Kip of het ei………..

Een opdracht van Plato om in 300 woorden te verklaren wie er eerder was, de kip of het ei.
Hoewel ik eigenlijk nooit fictie schrijf heb ik me er een keer aan gewaagd….
Meer verhalen op :
http://platoonline.wordpress.com/2013/11/28/we-300-voor-december/

Ze kwamen van heel ver weg, nog verder dan de zon en de maan.

Ze waren op weg om nieuwe gebieden te ontdekken om hun altijd bestaande expansiedrift te botvieren op alle planeten in wat voor melkwegstelsel dan ook.

En dat allemaal omdat ze op zoek waren naar een planeet waarop dezelfde atmosfeer heerst als op hun eigen planeet die inmiddels aardig krap werd voor al de bewoners en hard toe was aan uitbreiding.
En eindelijk vonden ze een planeet die bijna helemaal aan hun eisen voldeed, ik zeg nadrukkelijk bijna want de zwaartekracht op deze planeet was net iets anders dan bij hen maar dat was te verwaarlozen.
Ze noemden hem Aarde.

Over wie heb ik het nou eigenlijk en wat wilden ze dan op de Aarde.

Ik heb het over de zogenaamde Orbs. Van het Latijn van Orbis, wat cirkel of kring betekent. Een andere mooie vertaling is Other Reality of Beϊng.

Ze gingen op zoek naar een geschikte plaats om hun missie te voltooien en ja die vonden ze, in een stukje ongerepte natuur, een tropisch paradijs.  En verscholen tussen hoge bomen in het zachte mos legden zij kleine bolletjes neer en vertrokken weer naar hun thuisplaneet, blij hun missie voltooid te hebben.
Alleen de iets andere zwaartekracht zorgde ervoor dat de mooie ronde bolletjes veranderden in ovaalvormige bolletjes en ook de karakteristieke structuur van de bolletjes was onder invloed van de aardse atmosfeer veranderd.

De aardbewoners zagen ze liggen en noemden ze EI  (Eigen Interpretatie) en heel verrast waren ze toen daar opeens 12 prachtige beestjes uitkwamen die uitgroeiden tot grote vogels en ze noemden ze KIP ( Kom In Paradijs).

En heel soms kunt u op uw foto’s nog wel eens de Orbs, die poolshoogte komen nemen,  tegenkomen.  Nog steeds op zoek naar hun nakomelingen.

Verslavend fietsen

paddenstoelen4Vanmorgen paddenstoel 1zou ik mijn zus gaan helpen met opruimen omdat ze in een soort verhuizing zit omdat haar vriend bij haar komt wonen.
Gisteren waren we samen naar het ziekenhuis geweest, heen konden we meerijden en terug met het openbaar vervoer en dat was een aardige crime want de aansluitende bus halverwege reed precies weg toen wij met onze bus het busstation opdraaide. Daarom moesten we in een dorpje halverwege een uur wachten.
paddenstoel 2We waren ook nog even de stad in gegaan en al met al was het een aardig dagje zo geweest met alle emoties er ook wel bij van de spanningen.
Vanmorgen zaten we nog aan een bakje thee en koffie, en allebei een beetje onderuitgezakt. Paddenstoelen 7Heb eigenlijk helemaal geen zin, zei ze, ik ook niet, zei ik, zullen we even naar onze moeder gaan op de fiets.
Daar had ik wel oren naar. Wij op de fiets gestapt en naar mijn moeder gegaan en daarna nog naar een winkelcentrum om een paar boodschappen te doen.
paddenstoelen 5Toen ik mijn zus thuis afgeleverd had, had ik eigenlijk zin om nog wel een eindje te fietsen. Ik dacht, ga gewoon nog een rondje maken  via een natuurgebied lekker gaan rijden en genieten van alle mooie herfstkleuren die nu zo prachtig zijn. Heel laat vind ik het wel trouwens dit jaar al beginnen de bomen nu aardig kaal te worden.
Opeens zie ik een prachtige heksenkring van paddenstoelen, die zou je eigenlijk vanaf boven moeten fotograferen op een trap of zo maar ik beperk me tot enkele exemplaren, op mijn knietjes op een plastic zak wat foto’s zitten maken.
roodborstjes 1Toen ik thuiskwam keek ik gewoontegetrouw de tuin in en zag ik een roodborstje dat lekker zit te eten, ik vind dat zo’n leuk vogeltje altijd en het maakt me altijd gelukkig als ik die weer zie.
Gauw dit mooie beestje maar even op de roodborstjefoto gezet en dat egeltje op de achtergrond is een nepperd al scharrelen ze ook wel eens in mijn tuin rond.
Met de 35 km van vandaag staan inmiddels de eerste 1000 km al op mijn fiets en het wordt echt wel aardig verslavend, vind het gewoon zo lekker om te fietsen en tot nu toe mis ik mijn auto dus helemaal nog niet.

