De wet van Murphy ….

De wet van Murphy stelt dat wat er mis kan gaan ook mis zal gaan en even had ik vanmorgen het idee dat het “zo’n” dag was.

Ik wilde vandaag naar Zandvoort naar mijn zwager en dacht de eerste 10 km naar het busstation ga ik op de fiets maar halverwege stopte mijn elektrische gedeelte er mee en hoewel ik ook wel zonder kan fietsen is dat wel heel zwaar trappen dus besloot ik maar om terug te gaan en de bus een uur later te nemen.bus arriva

Thuis de auto gepakt en naar het busstation gegaan, daar aangekomen geen plaatsje voor mijn auto dus ergens in de wijk in de buurt geparkeerd maar dat kostte wel veel meer tijd.
Ik zag de bus wegrijden vanaf het station dus ik dacht, sjips die heb ik ook weer gemist, ik was inmiddels al een uur later dus dan zou het wel heel erg laat worden.

Maar die bus kwam mijn kant op en ik dacht, steek gewoon mijn hand op misschien kan ik nog instappen, dat hangt meestal af van de chauffeur en zijn humeur. Deze mijnheer stopte en vroeg of ik nog meewilde. Ja zei ik graag en ik stapte gauw in.
De wet van Murphy was doorbroken, een meevallertje. Lekker in de trein zitten genieten van het uitzicht, ik zag overal nog mooie velden met kleurige bloemen richting Zandvoort.

Zwager was heel blij dat ik gekomen was met een tas vol boodschappen en lekkere dingen voor hem. Een maand geleden was ik voor het laatst geweest op zijn verjaardag en daarna was er nog een vriend even langs geweest toen hij op zijn motor aan het rijden wastreinnnnnnnnn en verder had hij niemand gezien. Ik vind het echt triest voor hem. Qua tijd zou ik best iedere week naar hem toe kunnen gaan maar het kost me gewoon teveel en dat is eigenlijk wel jammer.
Ga de volgende keer toch wat eerder want je zou daar maar liggen.
Ik merk ook dat hij achteruit gaat, krijgt last van doorligplekken en zijn spasmen waren ook weer erger geworden en hij heeft daardoor constant pijn.
Het zal nog wel een aantal weken en misschien maanden duren voordat de procedure van euthanasie afgerond is vertelde hij maar hij ziet er gewoon naar uit.

Ik merk de laatste paar keren ook wel dat hij echt geen zin meer heeft, het hoeft voor hem niet meer.
Als ik naar huis ga blijft het bezoek aan hem en het zien van al die andere mensen die daar wonen nog wel een tijdje door mijn hoofd spelen.
En opnieuw neem ik me voor als ik eens een keer niet mijn dag heb daar aan te denken want er is gewoon niets belangrijker voor mijn gevoel dan gezond zijn.