Prinses Irene

Toen ik nog klein was spaarde ik Koninginneplaten en soms kreeg ik geld van mijn moeder en mocht ik een paar echte foto’s kopen, die kon je toen gewoon in de boekhandel kopen.
Alles werd netjes in plakboeken geplakt. Vanaf het begin was Prinses Irene degene die mij het meest aansprak en van haar kocht ik de meeste foto’s . Voor mijn gevoel was ze anders dan de andere prinsessen en daarbij vond ik haar ook nog eens een heel mooie vrouw.

Misschien omdat ik me vroeger thuis ook altijd wel anders voelde dan de anderen, ging het liefst naar buiten, mijn moeder vertelde altijd dat ik altijd op de brug naar de visjes lag te kijken toen ik nog heel klein was of in het gras lag, in het weiland ging wandelen.
En in de tijd dat zowel mijn oudere als jongere zus zich helemaal bezig gingen houden met make-up en frutselen aan hun haar zat ik altijd te lezen in een boek.

Niet dat ik haar zo specifiek gevolgd heb maar toch haar scheiding, haar keuze voor een ander geloof, ik bewonderde haar enorm daarom.
En niet voor niets wilde ik dat onze dochter als tweede naam Irene kreeg.
Ik weet ook dat mensen soms lacherig deden over haar praten met bomen en dat soort dingen. Zelf had ik dat boek Dialoog met de natuur nog nooit gelezen tot vanmiddag.

Ik had het vorige week in de kringloopwinkel twee boeken van haar gekocht en vond dat ik vandaag wel eens vrije dag mocht hebben dus vanmiddag begon ik in het boek te lezen en het voelde als thuiskomen. Zoals ze schreef:
“Ken je dat gevoel als je een denkboek leest, dat het boeiende juist is dat je weet dat het waar is wat daar staat omdat je het al weet”.
Ik snap precies wat ze bedoelt, intuïtie, dingen aanvoelen, bevestigd krijgen wat je eigenlijk al wist.
Of het gevoel alsof je een helm op je hoofd heb als je een drukke baan hebt en het gevoel van disoriëntatie als je (zoals zij een jaar) je werk kwijt raakt en je weer een nieuw ritme moet zien te vinden. En het feit dat je rust kan vinden in de natuur. Ik merk dat ik dat ook heb, dat ik zo dicht bij mezelf kom weer sinds ik vaak fiets, buiten ben en ook echt kijk en een beetje het geheel van alles daarin voelt. Alsof ik weer een stukje van hoe ik vroeger was terug heb.
Ik wil het niet te zweverig maken allemaal, heb haar boek ook nog maar half uit, maar het voelt heel goed aan en ik weet nu al dat ik het zeker nog eens een keer opnieuw zal gaan lezen.