Bijzondere mensen

Soms kom je bijzondere mensen tegen, ik moet zeggen dat ik graag een bakje koffie drink bij de Hema, sterker nog ik word wel eens een Hemajunk genoemd door mijn zus.
Maar goed denk ik dan maar, ik rook niet, ik drink niet, wat is er mis mee dat ik graag even een lekkere cappuccino drink bij de Hema, hoewel ik best vaak het gevoel heb dat ik me moet verdedigen naar mensen toe.

Maar bij de Hema zittend hoor ik ook regelmatig gesprekken die mensen met elkaar voeren en soms zitten daar bijzondere mensen bij.
Zoals een paar weken geleden. Een oudere man, ik schat hem zo rond de 70 jaar. Hij zit samen aan tafel met een vrouw en uit het gesprek maak ik op dat het geen stelletje is maar ze elkaar ergens bij een bijeenkomst ontmoet hebben en nu samen even een bakje doen.

De man vertelt aan de vrouw dat hij in de trein met mensen in gesprek raakt en dan gedichten of korte verhaaltjes voor die mensen schrijft. Maar hij heeft ook zelf geschreven gedichten bij zich die hij dan uitdeelt.

Ik zit aan een tafeltje naast hem, mijn oren gespitst omdat ik geen woord wil missen, ondertussen de andere kant op kijkend, bladerend in een foldertjeĀ om niet al te nieuwsgierig te lijken.

Hij leest er een aantal voor aan die mevrouw en bespreekt ook waar het over gaat en met wie hij heeft zitten praten voordat hij de gedichten maakte. Het klinkt goed.

Op een gegeven moment gaat de mevrouw even naar het toilet, ik ga mijn kopje opruimen en loop langs de man, ik moet me inhouden om niet te zeggen dat ik het zo leuk vind dat hij dat doet. Achteraf denk ik waarom heb je dat niet gewoon gezegd tegen die man.
Bijzondere mensen, je kan ze zo overal tegen komen, zelfs bij de Hema.