Illegaal in Luik 2

De rondrit in het treintje was beSONY DSCst leuk, we kregen veel informatie alleen het treintje beschikte niet echt over schokbrekers dus we zaten lekker door elkaar te rammelen.
Foto’s maken was dus niet zo makkelijk en het resultaat was dus ook een aantal scheve foto’s en foto’s waar niets interessants op stond. En nog een paar wel leuke foto’s in Photoshop gefatsoeneerd. ūüėČ

Maar we kregen toch wel een beeld van de stad zo, we reden 1 ¬Ĺ ¬†uur en dat hadden we lopend nSONY DSCooit allemaal kunnen zien.

Het straatje waar de bekende Luikse schrijver Georges Simenon zijn inspiratie opdeed, Rue Roture, vroeger een volkswijk bij uitstek waar hij graag kwam. Zijn geboortehuis en het standbeeld van hem.

Ik vond het echt wel de moeite waard. We wilden daar heerlijk op een terras gaan eten maar mijn zus wilde eerst opzoeken waar de bus kwam die ons weer naar het station zou brengen.
Inmiddels waren we aardig afgedwaald dus ging ik het vragen aan een buschauffeur. Of hij me niet wilde begrijpen of me echt niet begreep of ik hem niet, ik weet het niet maar we kwamen op een plaats waar de bus echt niet kwam.

Dit herhaalde zich nog eenSONY DSC paar keer zodat we ongeveer ¬ĺ ¬†uur van hot naar her gelopen waren en mijn humeur werd er niet echt beter op. In had het geprobeerd in het Nederlands, Engels, mijn beste Frans maar het leek wel of ik Spaans sprak.

Tot er een mijnheer was die ons echt wilde helpen, hij kwam er in het Engels ook niet uit en opeens, hoe het kan weet ik niet wist ik een paar vloeiende Franse zinnen ergens uit mijn tenen vandaan te krijgen,hij begreep het meteen en ik hem en toen bleek dat we vlak SONY DSCbij de vertrekplaats stonden.
Ik kon de man wel zoenen en wilde echt alleen nog maar weg, weg uit die stad, gewoon lekker naar Maastricht of Valkenburg en daar gaan eten.

Dus zo gedaan. Ik was niet echt kapot van de vriendelijkheid van de mensen daar, ook op de terrasjes niet terwijl een kop koffie bestellen in het Frans nou echt niet zo moeilijk is.
Dan begrijp je ook ineens hoe moeilijk het voor mensen is als ze in een vreemd land zijn waar ze de SONY DSCtaal niet spreken.
Maar al met al was het toch wel een leuke dag in Luik, we hadden prachtig weer en het is inderdaad wel een sombere stad maar toch ook wel dingen die de moeite waard zijn om te bekijken.

Illegaal in Luik

SONY DSCZusje had wel zin om nog een dagje naar Antwerpen te gaan maar de conducteur vertelde dat het nog wel twee uur reizen was, dat vonden we wel een lang op een dag,  waarom ga je niet naar Brussel zei hij toen of Luik, dat is ook mooi.

Brussel vonden we ook te ver maar Luik was te doen ruim een half uur met de trein dus werd het Luik, hoewel eigenlijk mocht ik helemaal niet de grens over want ik had noch een ID kaart noch een paspoort bij me, alleen mijn rijbewijs.

Maar goed wat kon me gebeuren? Dat ik in het ergste geval het land uitgezet ga worden??  Nou ja als ze het dan maar bij de Nederlandse grens is vind ik het prima toch. Het zou wel heel toevallig zijn als we controle zouden krijgen.

Dus wij op weg naar Luik, ik was er ooit een keer eerder geweest en wist dat het in Walloni√ę lag dus Franstalig is.SONY DSC
De trein die voorstond om ons naar Belgi√ę te brengen zag er somber uit en de airco was nog ARKO dus het was bijzonder heet in de trein. We kwamen aan bij het prachtige station in Luik van de ontwerper¬† Santiago Calatrava.