Goeie uitslag

Allereerst iedereen bedankt voor de lieve wensen en meeleven en gelukkig was de uitslag in het ziekenhuis goed.
Althans het is niet iets ernstigs maar het blijft wel lastig zo’n zwevend vlekje voor mijn oog.

Het was een soort gelachtige substantie onder de lens die kan bewegen blijkbaar in een oog zittend, die bij mij wat verschoven was waardoor ik die vlek zie.  Het kan spontaan weer over gaan maar ook iets blijvends zijn maar daar schijn je dan aan te wennen, hoewel het nu nog niet erg went moet ik zeggen maar goed,dat zal ook zijn tijd nodig hebben.

Was al blij dat het niets ernstigs was, het was een heel aardige en leuke dokter die alle tijd nam om het uit te leggen en vragen te beantwoorden. Echt een prima sfeertje daar op de afdeling.
Over een maand moet ik weer terugkomen om het alsnog een keer te bekijken en zou ik letterlijk lichtflitsen en sterretjes gaan zien of het nog erger wordt mag ik direct weer komen daar. Dus hoop gewoon dat het weer verdwijnt zoals het gekomen is.

Naar ’t ziekenhuis

Maandag is tegenwoordig mijn werkdag en gisteren ben ik aardig aan het opruimen geweest, oude computer de zolder op gedaan, vast wat lampjes voor in de tuin mee naar beneden genomen, zo’n gezellig gezicht als het al donker wordt. Oude kranten opgeruimd, schoongemaakt, gestofzuigd, kortom lekker bezig geweest.
En en passant nog even een ander lampje aangesloten. Ik moet dat ergens onder de vensterbanken aansluiten en daarvoor gebruikte ik een zaklampje om bij te schijnen.

Toen ik even later wat zat te werken achter de computer zag ik iets zwarts voor mijn rechteroog zweven en ik dacht dat komt zeker door dat lampje, misschien er mee in mijn ogen geschenen.
Maar het bleef er zitten, het lijkt een beetje op een zonderverduistering, zo’n zwart rondje als je dan soms kan zien en ik vond dat niet zo prettig eigenlijk en wat dat betreft ben ik ook wel aardig hypochondrisch aangelegd dus alle noodscenario’s kwamen ongeveer langs.
Misschien ook omdat mijn moeder bijna blind is ben ik altijd wat extra alert op mijn ogen dus vanmorgen toen het nog niet verdwenen was meteen maar een afspraak bij de dokter gemaakt.

Zij kon eigenlijk ook niets geks vinden maar  maakte toch maar meteen een afspraak voor me in het ziekenhuis bij de oogarts om het na te laten kijken.
Dus morgen moet ik naar het ziekenhuis, eigenlijk ben ik best een beetje zenuwachtig, gelukkig gaat mijn zusje mee dus hoef ik niet alleen.
Nou ja misschien valt het allemaal wel mee en is het iets onschuldigs,dat hoop ik dan maar.

 

Geloven of niet ??

