Op de pedalen

SONY DSCGeen betere manier om je hoofd even leeg te maken dan lekker op de fiets te stappen en dat heb ik dus vandaag gedaan toen ik bij iemand op bezoek ging.

Heerlijk gaan fietsen, er stond wel een aardig windje maar ik ging richting de Alblasserwaard en had dus de heenweg tegen wind, dat vind ik altijd wel prettig omdat ik dan weet dat het terug wat gemakkelijker zal gaan.

Het was behoorlijk druk bij de molens in Kinderdijk, bussen vol toeristen waren daar weer losgelaten maar het heeft ook wel iets gezelligs.
Nu ben ik niet zo heel goed bekend aan de andere kant van de rivier dan waar ik woon en mijn richtingsgevoel is beneden nul dus ik denk dat ik wel een stukje omgereden ben maar goed ik heb het gevonden en terug schijnt dat op een of andere manier altijd makkelijker te gaan.
Heerlijk in de tuin in het zonnetje gezeten en het voelde heerlijk zomers aan zo.

Lekker voor de wind aan het einde van de middag weer naar huis gaan fietsen, de ergste drukte was voorbij en het was genieten in de polder, overal dartelden de lammetjes in het rond en ik voelde de gloed van de zon in mijn gezicht en de ruim 30 km fietsen in mijn benen.SONY DSC

Ik moet het gewoon meer doen, gewoon op de pedalen en even nergens anders aan denken. En de volgende keer wel mijn camera meenemen.

Foto’s archief @Anneke

Het was te mooi om waar te zijn…….

Toen ik gebeld werd door de zorginstelling of ik wilde komen praten/solliciteren voor een baan als receptioniste als invaller en oproepkracht was ik heel erg verrast.
Zoals ik eerder schreef verliep het gesprek goed en werd ik de volgende dag gebeld dat ik aangenomen was, de afspraak werd gemaakt om morgen het contract te tekenen en afspraken te maken om in te gaan werken.

Ik was ontzettend blij, weer een baan, weliswaar inval en oproepwerk maar toch weer een begin, lekker dichtbij. En precies een jaar nadat ik mijn werk kwijtraakte. Het leek te mooi om waar te zijn.

En het bleek ook te mooi om waar te zijn.
Gisteren en vandaag was ik twee dagen met een vriendin naar Nunspeet, we hadden geweldige dagen, prachtig weer en leuke dingen om te doen. Vanmiddag toen ik op een terrasje zat werd ik gebeld voor de directrice van de zorginstelling.

Ze zei dat de afspraak voor morgen niet doorging, dus ik wachtte tot ze een nieuwe datum voorstelde maar zei ze de afspraak is helemaal gecanceld.

Van hogerhand was bericht gekomen dat er een totale personeelsstop was en ik dus ook niet meer aangenomen mocht worden.
Oke ik zal niet opschrijven wat ik toen dacht maar het was niet echt iets leuks maar ik hield me goed tijdens het gesprek.
Dikke tranen toen ik de telefoon uitklikte, gelukkig was ik niet alleen, de lol was er voor mij ook helemaal af op dat moment. Gelukkig waren we inmiddels weer onderweg om naar huis te gaan en kreeg ik dit niet gisterenochtend te horen.

Ik baal er enorm van en dat is een understatement, het lijkt verdomme wel of er nooit eens iets goed kan gaan bij me en of ik altijd vooraan sta als de klappen uitgedeeld worden in het leven en dat is gewoon niet leuk.

En ik weet best dat ik genoeg heb om nog blij mee te zijn, dat ik eigenlijk niets te klagen heb maar ik ben nu gewoon heel verdrietig en ook boos weer over de manier waarop, de dag voor de afspraak om half 5 gebeld worden om het even tegen me te zeggen.

Eierenwerpen

ei2In begin negentiger jaren begonnen ze bij ons in het dorp met het organiseren van een Eierenwerp wedstrijd en dat groeide uit tot een druk bezocht evenement.
Niet alleen het gooien was leuk om naar te kijken maar ook de keren dat het mis ging en mensen ongewild een ei boven op hun hoofd kregen zorgde altijd voor de nodige hilariteit.

Zowel voor kinderen als voor volwassenen was er een competitie en er werd fanatiek gestreden om zo ver mogelijk te gooien om het fel begeerde wisselei in de wacht te slepen. Het gaat hierbij echt om de eer want verder staan er geen prijzen boven bij de volwassenen tenminste.
Voor de kinderen zijn er altijd wel prijsjes beschikbaar.

