Boeien

Een schrijfopdracht van Plato een verhaal van 300 woorden waarin het woord, dit keer boeien, niet gebruikt mag worden. Meer verhalen op:  http://platoonline.wordpress.com/

Twee jaar geleden gebeurde het, een val met de fiets en hij kwam helemaal verkeerd terecht met zijn nek op een stenen richel en kreeg een hoge dwarslaesie.  Na een ziekenhuisopname kwam hij terecht in een revalidatiecentrum, al snel bleek dat er van enige vooruitgang geen sprake zou zijn en dit het was voor de rest van zijn leven.

Zijn lichaam voelde alsof hij vastgebonden zat, een gevangene, alleen zijn hoofd werkte nog goed. Hij besefte heel goed wat er met hem aan de hand was, wat zijn levensverwachtingen waren. En vaak zei hij was ik maar harder gevallen. Dit wil ik niet.

Hij ging in een zorgcentrum wonen voor ouderen, niet direct “the place to be” maar er was geen alternatief.
Een leven van totaal afhankelijk zijn van anderen, spasmen en altijd pijn hebben.

Via via hoorde hij dat er in Zandvoort een instelling was waar meer mensen van zijn eigen leeftijd woonden, wel ver bij zijn woonplaats vandaan en een lastige reis voor familie die hem niet meer wekelijks zouden kunnen bezoeken.

Hij ging proefdraaien en achteraf zonder er verder diep over na te denken wat dat inhield voor bezoek krijgen verhuisde hij eigenlijk hals over kop.

Eenmaal daar wonend bleek het niet het paradijs te zijn dat hij verwachtte, sterker nog het viel hem zwaar tegen. In de instelling woonden voornamelijk MS patiënten die in een verre fase van hun ziekte zijn.

En het viel hem zwaar dat hij zo weinig bezoek kreeg van zijn familie, over “vrienden” maar helemaal niet te spreken, die zag hij helemaal niet meer.
Nu heeft hij een besluit genomen om zich te bevrijden en het traject van euthanasie in werking gezet, ik vind het heel moeilijk maar respecteer zijn keuze al zal ik hem ook heel erg gaan missen. Mijn “broertje”.