ik vond dat ook niet echt een normale reactie maar goed “ik heb toch geen keuze” zei hij.

Ik doe altijd boodschappen voor hem want altijd hetzelfde beleg op brood vindt hij maar niets en hij eet heel graag koek en snoep dus een keer ga ik vragen wat hij hebben wilt, boodschappen doen en dan nog een keer brengen bij hem en soms tussendoor wip ik nog eens even langs voor een praatje.

Een paar maanden geleden stond er in zijn koelkast opeens een fles breezer, dus ik zei, zo ben je weer aan de drank, hij reageerde alsof ik hem aanviel.
Later hoorde ik van de dame die in de recreatiezaal werkt dat hij in zijn koffie of limonade een vieuxtje koopt en sinds kort gaat hij zelf een fles vieux in de slijterij halen.

Een paar weken geleden vroeg zijn verzorgster of ik even tijd voor een gesprek had en ze vertelde dat hij helemaal uit zijn dak was gegaan met schelden en vloeken.
Ik vroeg haar of ze wel eens eerder met mensen met een alcoholprobleem had gewerkt en heel verwonderd vroeg ze, zou het daar door komen???

Ja wie ben ik om iemand die gewoon niets meer heeft zijn borreltje te onthouden en hij is “cliënt” dus cliënten mag je niets weigeren werd er gezegd.

Maar ik ken mijn zwager al zo’n 45 jaar, waarvan de laatste 8 jaar intensief omdat ik zijn geldzaken en papierwinkel regelde en ik weet ook als hij weer drank krijgt hij steeds meer wil.

Gisteren kwam ik na mijn vakantie even bij hem op visite en vertelde hij doodleuk dat hij een zak met weed in zijn kastje had staan, die had hij van een “vriend” gehad en of ik die zak mee naar huis wilde nemen voor hem en aan andere door wilde geven.

Ik gaf hem meteen duidelijk te verstaan dat is dat zeker niet ging doen en zijn zielige verhaal dat het zo goed is voor mensen die kanker hebben als medicijn schoffelde ik meteen onderuit.

Natuurlijk zit hij daar niet opgesloten en hij heeft verder ook niets, geen verwachtingen meer dus een drankje op zijn tijd als het binnen de proporties blijft heb ik dan niet zo’n moeite mee maar drugs op zijn kamer. Ik snap echt niet dat ze dat in zo’n instelling niet verbieden hoewel ik ook denk dat hij dat niet verteld zal hebben.

Moet ik het gaan vertellen is mijn dilemma of hem zijn gang laten gaan, ik vind het moeilijk, hij is een volwassen man maar ik weet dat hij steeds verder zijn grenzen zal verleggen.

Een vos verliest wel zijn haren en niet zijn streken dat is zeker voor mijn zwager zo.

 

Weer thuis…..

Weer thuis na een hele lange reis in de bus maar het was echt de moeite wel waard.
Ik heb echt veel gezien, kennis gemaakt met leuke en minder leuke mensen die allemaal weer een eigen verhaal hadden.

Het grote contrast gezien tussen de dure winkelstraten en de grote armoede in Tjechië en het alcoholprobleem onder veel Tjechen.

Praag is echt een mooie stad en vooral het bovenste gedeelte  is prachtig met het uitzicht op alle torens en huizen.

We hadden prachtig weer, niet echt heel zonnig maar geen wind, droog en niet koud en dan ben je gewoon spekkoper om deze tijd van het jaar.

En precies op de dag dat we naar de bovenstad gingen scheen er een zonnetje zodat we konden genieten van het mooie uitzicht.

Misschien zal ik er nog wel een blogje aan wagen maar zal niemand vermoeien met een uitgebreid reisverslag.

Toch zou ik per bus zo’n reis niet meer doen, heb nog steeds behoorlijk spierpijn na toch wel 2 lange dagen in de bus zitten maar goed dat gaat wel weer over.

Blijven de mooie foto’s en herinneringen aan een indrukwekkend bezoek aan Praag.

Ff weg naar Praag

Morgen is het zover dan ga ik voor 5 dagen naar Praag en de zin kwam laat maar nu is het er wel, even er uit en het schijnt een mooie stad te zijn.

Gisteren sprak ik nog een bevriend fotograaf waarvan ik wist dat hij er ook geweest was en die was ook heel enthousiast, neem voldoende kaarten voor je fototoestel mee, zei hij.

Gisteren begon in opeens de kriebels te krijgen en kwamen er overal lijstjes te liggen van wat er mee moest en zeker niet vergeten mocht worden en dat geeft me dan weer een beetje rust. Als ik die afwerk moet het helemaal goed komen weer zoals altijd.

Ik vind op vakantie gaan leuk maar weggaan op een of andere manier toch weer altijd een beetje spannend maar eenmaal onderweg is dat wel weer over.

Had dit keer ook geen druk van je moet snel dit en dat nog even doen en op een of andere manier is dat niets voor mij. Ben een mens die graag een beetje druk op de ketel heeft dan presteer ik beter.
Zelfs mijn stukken voor de krant van dit weekend heb ik al geschreven, dat is een unicum, meestal doe ik dat op het laatste nippertje.

Mijn koffer is bijna gepakt, de laatste dingen nog, even door het huis met de stofzuiger en zo, de buren even gedag zeggen en dan morgen al heel vroeg op pad naar Praag    ……..

Tot laters……

Hij komt hij komt……….

Dat klonk vanmiddag weer uit honderden kinderkeeltjes toen Sinterklaas hier weer voet aan land zette, een mistige en kille middag maar zijn komst maakte het toch hartverwarmend.

Tegen de tijd dat ik niet meer voor mijn kind naar Sinterklaas hoefde te gaan kijken begon ik 15 jaar geleden bij de krant te werken en mijn eerste reportage ging over de binnenkomst van Sinterklaas.

Ik was best zenuwachtig, ik moest ook foto’s maken en omdat ik zelf niet zo’n goeie camera had, had ik er een van mijn broer geleend.
Nog voor het digitale tijdperk dus een rolletje er in en nog dezelfde middag naar de fotograaf gebracht die de foto’s  zelf zou ontwikkelen.

Hij belde me later op, er staat niets op, er was niet een foto gelukt, het rolletje had niet goed vast gezeten, niet zo’n best debuut maar gelukkig had de desbetreffende fotograaf zelf ook foto’s gemaakt omdat zijn kinderen ook die leeftijd hadden dat hij daar bij aanwezig was.

Mijn eerste reportage was gered, dit jaar was het de 15e keer dat ik daar stond en begroet werd door Sinterklaas met de woorden ” Dag mevrouw Anneke,bent u er ook weer” en dan is mijn dag weer goed.
Mijn geloof is weer helemaal terug en van de Pieten krijg ik een handje pepernoten. De eerste want ik eet ze niet voor deze dag dat Sinterklaas in Nederland komt.
En hoewel ik al jaren geen Sinterklaasfeest meer vier is de sfeer, het geheimzinnige en de mystiek van Sinterklaas toch weer even aanwezig.

Ik heb zelfs mijn schoentje nog bij de schoorsteen gezet, je weet het tenslotte nooit…………