Van de zomer toen we op vakantie gingen vond ik een foldertjeIMG_7721 van de Margarita de heks van Appelscha en ik wilde daar erg graag naar toe gaan, mijn zusje vond het ook wel leuk.
Alleen toen bleek dus dat omdat het boven de 30 graden was de tuin ’s middags gesloten en alleen ’s avonds open.
Na een heel warme dag in Appelscha doorgebracht te hebben wilde ik alsnog maar het was nog een kilometer of zes fietsen en mijn zus is niet zo’n fietser maar toch ze ging mee omdat ze wist dat ik het zo leuk vond. http://www.heksehoeve.com/

En het was leuk, een grote tuin met allerlei opdrachten en rituelen, spirituele zaken, allerlei kruiden en wetenswaardigheden over planten, bomen en bloemen.
Ik vond het echt heel erg leuk (behalve de horzels die me ongeveer lek staken en waar zelfs de heks geen doeltreffende kruiden tegen wist) en we hebben veel van die opdrachten gedaan.
Het is ook wel een commerciële heks, met een winkeltje en producten die ze verkoopt en we konden er heerlijk koffie met iets lekkers nuttigen in de theetuin.

IMG_7695Tussen de opdrachten door leerden we ook omgaan met de wichelroede en ik vond dat wonderbaarlijk, ook een beetje ongelooflijk eigenlijk maar heel leuk.
Ik kocht een set wichelroedes en we gingen weer naar huis toe. Volgens haar zeggen zou ik alles wat ik kwijt ben daarmee op kunnen zoeken. En dat leek me dus wel wat.

Afgelopen woensdag was ik mijn portemonnee kwijt, kon hem echt nergens vinden, alle laatjes, kastjes en plaatsjes waar hij kon zijn nagekeken, nergens te vinden. Ik wist zeker dat hij in huis was want ik had hem ergens snel neergelegd, wist ik nog, omdat ik weg moest.
En opeens dacht ik, hé mijn wichelroedes dus ik zocht ze op en ging er mee aan de slag zoals ik dat geleerd had.
De wichelroedes wezen naar mijn kelderkast of ik nu links of rechtsom ging, van allebei de kanten wezen ze deze kant op. Ik geloofde er niets van. Daar had ik hem echt niet neergelegd dat wist ik zeker. Toch ging ik kijken op de planken maar kon niets vinden.

Ik ruimde de wichelroedes weer op en dacht, geloof IMG_7718je daar nou echt in die onzin.
Dan maar weg zonder portemonnee dacht ik en ik pakte uit de kelderkast een kauwgommetje voor onderweg op de fiets en opeens zag ik daar mijn tas met haakwerk hangen en ik dacht. Daar zit ie in en verdraaid daar zat ie echt in, opeens wist ik het weer, gauw, gauw weg en maar even in die tas gestopt die in de kamer stond zodat hij niet open en bloot op tafel zou liggen.
De wichelroedes hadden toch gelijk gehad. Geloof ik het of niet, ik weet het soms nog niet maar het werkte wel en wat maakt het mij dan ook uit eigenlijk.

Goed dat mijn vader dat niet meer weet……

IMG_2013Mijn vader was vroeger eigenlijk altijd wel een makkelijke vader, we mochten veel bij hem, meer dan bij mijn moeder die wel wat strenger moest zijn.  Er was maar een ding waar hij bang voor was dat er iets zou gebeuren met zijn kinderen en zeker met zijn dochters.

Nu is er bij ons in de buurt een soort natuurgebied waardoor je heen kan fietsen en toen ik jong was is het een paar keer gebeurd dat daar meisjes lastig werden gevallen, ook een vriendin van mijn zus waar mijn zus ook bij was. Gelukkig liep het allemaal goed af maar mijn vader wilde eigenlijk niet dat we daar alleen gingen fietsen.  Niet dat we er nu echt bang voor gemaakt werden maar toch als we een andere route konden nemen had hij dat wel liever.

Toen mijn jongste zusje dan ook regelmatig daar langs moest fietsen om bij haar werk te komen was hij wat blij dat ze bij mij (ik woonde toen dichtbij haar werk) bleef slapen en later bij mij op kamers kwam.

