Afscheid

De WE300 van november : Afscheid

Heel stoer vond hij het wel dat hij nu echt naar school zou mogen en mama zou de eerste keer met hem meegaan.

In zijn Alfred Jodocus Kwakrugzak zat een nieuw trommeltje met iets lekkers en een pakje drinken.

Hij was helemaal geen verlegen kind, nooit geweest, 2 ½ jaar oud een flinke jongen voor zijn leeftijd en goedbespraakt.

Op school aangekomen mocht hij zijn jas uitdoen en samen gingen ze het speellokaal in waar al heel wat kinderen aan het rondrijden waren op tractoren of aan het spelen waren met ander speelgoed. Hij kende al een paar kinderen en al gauw voelde hij zich er helemaal thuis.

Er waren vaste rituelen en toen de ochtend voorbij was ging hij weer naar huis en hij had het heel goed naar zijn zin gehad, zijn eerste schooldag was een groot succes.

Maar ja natuurlijk blijven mama’s niet bij de kinderen als ze naar de peuterspeelzaal gaan en de volgende keer dat hij ging gebeurde er iets was hij helemaal niet leuk vond, zijn mama ging weer weg.

Hij huilde dikke tranen, de juf pakte hem op en ging met hem voor het raam staan om te zwaaien naar mama die ook haar eigen tranen heel hoog voelde zitten maar vrolijk naar hem zwaaide en wegfietste.

Al heel snel waren zijn tranen vergeten en ging hij spelen, mama zat thuis en dacht als hij maar niet heel de ochtend huilt hoewel ze daar duidelijke afspraken over gemaakt had dat ze dan gebeld zou worden, maar echt fijn voelde het niet.

Toen ze hem op kwam halen was hij vrolijk,  ze vroeg hoe het geweest was en daar kwamen de verhalen.   Ga je morgen weer vroeg ze hem……  ja hoor zei hij blij. Ach ja dacht ze het was even wennen voor allebei.
Meer verhalen bij Plato: http://platoonline.wordpress.com/2012/11/07/we-voor-de-maand-november/