MikeMijn zoon deed destijds ook altijd mee als hij tenminste niet hoefde te voetballen en een keer won hij de wedstrijd met een vriendje en mocht hij in een snackbar met nog 4 vriendjes er bij gaan eten.
Iets wat hij destijds zo leuk vond, voor het eerst zonder je ouders ergens gaan eten dat is toch super als je 8 of 9 ben, dat het zo nu en dan nog wel opgehaald werd door hem.

Na een aantal jaren raakte het evenement in het slop en stopte het totdat het vorig jaar weer uit het stof werd gehaald, een paar enthousiaste mensen er voor zorgden dat het weer net zo leuk werd als daarvoor.

Op de afgelopen Goede Doelendag vond het weer plaats, helaas was het toen heel koud weer maar toch waren er nog best veel mensen komen kijken.

Zoonlief deed weer mee en toen ik langskwam om ook even te kijken bleek hij samen met een vriend een nieuw record gegooid\gevangen te hebben van 50 meter. Het oude record stond al 16 jaar op 48 meter.mike peter

De finale kwam, de baan was uitgezet op 50 meter, heel gedurfd gingen ze verder dan de uitgezette baan staan en zowaar het lukte, zijn vriend gooide mooi recht en ver en zoonlief ving hem op 52 meter op.
Vol trots namen ze het Wisselei in ontvangst.

Maar dit eitje kreeg nog een staartje (nieuw spreekwoord ;)) want ik hoorde van de week dat ze zich ingeschreven hebben voor het Nederlands kampioenschap Eierwerpen in Makkum http://eiwerpen.nl/home.php en dat ze stiekem aan het oefenen zijn hiervoor haha. Ik moest er wel om lachen.

Op de site las ik dat het record op 61,5 meter staat en veel kaatsers daaraan meedoen omdat ook gooien daarbij een onderdeel is.

eiiIk vind het wel leuk en ga zeker naar Friesland (tenslotte ook mijn heitenland) heb er familie genoeg waar ik een nachtje kan slapen.
Of ze kans maken weet ik niet maar het is gewoon leuk dat ze daar mee gaan doen en dat wil ik wel meemaken natuurlijk als trotse moeder haha.

Vieren

Het nieuwe woord voor de WE300 is dit keer Vieren.
Meer verhalen op http://platoonline.wordpress.com/2013/03/11/de-we-voor-de-maand-maart/

Nooit was zij naar een mis geweest, protestants kaarsenopgevoed kwam dat er gewoon nooit van en toen ze dan gevraagd werd door haar vriendin om met haar mee te gaan naar de nachtmis dacht ze, waarom ook niet. Ze wilde dat wel een keer meemaken.

Sinds ze het ouderlijk huis had verlaten ging ze niet meer naar de kerk en toen er een vertegenwoordiger van die kerk bij haar langs kwam om geld te vragen maar niet eens vroeg waarom ze nooit meer naar de kerk kwam, knapte ze af op het instituut kerk.

Door het verloop van haar leven, veel te lezen,door praten met anderen haar mening toetsend kreeg ze zo haar eigen geloof en daar had ze geen kerk voor nodig om dit te beleven.

Afgelopen zaterdagavond was het zo ver, op de fiets gingen ze naar de mis, het was koud maar helder en ze kwamen bij de kerk waar de vuurpotten buiten brandden.

Alle bezoekers van deze dienst stonden daar rond de potten en kregen allemaal een kaars die aangestoken werd. Na een begroeting gingen ze met de kaars naar binnen.

Geen lange preken maar korte overdenkingen en veel gezang, helaas mocht er weinig meegezongen worden en was het voornamelijk het koor dat de zang verzorgde, het enige wat ze altijd zo mooi gevonden had in de kerk, het zingen.

Zepasen voelde de saamhorigheid in de kerk en de blijheid samen gedenken dat Jezus voor hen was opgestaan uit de dood.

Het was best indrukwekkend en feestelijk tot de collecte kwam en de kaarsjes gauw uitgeblazen moesten worden omdat de mensen anders hun geld niet konden pakken. Logisch natuurlijk maar het haalde iets weg van de sfeer die er was geweest en die haar toch even meegenomen had naar vroegere tijden en ze was weer wakker.

Plaatjes internet

Collega’s

vergaderen 1Hoe gaat dat als je werkt, je hebt je collega’s en daar werk je mee, je deelt er dingen mee tenslotte werk je gemiddeld 8 uur per dag samen.
En soms gaat dat best ver als iemand iets ingrijpends in zijn of haar leven meemaakt. Je leeft mee, praat met ze en betekent misschien soms iets voor ze.

