Ja Anna, nee Anna

Een paar maanden geleden ging ik met mijn zwager naar Rotterdam naar het revalidatiecentrum, toen we in de taxibus stapten ( ik stapte en mijn zwager reed 😉 ) zat er al een man in de bus, iemand die ik kende, ik had namelijk met hem op de lagere school een of twee jaar in dezelfde klas gezeten, hij herkende mij ook. Hallo Anneke zei ie.

Henri heet hij, hij vertelde dat hij naar de Daniël den Hoed ging om te bestralen omdat hij darmkanker had. Zo onderweg hebben we wat zitten praten.
Hij is het type eeuwige vrijgezel zal ik maar zeggen, een beetje simpele man, zonder ook maar een vorm van gene zijn verhaal vertellend,  maar niet onaardig.

Een paar weken daarna ging ik bij de Hema een broodje eten en daar kwam hij weer aanlopen. Zonder te vragen ging hij bij mij zitten en terwijl ik mijn broodje op zat te eten kreeg ik het hele verhaal van hem te horen over de bestralingen, zijn kwaal, zijn stoma en weet ik veel nog meer. Niet echt smakelijk als je zit te eten maar goed, ik dacht die man wil ook zijn verhaal een keer kwijt, hij is alleen en zoveel mensen in zijn omgeving zijn er niet begreep ik er wel uit.

Weer een paar weken later zat ik met mijn buuf bij de Hema (ja dat is mijn stamkoffiezaak haha ) toen hij weer bij ons kwam zitten. Het ging niet goed zei hij de chemo en bestralingen hadden niet geholpen en nu zou hij een zware operatie krijgen.
Ik praatte even met hem en wenste hem het allerbeste met zijn operatie.

Vanmorgen waren ze bij mij bezig geweest dubbel glas in de kozijnen te maken en toen die mannen vertrokken dacht ik even een stukje gaan fietsen dus zo’n 15 km gefietst en daarna bij de Hema aanbeland voor een broodje en een bakje cappuccino.
Ik sta bij de kassa en daar staat Henri naast me, het eerste dat ik dacht, o nee hé, even niet nu.
Maar goed hij merkte daar niets van en zei, waar ga je zitten, dus ik zei, buiten, oké zei hij dan ga ik er vast zitten, ik heb goed nieuws.

Nou ja dacht ik, verdorie Anna (zo spreek ik mezelf altijd toe) , doe niet zo egoïstisch , maak even een praatje met die man.
Dus ik ga bij hem zitten aan tafel. Hij begint te vertellen terwijl ik aan mijn broodje ga beginnen. Zijn operatie was heel goed geslaagd en ze hadden alles weg kunnen halen. Ook andere testen hadden aangetoond dat er geen verdere uitzaaiingen waren.
Een heel blije man, ben ook gestopt met roken zei hij, 8 weken geleden al. Hij straalt helemaal, ik was zo opgelucht toen ik het hoorde vertelde hij me.
En ik schaamde me voor mijn eerdere gedachtes, jeetje mooi toch dat zo’n man dat wil delen met me. En zo zitten we gezellig even te praten. Over een paar weken hoop ik weer te gaan werken zegt hij, want als ik zo heel de dag thuis zit is ook niet goed voor me. En ik begrijp hem helemaal. Nou ik ga weer zegt hij en ik wens hem het allerbeste toe en voel me ook gewoon een beetje blij en met het windje in mijn rug fiets ik de laatste 10 kilometers weer naar huis.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Hemaverhalen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

24 reacties op Ja Anna, nee Anna

  1. Alynia zegt:

    Ik ken dat gevoel zo goed…
    Mijn ex belt me ook nog wel eens, gewoon om ‘bij te kletsen’. Wat er op neer komt dat hij een hele tijd aan het woord is, tot ik meld dat ik toch écht op moet hangen. Dus als hij belt (mailen kan hij eigenlijk al niet, want hij is behoorlijk laaggeletterd) denk ik ook zo af en toe ‘nee he, heb je hem weer’. Terwijl hij gewoon echt bijna niemand heeft om zijn verhaal bij kwijt te kunnen, dus meestal zet ik me er toch even overheen.