Daar wilde ik in mijn beste Frans (dat helaas al diep weggezonken is ) vragen waar het centrum van de stad was maar de conducteur spSONY DSCrak gewoon Nederlands. Met de bus gingen we naar het centrum en daar gingen we even lekker op een terrasje zitten om te kijken wat we verder zouden gaan doen.
De politie en ziekenwagens reden af en aan met de sirenes aan en ik kreeg van de politiewagens wel het idee dat als ze een rood licht zagen die toeters aangingen maar goed dat kan mijn eigen foute interpretatie zijn.
Voor mezelf wetend dat ik hier zonder geldige ID rondliep zat dat toch nog een beetje in mijn achterhoofd, dat zal mijn gereformeerde opvoeding wel zijn van je mag geen foute dingen doen, vond ik al die politie niet zo fijn. We moesten zelfs nog een keer snel aan de kant toen we ergens stonden te kijken omdat twee politieauto’s met vliegende vaart daar langs moesten.

Winkels genoeg maar daar hadden we nou even geen zin in, we wilden ook wel wat zien van de stad dus naar de VVV en daar zagen we een treintje waarmee we een rondrit door de stad konden krijgen met daarbij een digitale gids die vertelde wat we zagen en wetenswaardigheden erover.

Vinden waar hetSONY DSC treintje startte was nog wel even een kunst maar ook dat lukte ons wel en zo begonnen we aan een rondrit door Luik nadat we even een bakje bij de Hema hadden gedaan want ook daar is er gewoon een Hema. ūüėČ

(wordt vervolg)

Dagje Maastricht

SONY DSCWe hebben niet alleen op terrasjes gezeten, hoewel dat wel heerlijk was met dat prachtige weer, maar we hebben ook nog een stukje cultuur opgesnoven en dat bracht ons in de Sint Servaasbasiliek, nu is mijn zus helemaal niet zo’n zonaanbidder dus die was allang blij even binnen bij te kunnen komen.

Allereerst gingen we zitten luisteren naar de uitleg over deze basiliek en daarna overal kijken en je voelt gewoon dat er in deze basiliek SONY DSCheel wat heeft plaatsgevonden maar dat vind ik dus van alle kathedralen, ik vind ze gewoon zo indrukwekkend en vooral de kerkers, waarom weet ik niet.
De meestal beetje bedompte geur, de prachtige gewelven,  dat boeit me enorm.

Omdat mijn zus en ik altijd een souvenirtje SONY DSC(mag gewoon kitscherig zijn) kopen koos ik daar een speld met daarop de sleutel van de hemelpoort die Sint Servaas volgens de verhalen ontving. Daarmee kreeg hij de macht om zonden al dan niet te vergeven en de hemelpoort wel of niet open te houden voor diegene die aanklopt.

Terug in het zonlicht, een heel andere tijd en een terrasje met een koel biertje, ook niet verkeerd.
Zo lopend door de stad hebben we eigenlijk best veel gezien, heel vSONY DSCeel gelopen en zelfs nog een kerk bezocht waar we achteraf via de uitgang naar binnen gingen en zo “vergaten” om entree te betalen. Daarom hebben we bij de uitgang maar een kaarsje gebrand en wel de duurste hoor ūüėČ , dit keer ook weer eens een echt kaarsje, ik vind die waxinelichtjes eigenlijk niet echt.

Weer buiten kunnen eten en daarna weer terug naar de tuin van het hotel waar het iedere avond drukker en gezelliger werd.
Thuis bleek SONY DSCde speld die ik kocht een goede keuze want daarmee kon ik mijn drie blaren op mijn voeten mooi mee doorprikken.

Wie wat meer wil weten hierover kijk op www.sintservaas.nl

 

Weer thuis….

SONY DSCWeer thuis na 4 dagen in het Limburgse vertoefd te hebben en wat hebben we het getroffen met het weer, het was gewoon warm soms zelfs heet maar mij hoor je niet klagen hoor, ik vind het heerlijk.

Via een actie van ’t Kruidvat hadden we hotelvouchers gSONY DSCekocht waardoor we voor 12,50 per nacht in een Fletcher Hotel konden overnachten.
Eigenlijk wilden we eerst naar Friesland gaan en later naar Limburg maar het betreffende hotel was niet beschikbaar dus hebben we het omgedraaid en gaan we eind juli nog een paar dagen naar Friesland.

SONY DSCHet hotel was simpel, gedateerd maar schoon en netjes, douche en toilet op de kamer, ach wat moet je nog meer als je daar alleen maar slaapt.

We gingen met de trein wat op zich al leuk is als je tenminste van treinen houdt zoals ik dat dus wel doe.
De reis verliep voorspoedig, het hotel was 10 minuten lopen van het station en van het centrum dus dat troffen we.

