Workshop 55 suffers……..

Woensdag ben ik bij het UWV geweest daar werd een workshop 55+ georganiseerd en hoe we weer aan de slag zouden kunnen komen.

In de mooie entourage van het oude stadhuis in Gouda werd deze workshop gehouden en zo’n 50 mensen waren er aanwezig.

Twee workshops kregen we aangeboden de eerste door een jonge dame die begon met het voorbeeld dat haar vader niet om kon gaan met een nieuwe smartphone en ze daarom begreep hoe wij ons moesten voelen.

Eigenlijk begon ze nog met het geven van complimenten dat wij de generatie zijn die het land opgebouwd hebben. (mag ik even kotsen) Later bleek dus dat ze ook dat soort workshops geeft met de titel “ complimenteren en prijzen of zo iets”

Ik kreeg een beetje de kriebels van de dingen die ze ter berde bracht alsof ze tegen 50 kleuters zat te praten, ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven maar mij gaf het een vervelend gevoel.

Dus ik vroeg aan haar of ze het idee had dat we allemaal zoals we daar zaten geen nieuwe uitdaging meer aandurfden of wilden gaan voor een nieuwe baan.De stemmen kwamen los en ik merkte dat veel meer andere mensen het zo aanvoelden.

Nou ja zo als het met “goeie”eigentijdse workshops gaat (misschien had ze toch gelijk haha ) moesten we onze sterke punten en minder sterke punten opschrijven en deze delen met je buurman/vrouw.
Ik moet zeggen dat ik aan die gesprekken met die mensen die in dezelfde situatie zaten meer had dan aan haar hele betoog dat we beren zijn die op een weg zitten en niet meer op willen staan. (beetje kort door de bocht)

Bij de verhalen hoorde ik heel andere dingen, mensen die echt van alles gedaan hebben, creatieve sollicitatie brieven,bellen,netwerken, zelf langsgaan bij bedrijven etc. etc. en echt niet lijdzaam op hun stoel zitten te wachten tot iemand hen de perfecte baan aanbiedt.

Deze gesprekken en op een terrasje zitten in de zon en een broodje eten, maakte het voor mij toch nog een zinvolle en leuke middag.

Aan het begin bij de introductie van deze workshop had de man van het UWV gevraagd wie er geïnterviewd wilde worden over dit onderwerp door een journalist van het Algemeen Dagblad. Er zou een journalist komen en een fotograaf. Niemand wilde maar mij leek het geweldig leuk en je weet maar nooit wat er uit voortkomt dus ik zei ik wil wel.

De man van het UWV ging bellen en in de pauze zou hij er even met mij over praten. Helaas moest hij zeggen dat het niet door kon gaan. De journalist had nog meer UWV’s benaderd en inmiddels al een andere afspraak gemaakt. Jammer maar helaas, had het wel heel leuk gevonden.

P.s. Stiekem heb ik even gekeken in de andere ruimtes in het stadhuis, wat is het mooi. De ramen waren allemaal al weer voorzien van kaarsen al vast klaar voor de kaarsjesavond. Wat moeten daar veel mensen nodig zijn om die allemaal tegelijk aan te steken.
Ik kreeg meteen weer zin om nog weer eens een keer daar te gaan kijken op 11 december aanstaande. http://www.goudabijkaarslicht.nl/