Kip of het ei………..

Een opdracht van Plato om in 300 woorden te verklaren wie er eerder was, de kip of het ei.
Hoewel ik eigenlijk nooit fictie schrijf heb ik me er een keer aan gewaagd….
Meer verhalen op :
http://platoonline.wordpress.com/2013/11/28/we-300-voor-december/

Ze kwamen van heel ver weg, nog verder dan de zon en de maan.

Ze waren op weg om nieuwe gebieden te ontdekken om hun altijd bestaande expansiedrift te botvieren op alle planeten in wat voor melkwegstelsel dan ook.

En dat allemaal omdat ze op zoek waren naar een planeet waarop dezelfde atmosfeer heerst als op hun eigen planeet die inmiddels aardig krap werd voor al de bewoners en hard toe was aan uitbreiding.
En eindelijk vonden ze een planeet die bijna helemaal aan hun eisen voldeed, ik zeg nadrukkelijk bijna want de zwaartekracht op deze planeet was net iets anders dan bij hen maar dat was te verwaarlozen.
Ze noemden hem Aarde.

Over wie heb ik het nou eigenlijk en wat wilden ze dan op de Aarde.

Ik heb het over de zogenaamde Orbs. Van het Latijn van Orbis, wat cirkel of kring betekent. Een andere mooie vertaling is Other Reality of Beϊng.

Ze gingen op zoek naar een geschikte plaats om hun missie te voltooien en ja die vonden ze, in een stukje ongerepte natuur, een tropisch paradijs.  En verscholen tussen hoge bomen in het zachte mos legden zij kleine bolletjes neer en vertrokken weer naar hun thuisplaneet, blij hun missie voltooid te hebben.
Alleen de iets andere zwaartekracht zorgde ervoor dat de mooie ronde bolletjes veranderden in ovaalvormige bolletjes en ook de karakteristieke structuur van de bolletjes was onder invloed van de aardse atmosfeer veranderd.

De aardbewoners zagen ze liggen en noemden ze EI  (Eigen Interpretatie) en heel verrast waren ze toen daar opeens 12 prachtige beestjes uitkwamen die uitgroeiden tot grote vogels en ze noemden ze KIP ( Kom In Paradijs).

En heel soms kunt u op uw foto’s nog wel eens de Orbs, die poolshoogte komen nemen,  tegenkomen.  Nog steeds op zoek naar hun nakomelingen.

Verslavend fietsen

paddenstoelen4Vanmorgen paddenstoel 1zou ik mijn zus gaan helpen met opruimen omdat ze in een soort verhuizing zit omdat haar vriend bij haar komt wonen.
Gisteren waren we samen naar het ziekenhuis geweest, heen konden we meerijden en terug met het openbaar vervoer en dat was een aardige crime want de aansluitende bus halverwege reed precies weg toen wij met onze bus het busstation opdraaide. Daarom moesten we in een dorpje halverwege een uur wachten.
paddenstoel 2We waren ook nog even de stad in gegaan en al met al was het een aardig dagje zo geweest met alle emoties er ook wel bij van de spanningen.
Vanmorgen zaten we nog aan een bakje thee en koffie, en allebei een beetje onderuitgezakt. Paddenstoelen 7Heb eigenlijk helemaal geen zin, zei ze, ik ook niet, zei ik, zullen we even naar onze moeder gaan op de fiets.
Daar had ik wel oren naar. Wij op de fiets gestapt en naar mijn moeder gegaan en daarna nog naar een winkelcentrum om een paar boodschappen te doen.
paddenstoelen 5Toen ik mijn zus thuis afgeleverd had, had ik eigenlijk zin om nog wel een eindje te fietsen. Ik dacht, ga gewoon nog een rondje maken  via een natuurgebied lekker gaan rijden en genieten van alle mooie herfstkleuren die nu zo prachtig zijn. Heel laat vind ik het wel trouwens dit jaar al beginnen de bomen nu aardig kaal te worden.
Opeens zie ik een prachtige heksenkring van paddenstoelen, die zou je eigenlijk vanaf boven moeten fotograferen op een trap of zo maar ik beperk me tot enkele exemplaren, op mijn knietjes op een plastic zak wat foto’s zitten maken.
roodborstjes 1Toen ik thuiskwam keek ik gewoontegetrouw de tuin in en zag ik een roodborstje dat lekker zit te eten, ik vind dat zo’n leuk vogeltje altijd en het maakt me altijd gelukkig als ik die weer zie.
Gauw dit mooie beestje maar even op de roodborstjefoto gezet en dat egeltje op de achtergrond is een nepperd al scharrelen ze ook wel eens in mijn tuin rond.
Met de 35 km van vandaag staan inmiddels de eerste 1000 km al op mijn fiets en het wordt echt wel aardig verslavend, vind het gewoon zo lekker om te fietsen en tot nu toe mis ik mijn auto dus helemaal nog niet.