De eerste dag meteen Valkenburg ingegaan, door het mooie weer heerst er echt een vakantiesfeertje, de terSONY DSCrassen zitten vol en het is gezellig.
Meteen de eerste dag kunnen we al buiten eten, SONY DSCwat een luxe is dat toch. We verkennen zo Valkenburg een beetje en brengen nog een bezoek aan de imitatie Lourdesgrot waar we een kaarsje aansteken.
De eerste dag sluiten we met een drankje af in de hoteltuin af waar nog meer mensen die een of twee dagen verblijven ook buiten zitten.SONY DSC

En ja we zouden geen Nederlanders zijn als we genieten wanneer we zo terloops horen dat veel mensen er voor het volle pond zitten.
Het personeel is vriendelijk en het is ’s avonds gezellig zo met elkaar in de tuin. Een geslaagde eerste dag in het land met de zachte g.

 

Bijzondere mensen

Soms kom je bijzondere mensen tegen, ik moet zeggen dat ik graag een bakje koffie drink bij de Hema, sterker nog ik word wel eens een Hemajunk genoemd door mijn zus.
Maar goed denk ik dan maar, ik rook niet, ik drink niet, wat is er mis mee dat ik graag even een lekkere cappuccino drink bij de Hema, hoewel ik best vaak het gevoel heb dat ik me moet verdedigen naar mensen toe.

Maar bij de Hema zittend hoor ik ook regelmatig gesprekken die mensen met elkaar voeren en soms zitten daar bijzondere mensen bij.
Zoals een paar weken geleden. Een oudere man, ik schat hem zo rond de 70 jaar. Hij zit samen aan tafel met een vrouw en uit het gesprek maak ik op dat het geen stelletje is maar ze elkaar ergens bij een bijeenkomst ontmoet hebben en nu samen even een bakje doen.

De man vertelt aan de vrouw dat hij in de trein met mensen in gesprek raakt en dan gedichten of korte verhaaltjes voor die mensen schrijft. Maar hij heeft ook zelf geschreven gedichten bij zich die hij dan uitdeelt.

Ik zit aan een tafeltje naast hem, mijn oren gespitst omdat ik geen woord wil missen, ondertussen de andere kant op kijkend, bladerend in een foldertje om niet al te nieuwsgierig te lijken.

Hij leest er een aantal voor aan die mevrouw en bespreekt ook waar het over gaat en met wie hij heeft zitten praten voordat hij de gedichten maakte. Het klinkt goed.

Op een gegeven moment gaat de mevrouw even naar het toilet, ik ga mijn kopje opruimen en loop langs de man, ik moet me inhouden om niet te zeggen dat ik het zo leuk vind dat hij dat doet. Achteraf denk ik waarom heb je dat niet gewoon gezegd tegen die man.
Bijzondere mensen, je kan ze zo overal tegen komen, zelfs bij de Hema.

Lezen …..

Even gestopt met bloggen en wat minder tijd achter de computer bracht me de afgelopen week in de Kringloopwinkel.
Daar hebben ze de indeling een beetje veranderd en een stuk ingericht voor boeken, waarbij ze de boeken ook per categorie bij elkaar gezet hebben.

Omdat ik toch een beetje in een fase van nadenken, dingen afsluiten en een beetje filosoferen zit ga ik naar de afdeling waar boeken staan op het gebied van allerlei stromingen, waarbij sommige waar ik nog nooit van gehoord heb.

LChing, Tantrisme,astrologie, alchemie, actualisme, lessen van de pleiaden, de geheimen van de Da Vinci Code, Zendagboeken en voor de somma van 5,00 neem ik 10 boeken mee. Of ik er iets van op zal steken weet ik niet maar dommer zal ik er zeker niet van worden.

Ik weet ook van mezelf dat ik er niet te veel in moet duiken helemaal, ik heb dat gehad toen mijn dochtertje overleed ik het zo wilde begrijpen dat ik alles ging lezen wat over doodgaan ging.
Boeken van Kubler Ross, Steiner, gewoon om te proberen te doorgronden hoe het was om dood te gaan en de verwerking van verdriet.  Ik bleef maar lezen en lezen totdat ik er bijna een beetje van doordraaide en er weer mee stopte. Degene die weten hoe het is om dood te zijn, die zijn er namelijk niet meer om het te vertellen.

