Emotievolle dagen

Gisteren had ik een rare dag, voordat ik vorige week op vakantie ging een paar dagen was ik nog voor het borstkankeronderzoek geweest.  Gisteren had ik nog steeds niets gehoord en eigenlijk vond ik dat wel vreemd maar ik dacht misschien vakantie. Toch keek ik als ik even weggeweest was op mijn telefoon of ik niet gebeld was door mijn huisarts. Ik kon het gevoel niet verklaren, heb dat eigenlijk nooit zo sterk gehad na zo’n onderzoek.

Na het eten gisterenavond wordt er gebeld en mijn buurvrouw staat op de stoep, ze komt binnen en zegt, ik heb geen goed bericht, ik heb borstkanker.  Ik schrik er van, ze was vanmorgen gebeld door haar huisarts en daar inmiddels geweest.  Zou daar dat rare gevoel vandaan komen, ik weet het niet. Ze is in dikke tranen. Haar twee oudere broers zijn allebei overleden aan kanker op 59 jarige leeftijd en dat is zij ook bijna. Maar meteen realiseerde ze zich ook wel dat borstkanker in veel gevallen goed te behandelen is. Maar waar moet ze doorheen en wat gaat er gebeuren, alles is onzeker en ik snap dat ze het er zo moeilijk mee heeft.

Mijn zoon kwam gisterenavond en vertelde dat de moeder van een vriendin van hem ook gebeld was door de huisarts met dezelfde mededeling.  Dat is toch wel schrikken eigenlijk. Betekende dat ik niet gebeld ben dat alles goed is, ik wist het niet want ik had nog steeds geen bericht gehad.

Vanmorgen moest mijn zoon geopereerd worden aan zijn knie, een pees die al heel lang opspeelde moest behandeld worden. 1001211_550223978348583_485171197_nIn het Park Medisch Centrum in Rotterdam werd hij poliklinisch behandeld en ik ging met hem mee.
En het gekke is dat het gewoon een volwassen vent is maar op zo’n moment is het gewoon weer mijn kind en was ik best zenuwachtig omdat hij toch helemaal onder narcose moest. En hij ook wel hoor, ik merkte het aan hem.
Alles ging gelukkig goed en met krukken mocht hij weer mee naar huis, mee met mij want ze hebben het liefst dat er 24 uur nog iemand bij hem in de buurt is.

Als ik naar mijn huis toe loop zie ik door de ruit heen een brief in de brievenbus hangen en hetgeen ik hoop dat het is, is waar. Een brief van het borstkankeronderzoek dat alles goed is en er geen bijzondere dingen gevonden zijn.
Ik was behoorlijk opgelucht zal ik eerlijk zeggen, gelukkig met mijn zoon alles goed gegaan en ook bij mijzelf een goed bericht.

Vandaag kon mijn buurvrouw meteen in het ziekenhuis in de speciale poli komen, ga vanavond even vragen hoe het gegaan is en wat voor traject ze zal moeten gaan.
Het zal best een zware tijd voor haar worden maar ik ga er het beste maar van hopen voor haar en proberen waar ik kan haar te helpen want dat zal ze best goed kunnen gebruiken.