Het was te mooi om waar te zijn…….

Toen ik gebeld werd door de zorginstelling of ik wilde komen praten/solliciteren voor een baan als receptioniste als invaller en oproepkracht was ik heel erg verrast.
Zoals ik eerder schreef verliep het gesprek goed en werd ik de volgende dag gebeld dat ik aangenomen was, de afspraak werd gemaakt om morgen het contract te tekenen en afspraken te maken om in te gaan werken.

Ik was ontzettend blij, weer een baan, weliswaar inval en oproepwerk maar toch weer een begin, lekker dichtbij. En precies een jaar nadat ik mijn werk kwijtraakte. Het leek te mooi om waar te zijn.

En het bleek ook te mooi om waar te zijn.
Gisteren en vandaag was ik twee dagen met een vriendin naar Nunspeet, we hadden geweldige dagen, prachtig weer en leuke dingen om te doen. Vanmiddag toen ik op een terrasje zat werd ik gebeld voor de directrice van de zorginstelling.

Ze zei dat de afspraak voor morgen niet doorging, dus ik wachtte tot ze een nieuwe datum voorstelde maar zei ze de afspraak is helemaal gecanceld.

Van hogerhand was bericht gekomen dat er een totale personeelsstop was en ik dus ook niet meer aangenomen mocht worden.
Oke ik zal niet opschrijven wat ik toen dacht maar het was niet echt iets leuks maar ik hield me goed tijdens het gesprek.
Dikke tranen toen ik de telefoon uitklikte, gelukkig was ik niet alleen, de lol was er voor mij ook helemaal af op dat moment. Gelukkig waren we inmiddels weer onderweg om naar huis te gaan en kreeg ik dit niet gisterenochtend te horen.

Ik baal er enorm van en dat is een understatement, het lijkt verdomme wel of er nooit eens iets goed kan gaan bij me en of ik altijd vooraan sta als de klappen uitgedeeld worden in het leven en dat is gewoon niet leuk.

En ik weet best dat ik genoeg heb om nog blij mee te zijn, dat ik eigenlijk niets te klagen heb maar ik ben nu gewoon heel verdrietig en ook boos weer over de manier waarop, de dag voor de afspraak om half 5 gebeld worden om het even tegen me te zeggen.