Bij deze kringloopboeken stond ook een boek over Sterrenbeelden en ik stond daar zo in te lezen en las iets heel grappigs en schoot ongemerkt hardop in de lach.  Een vrouw naast me die ook stond te snuffelen tussen die boeken begon door mijn lachen met een praatje.  En zo kregen we opeens een leuk gesprek over boeken, lezen, voorlezen en sterrenbeelden. Echt zo grappig, ze was best een stuk jonger dan ik maar het was gewoon heel leuk eigenlijk.

En ik ben aan een boek begonnen met de titel “De Nieuwe Messias”¬† en heerlijk in het zonnetje liggend/zittend kon ik er gewoon niet meer mee stoppen. Het is geen boek over een stroming maar een fictief boek.¬† Waar computertechniek/gentechnieken/oude godsdienstige stromingen in gecombineerd worden. Al 100 bladzijden gelezen en het blijft spannend dus straks gewoon lekker verder lezen en kijken hoe het allemaal afloopt.

Terug gevonden……..

brieffffffffffTerwijl de mannen in en uit mijn huis liepen om de ramen te  vervangen kreeg ik een brief van iemand die best belangrijk was en die ik niet open en bloot op tafel wilde laten liggen dus borg ik hem meteen goed op.

Alleen toen ik hem wilde openen om te lezen kon ik hem nergens meer vinden, mijn hele kast waar ik normaliter in bakjes netjes al mijn post opberg werden allemaal omgekeerd, mappen bekeken maar nergens was de brief te vinden.

opbergIk baalde behoorlijk, ben met een hoop dingen best slordig en makkelijk maar een papiertje raak ik niet zo gauw kwijt en mijn opbergsysteem is tiptop in orde altijd.

Ik wist dat ik kon bellen en vragen of ik de brief opnieuw zou kunnen krijgen maar iets hield me tegen. Hij kon gewoon niet kwijt zijn, ik wist zeker dat ik hem in mijn opbergkast ergens neergelegd had.

Vorige week had ik een aantal interviews achter elkaar, het kladbok dat in mijn schrijfmap gestoken zit was leeg en ik haalde het er uit en waarachtig daar kwam mijn envelop die ik miste uitvallen.

Yes !!!! blij e bloem¬†dacht ik, zie je wel, hij moest er gewoon zijn.¬† Hoe blij kan je zijn met zoiets kleins eigenlijk maar ik was het wel. Mijn opbergsysteem werkte dus nog steeds alleen had ik deze brief zo snel opgeborgen dat ik niet goed gekeken had en hij op zo’n rare plaats terecht was gekomen.

Blij dat mijn kladblok net op het goeie moment leeg was ;).

Tracht alleen dat te doen wat je graag doet

Wat is zo leuk aan bloggen? Voor mij gewoon het opschrijven van mijn gevoel maar ook de reacties van andere bloggers, positief, confronterend, herkenbaar, meelevend, eerlijk, kritisch, ik pik er vaak goeie dingen uit.

Zoals pas het gedichtje van Lenjef dat hij schreef onder mijn blog ” Effe Niet”.
Hij besloot met de zin “Tracht alleen dat te doen wat je graag doet” en dat kwam best aan eigenlijk want dat is gewoon iets wat ik momenteel veel te weinig doe.

Iedereen verwerkt zijn teleurstelling, verdriet, dingen die gebeuren op zijn eigen manier en bij mij is dat altijd geweest door als een idioot te gaan werken en dat heb ik ook het afgelopen jaar eigenlijk best wel gedaan.

Dit eerste jaar dat ik thuis ben geweest heb ik zoveel gewerkt bij iedereen en ook bij mezelf dat iedere week mijn agenda gewoon nog overvol was en ik met wel eens afvroeg hoe ik in godsnaam ooit ook nog 4 dagen daarbij van 7 tot half 6 gewerkt heb.

Als ik maar hoorde dat iemand wat te doen had riep ik, ik kom wel hoor en ik weet dat het ook een soort vlucht was om niet na te denken over mijn werk dat ik mis.

Op een of andere manier legde ik mezelf op dat ik iedere dag dat ik normaal anders had gewerkt wel iets moest doen voor mezelf of voor een ander als een soort compensatie voor mijn ww.
Nou ja zo voelde dat voor mij in ieder geval wel, bijvoorbeeld op een ‚Äúwerkdag‚Ä̬† gaan zitten lezen of lekker met mijn foto‚Äôs gaan zitten knoeien en bloggen dat mocht niet van mezelf.