  2. Rianne zegt:

    Fijn dat Henri zich bij jou vertrouwd genoeg voelt om te delen.

  3. minoesjka2 zegt:

    Wat een mooi verhaal eigenlijk Anneke …………. maar, ik kan me jou kant ook voorstellen hoor. Soms heb je geen zin in dat soort mensen. Goed dat je toch geluisterd heb, zodat hij zijn blijheid kon delen ………. hopelijk de laatste keer, want dat zou betekenen dat hij de volgende keer zijn collega’s waar kan gaan “lastig vallen” 🙂

    • gewoonanneke zegt:

      Ja zo’n gedachte heb je het eerste moment. Achteraf dacht ik wel waarom niet even een kwartier of half uurtje met die man praten, je hebt toch verder niets te doen. Hij had de vorige keer verteld dat hij weinig vrienden had. Soms heb je er inderdaad geen zin in.

  4. Marja zegt:

    Ik begrijp je goed, maar ik begrijp Henri ook. ;o)

  5. tagrijn zegt:

    Dat moest toch zo zijn dat je iemand na zoveel jaar zo vaak achterelkaar ontmoet. Maar we goed van je dat je hem steeds zijn verhaal hebt laten vertellen.

    • gewoonanneke zegt:

      Nou ja dat verbaasde mij ook eigenlijk, heb hem echt jaren niet gezien, de laatste keer 8 jaar geleden op een reunie. En nu kwam ik hem opeens een keer of 4, 5 achter elkaar tegen. Ja misschien moest het zo zijn.

  6. Nanda zegt:

    Een ‘feel-good’-blog. Mooi.

  7. Wie weet ben jij zijn strohalm en had hij je aanwezigheid daarom zo nodig. En zo veel keer achter elkaar. Ik vraag me dan altijd af of zoiets toeval is. Het was veel gemakkelijker geweest om je er vanaf te maken, maar dat heb je niet gedaan. Wees trots op jezelf Annie 🙂

    • gewoonanneke zegt:

      Ja het is gewoon gek dat ik zo iemand dan iedere keer tegen het lijf loop. Maar het voelde achteraf inderdaad beter zo dan dat ik rechtsomkeer gemaakt had. Al was dat wel mijn eerste gedachte. 😉

  8. Sorry, ik bedoel Anná…

    • gewoonanneke zegt:

      Ja dat was met vuur spelen hoor Mirjam om me zo te noemen. Ze mogen me van alles noemen, An, Anneke, Anna, zelfs muts maar alsjeblieft geen Annie, sorry voor alle Annies maar ik vind dat zo’n vreselijk naam.

  9. Trees zegt:

    Goed gedaan Anna! Het kost ook helemaal niet zoveel tijd om even iemands verhaal aan te horen hè, maar ik snap je wel. Heb er ook niet altijd behoefte aan. Het heeft vast weer een reden dat je hem na lange tijd een paar keer achter elkaar hebt gezien, in ieder geval was je een luisterend oor voor hem en dat moet goed voelen ;-).

  10. lenjef zegt:

    Doof en blind

    iedere
    sterveling
    heeft een eigen verhaal

    weinigen worden geboren
    met luisterende oren

    velen
    zelfs
    blind voor lichaamstaal

    Je bent een witte raaf, Anneke!
    Lenjef

  11. isis45 zegt:

    Ja, soms schamen we ons voor een gedachte die we hebben. Maar gelukkig heb je toch anders gehandeld dan dat je gedachte was. Twee mensen blij, jij en Henri!

  12. Voetje zegt:

    Ik herken het wel dat je bepaalde mensen op dat moment niet wilt tegenkomen. Leuk dat het zoveel beter gaat met hem.

  13. platoonline zegt:

    Het mooie van dit verhaal vind ik dat je jezelf zo van twee kanten laat zien. Je ergernis op zijn inbreuk op jou privacy (herkenbaar) maar ook het goede hart dat dan boven komt drijven, luistert en zichzelf na het hele proces analyseert en toespreekt, alsof je er van doordrongen was dat hij een soort levensles voor jou vertegenwoordigde. Die volkomen openheid moet iedereen wel aanspreken. Mij in elk geval.
    En natuurlijk ben ik ook blij voor Henry. Beslist.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s