Niet de spijker op zijn kop maar ……..

Gisteren was het prachtig weer dus werk buiten gezocht, de straat voor het huis even van onkruid ontdoen leek me wel leuk, heerlijk in het zonnetje meteen ’s morgens al beginnen.

Aan de zijkant moest nog steeds een stukje betegeld worden dus ik dacht kijken of ik dat zelf kan, even nadenken hoe ik het zou gaan doen en toen begonnen en dat ging eigenlijk wel goed.

Het knapte lekker op, om de stenen op zijn plaats te houden sloeg ik hardhouten plankjes die ik nog had in de grond om ze te verankeren.
Dat ging allemaal goed tot aan het laatste plankje aan toe.
Of mijn concentratie minder was, ik weet het niet maar in plaats van dat ik het plankje raakte sloeg ik keihard op mijn duim.

En dat deed zeer, ik liep vlug naar binnen om mijn hand onder de kraan te houden, ik voelde me helemaal misselijk worden van de pijn en dacht, ik moet buiten gaan zitten zodat ik de buren kan roepen als ik het gevoel krijg dat ik van mijn stokje ga.
Gelukkig gebeurde dat niet, ik bleef een half uurtje zitten en nam een paracetamolletje in. Mijn duim was inmiddels aardig blauw aan het worden.

Toch nog maar het klusje afgemaakt en de straat afgespoten met de hogedrukreiniger maar echt prettig was het niet meer.
Vanmblauweduimorgen toen ik opkwam was ook de achterkant van mijn duim bont en blauw en als ik iets per ongeluk stoot kan ik nog aardig jubelen en als ik hem te lang naar beneden hou begint hij te kloppen.
Maar goed het zal iedere dag wel weer beter worden, toch sta ik versteld hoe vaak ik die linkerduim toch gebruik, iets waar je normaliter eigenlijk nooit zo bij stilstaat.