Hij komt hij komt……….

Dat klonk vanmiddag weer uit honderden kinderkeeltjes toen Sinterklaas hier weer voet aan land zette, een mistige en kille middag maar zijn komst maakte het toch hartverwarmend.

Tegen de tijd dat ik niet meer voor mijn kind naar Sinterklaas hoefde te gaan kijken begon ik 15 jaar geleden bij de krant te werken en mijn eerste reportage ging over de binnenkomst van Sinterklaas.

Ik was best zenuwachtig, ik moest ook foto’s maken en omdat ik zelf niet zo’n goeie camera had, had ik er een van mijn broer geleend.
Nog voor het digitale tijdperk dus een rolletje er in en nog dezelfde middag naar de fotograaf gebracht die de foto’s  zelf zou ontwikkelen.

Hij belde me later op, er staat niets op, er was niet een foto gelukt, het rolletje had niet goed vast gezeten, niet zo’n best debuut maar gelukkig had de desbetreffende fotograaf zelf ook foto’s gemaakt omdat zijn kinderen ook die leeftijd hadden dat hij daar bij aanwezig was.

Mijn eerste reportage was gered, dit jaar was het de 15e keer dat ik daar stond en begroet werd door Sinterklaas met de woorden ” Dag mevrouw Anneke,bent u er ook weer” en dan is mijn dag weer goed.
Mijn geloof is weer helemaal terug en van de Pieten krijg ik een handje pepernoten. De eerste want ik eet ze niet voor deze dag dat Sinterklaas in Nederland komt.
En hoewel ik al jaren geen Sinterklaasfeest meer vier is de sfeer, het geheimzinnige en de mystiek van Sinterklaas toch weer even aanwezig.

Ik heb zelfs mijn schoentje nog bij de schoorsteen gezet, je weet het tenslotte nooit…………

 

Vijftig tinten herfst …….

Vorige week begonnen met het lezen van 5o tinten grijs en ik moet zeggen de eerste twee delen had ik in no time uitgelezen maar deel drie ging niet meer zo snel, de sjeu is er een beetje vanaf maar ik ga hem wel uitlezen om te weten hoe het afloopt.

De laatste weken wat vaker gaan fietsen en naar buiten en dat naar voorbeeld van http://altijdmooiweer.wordpress.com die iedere dag gewoon foto’s maakt en naar buiten gaat met haar honden, chapeau hoor, mij lukt dat niet altijd.

En ik nam dan ook mijn camera mee en het gekke verschijnsel doet zich dan voor dat ik anders naar de omgeving kijk. Sowieso omdat als ik fiets of wandel zie ik gewoon veel meer en het lijkt wel of ik dan door mijn camera naar de omgeving kijk, kan dat niet helemaal verklaren.

En eerlijk gezegd heeft dat me de laatste weken veel energie gegeven, sterker nog als ik thuis kwam had ik weer zin in om van alles te doen terwijl ik als ik thuisblijf het gevoel heb dat ik niet vooruit te branden ben.
En ik moet zeggen dat ik de vijftig tinten herfst die ik zag deze dagen toch wel mooier vind dan de “Vijftig tinten grijs” uit het boek van E.L. James.