Momenteel ga ik heel veel fietsen en dan fiets ik ook heel vaak in mijn uppie midden door de polder en nu het was sneller donker wordt kan ik dan kiezen om langs de provinciale weg te fietsen of door het natuurlijkgebied.  En eigenlijk kies ik zelf altijd voor het laatste.
Het is er wel stiller natuurlijk maar het maakt mij niet echt bang, overal kan er volgens mij wat gebeuren.  En dan kan ik nergens meer komen.
Maar zeker zoals vandaag aan hetIMG_2016 einde van de middag toen ik er weer fietste en het al aardig donker werd dan is het daar wel heel stil en dan moet ik weer denken aan wat mijn vader altijd zei “Niet door de Loet fietsen” (zo heet het natuurlijkgebied). En dan zit ik lachend op de fiets, denkend, dat heb je er nog goed ingepeperd pa, dat ik dat nu nog weet.
En net als vroeger doe ik toch nog mijn eigen ding.

Wel of niet voordelig…….

Nadat ik me vanmorgen heel erg uitgesloofd had om mijn bovenverdieping, slaapkamers en badkamer schoon te maken had ik wel zin om een eindje te gaan fietsen. Het was nog wel een beetje somber maar droog dus op de pedalen.

Naar een winkelcentrum zo 10 km verderop, lekker frisse buitenlucht maar kreeg wel een beetje koude voeten laaarjes1eigenlijk. Wie mij een beetje kent weet wel wat ik een passie voor laarsjes heb en die heb ik dan ook aardig wat maar dat zijn allemaal wel auto-laarsjes dus wel leuk om te zien maar niet erg warm.

Na een bakje/broodje bij de Hema ging ik lekker snuffelen bij de boekenkramen want er was een grote boekenmarkt op het winkelcentrum, heel leuk en ik scoor nog een mooi boek met wilde planten voor 2 euro. Helemaal leuk.
Ik loop nog een rondje en krijg voor Scapino een briefje in mijn handen geduwd waarop staat bij elke aankoop voor 1 euro een tweede aankoop erbij.
Dus dacht ik, eens kijken of ze echt laarsjes met bont gevoerd hebben die ook lekker warm zijn voor als ik van de winter ga fietsen.
En ja hoor, ik vind een paar zwarte 35,oo zijn ze, maar een tweede paar voor 1 euro erbij kon ik niet zo een, twee, drie vinden eigenlijk. Met een leuk bontrandje dat je ook nog omhoog kan doen zodat het langere laarsjes zijn.

Opeens zie ik mijn buren van een paar huizen verderop, een jong gezin met 3 kinderen, ze hebben voor de man twee paar laarzen/schoenen gekocht en zij heeft ook voor haarzelf een paar uitgezocht. (Al snapte haar man daar niets van, je hebt toch laarzen genoeg, moet je nu nog een paar 😉  ).  Ook zij kan geen tweede paar vinden eigenlijk.

Dus ik zeg, joh Marjan, zullen we het samen doen, haar laarsjes waren toevallig ook 35, oo dus met die 1 euro erbij zouden we allebei een paar laarzen voor 18.00 per stuk hebben. Goeie deal toch.

We gaan in de rij bij de kassa, ach joh zegt ze ik doe gewoon of je mijn moeder bent en we samen die laarzen kopen. Nou gezellig zeg ik en we staan zo te keuvelen omdat we nog wel even moesten wachten.
Alaarsjesls we aan de beurt zijn om af te rekenen zegt de man achter de kassa, deze laarzen (die van mij dus)  zijn maar 10 euro nu, terwijl er op die doos en de laarzen zelf helemaal niets stond.
Marjan zegt, joh dan kan je ze beter zo nemen maar ik zeg, nee joh, deal is deal, gewoon afrekenen, prima zo hoor.

Ze rekent af maar als we klaar zijn zegt ze, dat wil ik niet hoor en ze stopt me 5 euro in mijn handen.  Het had van mij niet gehoeven maar ik kwam er niet onder uit.
Ach nu kosten die laarzen me dus 13 euro en zij heeft ze ook voordelig, dat is toch prima zo.  En ze zijn heerlijk warm op de fiets dus ik denk dat ik ze nog wel veel aan zal hebben deze winter.