Een weekje nadenken hebben me toch wel een ander inzicht gebracht, ik moet gewoon meer dingen doen die ik graag doe zoals schrijven, lezen, mijn foto’s bewerken, mooie collages maken, op stap in de polder om foto’s te maken, gaan fietsen zonder me daar schuldig over te voelen.

En ik neem dit advies dan ook ten harte,  begonnen met uren lezen, wat is het toch heerlijk om helemaal weg te dromen in een boek, veel te lang niet gedaan. Dank je wel alle mede bloggers voor jullie support en Lenjef voor je gedicht.

100 jaar geleden……

papaHij werd geboren in Friesland, in een klein dorpje in het noorden van Friesland, Holwerd vandaag precies 100 jaar geleden.

Zijn moeder overleed op jonge leeftijd en zijn vader bleef alleen over met 4 kleine kinderen, zeker in die tijd was dat niet te doen dus hij trouwde met een weduwvrouw met 2 kinderen en samen kregen ze nog 2 kinderen er bij.

Een gemengd gezin hij was dol geweest op zijn moeder en¬†kon het niet goed vinden met zijn stiefmoeder. Toen hij een jaar of 18 was vertrok hij naar een vriend van hem die werk gevonden had in ‚ÄúHolland‚Ä̬† en hem verteld had dat hij daar zo als boerenknecht aan de slag kon gaan.

Hij vond er werk en  een vrouw en na de oorlog werd er img382018965getrouwd en werden er vijf kinderen geboren.
Het vierde kind, een meisje was ik,  werd vernoemd naar zijn moeder en of dat er iets mee te maken heeft weet ik niet maar ik had wel een speciale band met mijn vader, want over hem gaat het.

Ik had een geweldige vader die hard werkte voor zijn gezin maar een enorme humor had en altijd in was voor gekkigheid.

Ik herinner me als kind dat ik mee mochtpapa  en angela achter op de fiets, zijn dikke jas waar ik me aan vasthield voel ik nog en in gedachte zie ik nog de vonkjes van zijn sigaret langs me heen vliegen.

Of toen ik wat ouder was en we samen naar Gouda naar de markt gingen waar hij iedere zaterdag boodschappen ging doen voor mijn moeder.
En de bijzondere keer dat ik voor mijn verjaardag een rood tasje uit mocht zoeken op de markt in Gouda, dat vergeet ik nooit meer.
Of als hij ons meenam naar buiten als het onweerde en we onder een afdakje gingen staan kijken naar de bliksemflitsen boven de weilanden.

Ik ging met hem en mijn zusje een paar keer naar Friesland op familiebezoek en dat waPapa en petert toch wel een hele belevenis zo’n reis met de trein.

Mijn ouders hadden een heel gelukkig huwelijk en wij hadden als kinderen een fantastische jeugd, er was weinig geld, we moesten allemaal flink aanpakken en meehelpen maar er was veel liefde.

Toen mijn vader begin 70 was begon hij TIA’s te krijgen, steeds vaker en tengevolge daarvan werd hij dement en na nog jaren thuis gewoond te hebben ging het niet meer en werd hij opgenomen in een verpleegtehuis.

Op zijn slechte momenten had hij er moeite mee dat hij overal mee geholpen moest worden en was hij knorrig op zijn goeie momenten speelde hij voor ons op zijn mondharmonica en als er familie uit Friesland kwam sprak hij opeens weer helemaal zijn ‚Äúmemstaal‚ÄĚ.

Hij overleed op Vaderdag op 78 jarige leeftijd en we konden allemaal nog afscheid van hem nemen.papa
Toen ik de avond van zijn overlijden buiten de hond uit liep te laten keek ik naar boven en zei ik ‚ÄúZo pap, jij bent er al, heb je het naar je zin daar, doe de groeten aan Angela‚ÄĚ en ik voelde me zo blij dat zijn lijden afgelopen was.¬† Dat is voor niemand wat en zeker niet voor mijn buitenvader die altijd bezig was.

Vandaag zou hij 100 jaar zijn geworden en eigenlijk vind ik dat wel een gek idee, heb helemaal vrede met zijn overlijden en dit is voor mij geen verdrietig blogje maar toch zal ik op deze dag aan hem denken mijn geweldige vader.