En dan ga je weg, je zegt je collega’s gedag en begint een ander leven en daar horen ze niet meer in thuis.
Zo gebeurt het meestal en dat is ook goed want je kan nu eenmaal niet al die contacten die je gemaakt hebt bijhouden.
Ga maar eens een paar maanden later als je ergens gewerkt heb daar op bezoek, je voelt je er dan niet meer thuis, je deelt niet meer de gesprekken, het werk en dat gaat meestal al heel snel.

Maar soms gebeurt het dat je collega’s tegenkomt die iets meer worden dan alleen collega’s waar het meteen mee klikt en iets voor je betekenen en vindt je het leuk om ze nog eens een keer te zien.

En dat is voor mij Plien. Na toch een tijdje uit het werkproces te zijn geweest ging ik weer boekkkkennnnnwerken en zij werkte mij in met enorm veel geduld. En al snel was er een soort klik hoewel we best veel in leeftijd verschillen telde dat niet zo mee.
We hadden veel interesses die we deelden en dat was gewoon leuk. Zij bood aan om mij te helpen met een blog te maken op wordpress toen de ellende met weblog begonnen was.

Nadat ik gestopt was met werken hielden we contact, weliswaar digitaal via mails .

Als dank hiervoor kwam ze vorige zomer bij me barbecueën en dat was heel gezellig. Weer even bijkletsen en ervaringen uitwisselen. Soms ook wel met pijn in mijn hart over de verhalen van mijn vroegere werk maar dat was geen belemmering.

scrrrrrrIk maakte haar enthousiast om ook een mee te gaan doen met schrijfuitdagingen zoals bij Plato en ik moet zeggen ze is nu nog fanatieker dan ik en dat is gewoon zo leuk.
We wordfeuden regelmatig en via onze blogs blijven we op de hoogte van ons reilen en zeilen.

En vanavond ben ik bij haar wezen eten, heel gezellig en Plien je kan lekker koken, je hebt me heerlijk verwend. eten samen
We hebben vast afgesproken om van de zomer weer een keer te gaan barbecueën bij mij in de tuin en het is leuk om zo toch nog contact met haar zo te houden.

Mijn en dijn en het dilemma

Dit is een waar gebeurd verhaal dat ik schreef nog voor mijn blogtijd denk in 2006 of zo. Toen schreef ik ook wel een soort blogs maar dan voor mezelf. Het verhaal van Plien over de keuze tussen doof en blind waar ik ooit ook een blog over schreef

http://metmijnneusineenboek.wordpress.com/2013/04/02/kiezen-doof-of-blind/

bracht mij even bij deze opgeslagen verhalen en ik vond deze nog wel grappig om te plaatsen. Een beetje gedateerd want een roze mobieltje is weer al lang achterhaald en ingehaald door de smartphones. ;);)

De mobiele telefoon voor veel mensen een vast onderdeel van het leefpatroon geworden en dat geldt zeker ook voor mij.mobieljte

Onder het mom van ik heb hem voor mijn krant nodig kreeg ik dus mijn eerste mobieltje een aantal jaren geleden, een afdankertje van mijn zoon.

Het maakte mij niet zoveel uit hoe hij er uitzag en dat ze het een koelkast noemde daar maalde ik dus niet om.

Zo volgde de verschillende afdankertjes elkaar op tot een half jaar geleden, ik zag een roze mobieltje en was meteen verkocht.

Hij was betaalbaar dus werd ie aangeschaft, ik vond het wel wat hebben zo’n roze hebbedingetje en plaatste mijn eigen foto er op, eindelijk een eigen mobieltje.
Twee maanden geleden, ff gauw winkelen, mobieltje in mijn broekzak, passen en opeens dacht ik hé waar is mijn mobieltje gebleven, heb ik hem thuis laten liggen??

Nee had in de auto nog zitten bellen dus dat kon niet, telefoon van mijn partner gevraagd en mijn eigen nummer gebeld, een voicemail, meteen al dus ik wist hoe de vlag er voor stond.

Mijn simkaart er uit gehaald en iemand was een mooi een gewild mobieltje rijker zonder zich af te vragen van wie is die, wat voor gegevens staan er in en zouden ze hem niet missen.

Dikke pech dus voor mij en getroost met opnieuw een afdankertje van mijn zoon!!

Afgelopen week, het was prachtig weer dus ik dacht ga ff een rondje fietsen, maakte het rondje langer dan de bedoeling en reed op een dijk, genietend van de zon.

Opeens zag ik voor me op straat iets liggen, ik stapte af en…………… hoe was het mogelijk een mobiele telefoon.

