Ieder huisje…….

Ik kijk bijna altijd naar programma’s als “Het mooiste meisje van de klas” , “de Reünie”  “Hello Goodbye” en dat soort tranentrekkende programma’s en dat was ook vanavond het geval bij de Reünie.

Twee mannen die hun verhaal vertelden, allebei kregen ze een kindje met het syndroom van Down, beide ook geboren met een hartafwijking wat dus gewoon veel voor komt bij deze kindjes, mijn dochter had dat ook namelijk.

Beide kindjes werden geopereerd en de een overleed en de ander overleefde. Voor beide mannen emotionele verhalen en zelf had ik het er ook weer niet al te breed mee. Kon me zo voorstellen hoe die mannen zich voelden.

Een andere man verloor op zijn zus na, in een klap zijn hele familie tijdens een ramp op een camping, vader moeder en zussen en broer.
Wat een vreselijke dingen kunnen mensen toch overkomen eigenlijk en als je eens achter alle deurtjes kan kijken, krijgt iedereen zijn of haar eigen portie mee. De een wat meer dan de ander misschien.

Verdriet is niet te meten of te vergelijken natuurlijk en je kan ook niet alle leed van de wereld op je schouders meedragen maar als je deze verhalen dan weer zo hoort dan klopt het spreekwoord “Ieder huisje heeft zijn kruisje” precies.

 

26 gedachten over “Ieder huisje…….

  1. Ik heb het niet gezien, maar wat je zegt is waar. Ieder huisje heeft zijn kruisje. En ieders verdriet is toch het ergste in zijn/haar ogen, want dat overkomt je zelf. Iedereen krijgt zijn portie denk ik zo, al is dat gelukkig niet altijd aan de buitenkant te zien.

  2. Meestal kijken wij ook maar deze keer niet.
    Het is inderdaad waar, het is overal wat, en ieder krijgt zijn deel, maar sommigen hebben wel erg veel verdriet op hun bordje.

  3. Ongrijpbaar

    Zoveel mensen, zoveel zorgen.
    ’t Was zo gisteren, ’t is zo morgen.

    Elk draagt het eigen kruis.
    Groot, of klein als een luis.

    Maar wat heet klein
    als wat men draagt niet draagbaar kan zijn?

    Soms is het ondraaglijke gewicht.
    Lichter dan licht.

    Niet vatbaar
    zwaar.

    En niemand merkt
    hoe het ongrijpbare wordt verwerkt.

    Het grote kruis, zichtbaar lastig om dragen.
    Pijn is een gewicht gevuld met vele vragen.

    Lenjef

  4. Ik ben inderdaad ook iemand die graag naar dat soort programma’s kijk, Gewoon omdat je daar echte mensen ziet, maar ook (vaak) de echte veerkracht van mensen ……….. iets waar ik me dan weer op momenten dat ik zelf niet zo lekker zit weer een beetje aan optrek.
    Tja ………… that’s live : ups en downs.

  5. Ik heb het niet gezien, je kind als ouders verliezen blijft altijd een leegte en gemis, net als in 1 klap je familie te verliezen. Ieder draagt zijn rugzakje de ene zwaarder dan de ander. Soms is het ook maar beter niet elk rugzakje te kennen want als men het zich te zeer aantrek wordt men er niet vrolijker van. Daarom geniet en pluk de dag als het je toe lacht

    1. Dat is waar hoor, ik hoef ze ook niet allemaal te kennen maar het lijkt wel als je zelf wat dingen meegemaakt heb dat mensen op een of andere manier hun verhaal aan je vertellen, tenminste zo werkt het bij mij wel.

  6. Ieders eigen verdriet is altijd erger. Al heb ik wel altijd een hekel aan mensen die daardoor denke dat ze zielig zijn of dat hun verdriet belangrijker is.

    Mijn oma zei altijd; Overal is het gras groener, maar ook dat huisje heeft een kruisje.
    Dat was in de tijd denk een jaar of 14 was, ik wilde heel veel maar mocht heel weinig.
    Het wel bekende zinnetje, maar hun mogen veel meer 😉

    Liefs!!

  7. Toevallig heb ik het vanmiddag gekeken (de herhaling). Ik houd ook wel van dat soort programma’s. Maar dit was wel heftig, wat die mensen meegemaakt hebben. Je ziet het niet aan de buitenkant maar veel mensen hebben inderdaad een kruisje! De een erger dan de ander…

  8. Leed valt ZEKER niet mee.

    Heb je ooit al eens gedacht om het op te dragen?
    Zodra ik dat doe, merk ik dat het minder wordt.

    1. Nee dat heb ik nooit gedaan, ik kan er ook goed mee leven maar soms als je dan opeens zo’n programma ziet waarin eigenlijk mijn eigen verhaal te horen is grijpt het me wel aan.
      Heb wel ooit aan allebei mijn overleden kinderen die ik nooit gezien heb een kaart geschreven en in een fotolijst gedaan en dat heeft me heel erg goed gedaan.

  9. Iedereen weet van huisje en kruisje. Daarom kijk ik niet naar die programma’s en schrijf slechts zelden over echt persoonlijke zaken. Wat kan het een ander schelen dat ik vandaag hier mee zit en morgen met dat. Iedereen moet zijn eigen leed verwerken en daar sterker uit te voorschijn komen. Bovendien zijn de meeste reacties voorspelbaar.

    1. Ja dat is wel zo, maar ik heb wel dat als ik herkenbare situaties tegenkom zoiets heb van, zie je wel, je bent de enige niet, een soort lotgenoten contact. Het is inderdaad zo dat als puntje bij paaltje komt je er zelf voor staat en er mee moet dealen en weer doorgaan en gelukkig lukt me dat wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s