Goeie uitslag

Allereerst iedereen bedankt voor de lieve wensen en meeleven en gelukkig was de uitslag in het ziekenhuis goed.
Althans het is niet iets ernstigs maar het blijft wel lastig zo’n zwevend vlekje voor mijn oog.

Het was een soort gelachtige substantie onder de lens die kan bewegen blijkbaar in een oog zittend, die bij mij wat verschoven was waardoor ik die vlek zie.  Het kan spontaan weer over gaan maar ook iets blijvends zijn maar daar schijn je dan aan te wennen, hoewel het nu nog niet erg went moet ik zeggen maar goed,dat zal ook zijn tijd nodig hebben.

Was al blij dat het niets ernstigs was, het was een heel aardige en leuke dokter die alle tijd nam om het uit te leggen en vragen te beantwoorden. Echt een prima sfeertje daar op de afdeling.
Over een maand moet ik weer terugkomen om het alsnog een keer te bekijken en zou ik letterlijk lichtflitsen en sterretjes gaan zien of het nog erger wordt mag ik direct weer komen daar. Dus hoop gewoon dat het weer verdwijnt zoals het gekomen is.

Naar ’t ziekenhuis

Maandag is tegenwoordig mijn werkdag en gisteren ben ik aardig aan het opruimen geweest, oude computer de zolder op gedaan, vast wat lampjes voor in de tuin mee naar beneden genomen, zo’n gezellig gezicht als het al donker wordt. Oude kranten opgeruimd, schoongemaakt, gestofzuigd, kortom lekker bezig geweest.
En en passant nog even een ander lampje aangesloten. Ik moet dat ergens onder de vensterbanken aansluiten en daarvoor gebruikte ik een zaklampje om bij te schijnen.

Toen ik even later wat zat te werken achter de computer zag ik iets zwarts voor mijn rechteroog zweven en ik dacht dat komt zeker door dat lampje, misschien er mee in mijn ogen geschenen.
Maar het bleef er zitten, het lijkt een beetje op een zonderverduistering, zo’n zwart rondje als je dan soms kan zien en ik vond dat niet zo prettig eigenlijk en wat dat betreft ben ik ook wel aardig hypochondrisch aangelegd dus alle noodscenario’s kwamen ongeveer langs.
Misschien ook omdat mijn moeder bijna blind is ben ik altijd wat extra alert op mijn ogen dus vanmorgen toen het nog niet verdwenen was meteen maar een afspraak bij de dokter gemaakt.

Zij kon eigenlijk ook niets geks vinden maar  maakte toch maar meteen een afspraak voor me in het ziekenhuis bij de oogarts om het na te laten kijken.
Dus morgen moet ik naar het ziekenhuis, eigenlijk ben ik best een beetje zenuwachtig, gelukkig gaat mijn zusje mee dus hoef ik niet alleen.
Nou ja misschien valt het allemaal wel mee en is het iets onschuldigs,dat hoop ik dan maar.

 

Geloven of niet ??

Van de zomer toen we op vakantie gingen vond ik een foldertjeIMG_7721 van de Margarita de heks van Appelscha en ik wilde daar erg graag naar toe gaan, mijn zusje vond het ook wel leuk.
Alleen toen bleek dus dat omdat het boven de 30 graden was de tuin ’s middags gesloten en alleen ’s avonds open.
Na een heel warme dag in Appelscha doorgebracht te hebben wilde ik alsnog maar het was nog een kilometer of zes fietsen en mijn zus is niet zo’n fietser maar toch ze ging mee omdat ze wist dat ik het zo leuk vond. http://www.heksehoeve.com/

En het was leuk, een grote tuin met allerlei opdrachten en rituelen, spirituele zaken, allerlei kruiden en wetenswaardigheden over planten, bomen en bloemen.
Ik vond het echt heel erg leuk (behalve de horzels die me ongeveer lek staken en waar zelfs de heks geen doeltreffende kruiden tegen wist) en we hebben veel van die opdrachten gedaan.
Het is ook wel een commerciële heks, met een winkeltje en producten die ze verkoopt en we konden er heerlijk koffie met iets lekkers nuttigen in de theetuin.