De eerste gedachte die door me heen schoot was dus, die is voor mij, ik ben ook maar een mens.

Thuis bekeek ik het toestel wat beter, een vrijwel nieuw toestel bordeauxrood met op het scherm een foto van een schattige baby.

De eerste gedachte was tijdens het fietsen al omgezet in de gedachte om de eigenaar te achterhalen en haar of hem niet met een rot gevoel te laten zitten dat je al je adressen en nummers kwijt bent.

Bloemen kinderwerkGezocht in de adressenlijst en een aantal mensen gebeld, het was nog niet makkelijk om de eigenaresse te achterhalen maar het werd een leuke speurtocht met grappige gesprekken en verbaasde mensen.

Uiteindelijk belde de bezitster me op of ze het toestel op kon komen halen en ze kwam heel blij met een grote bos bloemen naar me toe.

Het verschil tussen mijn en dijn lijkt soms wel eens te vervagen maar het gevoel dat ik heb als ik kijk  naar de bloemen en weet dat ik iemand blij gemaakt heb is voor mij veel meer waard dan de prijs van een nieuw mobieltje.

 

.

Mijn vriendin

Het Paasweekend ben ik bij mijn vriendin in Harderwijk geweest, zij is al vanaf de lagere school mijn vriendin.
Toen we tieners waren trokken we veel met elkaar op en zij ging op 17 jarige leeftijd intern in de zorg werken, eerst in Nieuwveen en later in Amersfoort en Harderwijk.
Ze trouwde, kreeg 3 dochters, ging weer scheiden maar bleef toch daar in Harderwijk wonen waar zij haar leven heeft opgebouwd.
In de loop der jaren hebben we altijd contact gehouden, soms wat meer en soms wat minder en sinds we allebei weer alleen zijn en de computer ook bij haar eindelijk kwam intensiveerde het contact.

We gaan ook regelmatig samen wandelen van station naar station en vorig jaar hebben we een weekje van woning gewisseld met elkaar.
En bij al haar verhuizingen en dat zijn er best veel geweest, van kamer naar kamer en van huis naar huis was ik altijd aanwezig om een paar dagen te behangen of te klussen.

Twee keer zijn we samen op vakantie geweest waarbij het de eerste keer in Engeland geweldig was en de vakantie in Berlijn was minder geslaagd. Denk ook niet dat we nog een keer samen op vakantie moeten gaan, daarvoor zijn we te verschillend.

Als ik bij haar ben lijkt het of ik jaren terug ben in de tijd, alles gaat ongeveer een paar versnellingen langzamer dan bij mij en dat voelt zo voor een paar dagen best heel lekker aan.
Ze leeft ook wel heel erg in een vrouwenwereld met clubjes en tutteldingen waar geen man meer voorkomt terwijl ik daar altijd een beetje kriegelig van word.  Ik vind mannen nou eenmaal nog steeds heel erg leuk (ook niet allemaal hoor )  en een verademing naast alle vrouwen.

Het is echt een schat en ze heeft me enorm verwend, we zijn lekker zo’n 40 km wezen fietsen, zelfs nog naar de nachtmis geweest,  heerlijk uit eten geweest , winkelen dus nog best veel gedaan in dit weekend en natuurlijk weer eens lekker bij gekletst.

Ik vind Harderwijk, omdat ik er ook nu al zo vaak geweest ben, echt heel mooi en voel me er thuis. Je hebt er alles, een leuke historische stad, de boulevard met het water en natuurlijk de bossen waar je heerlijk kan fietsen en wandelen.

Sommige mensen die mij kennen snappen niet dat ik zo goed met haar op kan schieten, mijn zoon probeert haar ook het liefst niet tegen te komen omdat hij slecht tegen haar manier van doen kan.
Ik kan het ook niet helemaal omschrijven precies maar alles gaat op haar tempo, haar manier en een soort vaste rites, daar voelt zij zich goed bij en dat is prima voor mij, zo is zij nu eenmaal.
Als voorbeeld als we lekker uitgebreid zitten te ontbijten op ons gemakkie gaat ze ineens de kat zitten borstelen want dat doet ze altijd op dat moment als de kat even zit te eten.
Of je ben in gesprek met haar en opeens is ze verdwenen om iets te doen wat op dat moment gedaan moet worden, ach het went ;).

Dus na een weekend vind ik het ook wel weer mooi geweest, weer even terug naar 2013 wat toch meer mijn wereld is, lekker in mijn eigen huisje bij mijn sfeerhaard terugkijken op een heel leuke Pasen 2013.