Mijn en dijn en het dilemma

Dit is een waar gebeurd verhaal dat ik schreef nog voor mijn blogtijd denk in 2006 of zo. Toen schreef ik ook wel een soort blogs maar dan voor mezelf. Het verhaal van Plien over de keuze tussen doof en blind waar ik ooit ook een blog over schreef

http://metmijnneusineenboek.wordpress.com/2013/04/02/kiezen-doof-of-blind/

bracht mij even bij deze opgeslagen verhalen en ik vond deze nog wel grappig om te plaatsen. Een beetje gedateerd want een roze mobieltje is weer al lang achterhaald en ingehaald door de smartphones. ;);)

De mobiele telefoon voor veel mensen een vast onderdeel van het leefpatroon geworden en dat geldt zeker ook voor mij.mobieljte

Onder het mom van ik heb hem voor mijn krant nodig kreeg ik dus mijn eerste mobieltje een aantal jaren geleden, een afdankertje van mijn zoon.

Het maakte mij niet zoveel uit hoe hij er uitzag en dat ze het een koelkast noemde daar maalde ik dus niet om.

Zo volgde de verschillende afdankertjes elkaar op tot een half jaar geleden, ik zag een roze mobieltje en was meteen verkocht.

Hij was betaalbaar dus werd ie aangeschaft, ik vond het wel wat hebben zo’n roze hebbedingetje en plaatste mijn eigen foto er op, eindelijk een eigen mobieltje.
Twee maanden geleden, ff gauw winkelen, mobieltje in mijn broekzak, passen en opeens dacht ik hé waar is mijn mobieltje gebleven, heb ik hem thuis laten liggen??

Nee had in de auto nog zitten bellen dus dat kon niet, telefoon van mijn partner gevraagd en mijn eigen nummer gebeld, een voicemail, meteen al dus ik wist hoe de vlag er voor stond.

Mijn simkaart er uit gehaald en iemand was een mooi een gewild mobieltje rijker zonder zich af te vragen van wie is die, wat voor gegevens staan er in en zouden ze hem niet missen.

Dikke pech dus voor mij en getroost met opnieuw een afdankertje van mijn zoon!!

Afgelopen week, het was prachtig weer dus ik dacht ga ff een rondje fietsen, maakte het rondje langer dan de bedoeling en reed op een dijk, genietend van de zon.

Opeens zag ik voor me op straat iets liggen, ik stapte af en…………… hoe was het mogelijk een mobiele telefoon.

De eerste gedachte die door me heen schoot was dus, die is voor mij, ik ben ook maar een mens.

Thuis bekeek ik het toestel wat beter, een vrijwel nieuw toestel bordeauxrood met op het scherm een foto van een schattige baby.

De eerste gedachte was tijdens het fietsen al omgezet in de gedachte om de eigenaar te achterhalen en haar of hem niet met een rot gevoel te laten zitten dat je al je adressen en nummers kwijt bent.

Bloemen kinderwerkGezocht in de adressenlijst en een aantal mensen gebeld, het was nog niet makkelijk om de eigenaresse te achterhalen maar het werd een leuke speurtocht met grappige gesprekken en verbaasde mensen.

Uiteindelijk belde de bezitster me op of ze het toestel op kon komen halen en ze kwam heel blij met een grote bos bloemen naar me toe.

Het verschil tussen mijn en dijn lijkt soms wel eens te vervagen maar het gevoel dat ik heb als ik kijk  naar de bloemen en weet dat ik iemand blij gemaakt heb is voor mij veel meer waard dan de prijs van een nieuw mobieltje.

 

.