Woorden………..

Woorden kunnen je opbeuren, verdriet doen, troosten, kwetsen. Het hangt er maar vanaf wie en op welke manier ze gezegd worden.traneneee
En soms kunnen woorden ook herinneringen naar boven halen, wonden waarvan je dacht dat ze dicht waren weer openscheuren, het verdriet weer laten voelen en dat had ik gisteren.

Dat is dan zo’n dag dat ik het helemaal opeens niet meer naar mijn zin heb, voel ik me onverwacht triest, spelen herinneringen mij parten en dan zonder aanleiding lijkt het wel biggelen de tranen over mijn wangen.
En waarom precies weet ik dan eigenlijk ook niet.

Terwijl dat gebeurt begint op mijn computer het nummer van Guus Meeuwis te spelen: Wees maar niet bang……alsof het voor mij geschreven is en precies op het goede moment afspeelt vanaf mijn afspeellijst.
Ik luister naar de tekst en speel het nog een paar keer af, het trieste gevoel gaat niet weg maar toch doet deze muziek me goed.

Ik spreek mezelf eens goed toe en stap op de fiets en ga zo’n 30 km achter elkaar fietsen zonder te stoppen, ik lijk wel gek.
Meestal als ik ga fietsen komt bij mij de rust de relativering, ga ik ergens zitten om wat foto’s te maken maar deze middag gebeurt het niet.

Ik zie alleen gezellig mensen samen fietsen en ik voel me gewoon alleen. Vergeet voor het gemak even dat ik ook veel alleen fietsende mensen tegenkom en als ik thuiskom ga ik liggen slapen in de tuin. Ik hoor de buren thuiskomen en hou me stil, heb zelfs geen zin in een praatje.

Gelukkig was het gevoel vanmorgen toen ik opstond weer verdwenen, de voortuin eens goed schoongemaakt met de hogedrukreiniger, gepoetst en vanmiddag weer gaan fietsen. Een ander mens zou misschien dolgelukkig zijn met zoveel vrijheid, gaan en staan waar ie wil en ook nog prachtig weer. Soms voel ik dat ook wel maar ik mis gewoon een doel, een ritme in mijn leven. Ik moet weer eens wat nieuwe klussen opzoeken om te gaan doen of op zoek naar vrijwilligerswerk want alle dagen zonder veel te doen te hebben is gewoon niets voor mij.

Guus Meeuwis – Wees maar niet bang

Er lopen tranen op je wangen, zo ontroostbaar en zo bang.
Zo gekwetst en zo verlaten, huil gerust ga maar je gang.
Je wilt er niet meer over praten want je bent de liefde moe.
En als je mij om hulp zou vragen, kom ik vanavond naar je toe!

Ik zie de onmacht in je ogen, ik hoor de twijfel in je stem.
Je denkt dat alles je teveel is, het is maar goed dat ik hier ben.
Geniet eens van de mooie dingen en de mensen om je heen.
Je hebt zoveel om voor te leven en je bent nooit alleen!

De wereld heeft jou zo bedrogen, beloofde veel maar jij kreeg niets.
Je kijkt me aan met grote ogen en daarin lees ik je verdriet.
Je worstelt met herinneringen, van onmacht, wanhoop en de pijn.
Je kijkt niet naar de mooie dingen, je had iemand anders willen zijn!

Wees maar niet bang, overwin dat gevoel, ’t gaat niet vanzelf, ik weet precies wat je bedoelt.
Nu heb je angst, weet je niet hoe het moet. Wees maar niet bang, het komt vanzelf weer goed!

En zo is het, het komt vanzelf wel weer goed…………