IMG_7695Tussen de opdrachten door leerden we ook omgaan met de wichelroede en ik vond dat wonderbaarlijk, ook een beetje ongelooflijk eigenlijk maar heel leuk.
Ik kocht een set wichelroedes en we gingen weer naar huis toe. Volgens haar zeggen zou ik alles wat ik kwijt ben daarmee op kunnen zoeken. En dat leek me dus wel wat.

Afgelopen woensdag was ik mijn portemonnee kwijt, kon hem echt nergens vinden, alle laatjes, kastjes en plaatsjes waar hij kon zijn nagekeken, nergens te vinden. Ik wist zeker dat hij in huis was want ik had hem ergens snel neergelegd, wist ik nog, omdat ik weg moest.
En opeens dacht ik, hé mijn wichelroedes dus ik zocht ze op en ging er mee aan de slag zoals ik dat geleerd had.
De wichelroedes wezen naar mijn kelderkast of ik nu links of rechtsom ging, van allebei de kanten wezen ze deze kant op. Ik geloofde er niets van. Daar had ik hem echt niet neergelegd dat wist ik zeker. Toch ging ik kijken op de planken maar kon niets vinden.

Ik ruimde de wichelroedes weer op en dacht, geloof IMG_7718je daar nou echt in die onzin.
Dan maar weg zonder portemonnee dacht ik en ik pakte uit de kelderkast een kauwgommetje voor onderweg op de fiets en opeens zag ik daar mijn tas met haakwerk hangen en ik dacht. Daar zit ie in en verdraaid daar zat ie echt in, opeens wist ik het weer, gauw, gauw weg en maar even in die tas gestopt die in de kamer stond zodat hij niet open en bloot op tafel zou liggen.
De wichelroedes hadden toch gelijk gehad. Geloof ik het of niet, ik weet het soms nog niet maar het werkte wel en wat maakt het mij dan ook uit eigenlijk.

Goed dat mijn vader dat niet meer weet……

IMG_2013Mijn vader was vroeger eigenlijk altijd wel een makkelijke vader, we mochten veel bij hem, meer dan bij mijn moeder die wel wat strenger moest zijn.  Er was maar een ding waar hij bang voor was dat er iets zou gebeuren met zijn kinderen en zeker met zijn dochters.

Nu is er bij ons in de buurt een soort natuurgebied waardoor je heen kan fietsen en toen ik jong was is het een paar keer gebeurd dat daar meisjes lastig werden gevallen, ook een vriendin van mijn zus waar mijn zus ook bij was. Gelukkig liep het allemaal goed af maar mijn vader wilde eigenlijk niet dat we daar alleen gingen fietsen.  Niet dat we er nu echt bang voor gemaakt werden maar toch als we een andere route konden nemen had hij dat wel liever.

Toen mijn jongste zusje dan ook regelmatig daar langs moest fietsen om bij haar werk te komen was hij wat blij dat ze bij mij (ik woonde toen dichtbij haar werk) bleef slapen en later bij mij op kamers kwam.

Momenteel ga ik heel veel fietsen en dan fiets ik ook heel vaak in mijn uppie midden door de polder en nu het was sneller donker wordt kan ik dan kiezen om langs de provinciale weg te fietsen of door het natuurlijkgebied.  En eigenlijk kies ik zelf altijd voor het laatste.
Het is er wel stiller natuurlijk maar het maakt mij niet echt bang, overal kan er volgens mij wat gebeuren.  En dan kan ik nergens meer komen.
Maar zeker zoals vandaag aan hetIMG_2016 einde van de middag toen ik er weer fietste en het al aardig donker werd dan is het daar wel heel stil en dan moet ik weer denken aan wat mijn vader altijd zei “Niet door de Loet fietsen” (zo heet het natuurlijkgebied). En dan zit ik lachend op de fiets, denkend, dat heb je er nog goed ingepeperd pa, dat ik dat nu nog weet.
En net als vroeger doe ik toch nog mijn eigen ding.

Wel of niet voordelig…….

