Zij kregen namen……

Vandaag is het Allerzielen en hoewel ik niet in de katholieke traditie opgegroeid ben heb ik de laatste jaren veel mensen ontmoet waarvan er aan aantal wel deze achtergrond hadden.

En ik merkte dat ik sommige tradities zoals het verzorgen van het graf en het herinneren van de doden een erg mooie traditie vind.

Toen mijn eerste dochter dood werd geboren kreeg zij geen naam, dat was niet gebruikelijk, mij werd ook aangeraden haar maar niet te zien en er werd ook geen mogelijkheid geboden om mee te gaan om haar te begraven. Zij kreeg dus ook geen grafsteentje.

Mijn huisarts destijds zei bij mijn eerste bezoek,je gaat toch niet steeds naar dat kerkhof hé dat is niet goed voor je en ik dacht wel dat hij gelijk had.

Ook toen mijn dochtertje Angela later overleed ging ik alleen op haar verjaardag en sterfdag naar het kerkhof.

Ook mijn derde dochter die dood geboren werd kreeg geen naam en ik was weer niet bij de begrafenis aanwezig en ze kreeg ook geen grafsteentje, alleen heb ik haar, alleen omdat ik er zelf op stond, mogen zien heel even werd ze om het hoekje getoond terwijl ik nog half duf was van de narcose.

Natuurlijk braken deze dingen mij op een gegeven moment op en kwam ik bij een ontzettend lieve maatschappelijk werkster terecht die mij echt uit de put heeft geholpen.

Zij was degene die zei, waarom geven jullie je dochters niet alsnog namen en dat hebben we gedaan. Sanne en Hanna en dat klonk goed en samen spraken we nog wel over hen.

Verder werd er in de familie eigenlijk nooit over gesproken en toen ik alleen kwam kreeg ik steeds meer de behoefte om wel over ze te praten met mensen en dat leverde me naast een goed gevoel ook fijne en lieve reacties op.

Niet dat ik nu vaak naar het kerkhof ging maar wel vaker dan daarvoor en ook vandaag ben ik geweest.
Bij alle drie mijn dochters heb ik een kaars neergezet en aangestoken met hun naam er op. Op een mooi stenen schaaltje met roosjes omdat hun achternaam Roos is.

Die van Angela bij haar steentje en voor het eerst zijn nu ook de namen van Sanne en Hanna op het kerkhof te lezen.
Beter laat dan nooit en het voelde zo enorm goed aan toen ik vanmiddag daar bij hun grafjes stond.