Het onvolmaakte……

Owichelroedp een of andere manier heb ik altijd meer op met mensen die een beetje worstelend door het leven moeten, misschien ook omdat mijn pad ook niet over rozen ging/gaat, ik weet het niet.

Vooral met kinderen heb ik dat ook in het Huttendorp ga ik altijd even buurten bij die kinderen.

Zo heeft mijn zus een kleinzoon Mark, vanaf het begin had ik iets met dat joch en dat was helemaal wederzijds. Hij zit in het bijzonder onderwijs, heeft een bijdehand oudere zus, is zwaar dyslectisch maar het is een opmerkzaam en zeker geen dom kind.

Zo sprak hij een keer met mij over zijn dyslexie, heel serieus voor een joch dat toen denk ik 7 jaar was. En ik zei dat iedereen anders was maar dat hij ook heel speciale dingen had die hij weer goed kon. Hij liet het allemaal over zich heen komen en sloot het gesprek af met de woorden “Ja maar het is wel lastig”.

Sinds een half jaar wonen zijn ouders op een oude boerderij die helemaal verbouwd is met een groot stuk grond eromheen. Een ideale locatie voor zo’n joch en hij heeft daar zijn eigen groentetuintje, ondersteund door zijn opa die ook graag tuiniert.

Vorige week was ik met mijn zus en Mark en zijn zus wezen winkelen en ik had heel zacht aan mijn zus gevraagd of ik hem even mee mocht nemen want hij had verteld dat hij zo graag mijn kasje wilde zien en wat er in groeide. Mijn zus vond het geen probleem en Mark was in de wolken dat hij mee mocht.

Bij mij thuis gingen we de tuin inspecteren en vertelde hij me dingen die ik beter anders kan doen en samen maakten we met duck tape een stok vast voor mijn tomatenplanten. (oké, dat waaide al snel weer om maar een kniesoor die daar op let).

Ik leerde hem trucjes zoals in een sinaasappelschil knijpen zodat de kaarsvlam gaat spetteren en we gingen water zoeken met de wichelroedes.
Heerlijk zo’n joch, met mijn zoon en neefjes deed ik ook altijd van die trucjes die wij vroeger thuis ook allemaal deden en van elkaar leerden.

Ik weet dat computers niet weg te denken zijn, ook voor mij niet,maar als ik dan bij mijn zulaptopss ben en haar kleinkinderen zijn daar en tegenwoordig haar vriend ook en ze zitten voor het grootste gedeelte van de tijd allemaal achter een laptop snap ik dat echt niet. Ga wat leuks met die kids doen, gewone spelletjes met elkaar aan tafel, neem ze eens mee naar buiten. Maar goed ieder mens is anders en ze komen graag bij mijn zus dus niets mis mee denk ik dan maar.
Zo als vroeger zal het nooit worden maar een klein beetje is toch niets mis mee.