Drank maakt meer…….

Zo nu en dan ga ik een keer naar mijn “stamcafé”. De eigenaars zijn vrienden van me en hun dochter heeft heel vaak bij ons gelogeerd als pa en ma het te druk hadden met hun zaak, dus die groeide samen met mijn zoon op en ze noemen elkaar nog steeds broer en zus. Zo ging het vroeger al, het waren ook net broer en zus, ze konden niet zonder elkaar en maakten ook altijd ruzie met elkaar. Nu studeren ze allebei nog maar werken wel samen weer in het café op vrijdag of zaterdagavond.
Gisterenavond had ik ergens een feestavond waar ik naar toe moest voor de krant, ik was er snel klaar en dacht, ga even kijken of zoonlief werkt en even wat drinken daar.
Dat doe ik meestal een paar keer per jaar en kom er altijd weer bekende mensen tegen, ook deze avond, de biljartvereniging had feest en dat is dan wel leuk, dat zijn allemaal mensen van mijn eigen leeftijd en het was dus heel gezellig.

Aan de bar zat een vrouw, ik kende haar niet, toen ik even binnenzat zag ik dat ze een heel blauw oog had, ze zat druk te praten en te drinken met verschillende mensen en was blijkbaar met een taxi gekomen want de taxichauffeur zat te wachten op haar.
Op een gegeven moment kwam ze afrekenen en stond naast me, je ziet er leuk uit zei ze.
Ze had volgens mij al aardig wat gedronken, ik zei nou dank je wel. Ze deed haar bril omhoog en wees op haar oog. Dat heeft mijn man gedaan, zei ze, maBier 4ar ik ga niet meer naar hem terug.  Zonder mijn antwoord af te wachten draaide ze zich om en ging met de taxichauffeur weg.  Een en al triestigheid. Met een paar biertjes niet op te lossen is maar het gaf haar misschien even het gevoel van vrij zijn.

10 gedachten over “Drank maakt meer…….

  1. Tijdens het lezen moest ik aan de stukjes van Carmiggelt denken. Zulke ervaringen moet hij ook gehad hebben. Alleen werkte hij ze uit, goot het in mooie taal en verzon er dikwijls een mooie ‘afmaker’bij. Jij vertelt het precies zoals je het je herinnert. Maar een verhaal blijft het. Een verhaal waarbij je je duizenden vragen kan stellen maar het ook kan laten. Zoals dat in het leven gaat.

    1. Grappig, alleen ben ik geen woord virtuoos zoals hij was in de verste verte niet. Maar zie wel altijd als ik ergens zit in ieder mens een verhaal en op een of andere manier spreken mensen me ook wel heel vaak aan met hele verhalen. En ik zuig ze ook wel op hoor.

  2. Carmiggelt was een begenadigd schrijver, wat slechts een enkeling gegund is. Wij – gewone stervelingen 😉 – moeten het met minder doen. Maar ieder schrijft op zijn/haar eigen manier, en dat is wat bloggen zo leuk maakt: de variatie van alle schrijvers. Dus blijf vooral jezelf, Anneke, mij hoor je niet klagen! Ook niet over je reportages in het NN.

    1. Dank je Mirjam. Dat is wel waar , soms denk ik ook wel als ik bij jou lees, wow zo zou ik ook willen schrijven of bij Ria of Hanneke of zo maar dan denk ik ook, ik schrijf nou eenmaal zoals ik schrijf en inderdaad dat is het leuke van bloggen, allemaal een eigen stijl.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s