Nadat ik me vanmorgen heel erg uitgesloofd had om mijn bovenverdieping, slaapkamers en badkamer schoon te maken had ik wel zin om een eindje te gaan fietsen. Het was nog wel een beetje somber maar droog dus op de pedalen.

Naar een winkelcentrum zo 10 km verderop, lekker frisse buitenlucht maar kreeg wel een beetje koude voeten laaarjes1eigenlijk. Wie mij een beetje kent weet wel wat ik een passie voor laarsjes heb en die heb ik dan ook aardig wat maar dat zijn allemaal wel auto-laarsjes dus wel leuk om te zien maar niet erg warm.

Na een bakje/broodje bij de Hema ging ik lekker snuffelen bij de boekenkramen want er was een grote boekenmarkt op het winkelcentrum, heel leuk en ik scoor nog een mooi boek met wilde planten voor 2 euro. Helemaal leuk.
Ik loop nog een rondje en krijg voor Scapino een briefje in mijn handen geduwd waarop staat bij elke aankoop voor 1 euro een tweede aankoop erbij.
Dus dacht ik, eens kijken of ze echt laarsjes met bont gevoerd hebben die ook lekker warm zijn voor als ik van de winter ga fietsen.
En ja hoor, ik vind een paar zwarte 35,oo zijn ze, maar een tweede paar voor 1 euro erbij kon ik niet zo een, twee, drie vinden eigenlijk. Met een leuk bontrandje dat je ook nog omhoog kan doen zodat het langere laarsjes zijn.

Opeens zie ik mijn buren van een paar huizen verderop, een jong gezin met 3 kinderen, ze hebben voor de man twee paar laarzen/schoenen gekocht en zij heeft ook voor haarzelf een paar uitgezocht. (Al snapte haar man daar niets van, je hebt toch laarzen genoeg, moet je nu nog een paar 😉  ).  Ook zij kan geen tweede paar vinden eigenlijk.

Dus ik zeg, joh Marjan, zullen we het samen doen, haar laarsjes waren toevallig ook 35, oo dus met die 1 euro erbij zouden we allebei een paar laarzen voor 18.00 per stuk hebben. Goeie deal toch.

We gaan in de rij bij de kassa, ach joh zegt ze ik doe gewoon of je mijn moeder bent en we samen die laarzen kopen. Nou gezellig zeg ik en we staan zo te keuvelen omdat we nog wel even moesten wachten.
Alaarsjesls we aan de beurt zijn om af te rekenen zegt de man achter de kassa, deze laarzen (die van mij dus)  zijn maar 10 euro nu, terwijl er op die doos en de laarzen zelf helemaal niets stond.
Marjan zegt, joh dan kan je ze beter zo nemen maar ik zeg, nee joh, deal is deal, gewoon afrekenen, prima zo hoor.

Ze rekent af maar als we klaar zijn zegt ze, dat wil ik niet hoor en ze stopt me 5 euro in mijn handen.  Het had van mij niet gehoeven maar ik kwam er niet onder uit.
Ach nu kosten die laarzen me dus 13 euro en zij heeft ze ook voordelig, dat is toch prima zo.  En ze zijn heerlijk warm op de fiets dus ik denk dat ik ze nog wel veel aan zal hebben deze winter.

Hiep hiep hoera 1000 blogs…………

foto annekeDit is mijn 1000ste blog en dat vind ik eigenlijk best veel en hoe begon het allemaal eigenlijk.

Toen ik net gescheiden was had ik toch wel behoefte om dingen van mij af te schrijven zonder dat mijn directe vriendenkring/kennissen/familie er iets vanaf wisten dus iets anoniems.

Zo kwam ik terecht bij seniorennet en daar begon ik mijn eigen blog.
Het was vrij gemakkelijk om daar een blog te beginnen, het meeste stond al voorgeprogrammeerd dus precies geschikt voor mij.
Veel reacties kreeg ik niet, zo nu en dan en soms zag ik dat er wel 5 mensen tegelijk zaten te lezen, dat vond ik bijzonder en vroeg me ook wel eens af wie dat nou wel zouden zijn.

Na een jaar ongeveer liet een vriend me kennismaken met weblog en hij hielp mij op een avond om “mijn eigen” weblog te beginnen. Noelle52 gaf ik het als naam.

Nog steeds weinig reacties, een enkele keer wel en zelf ging ik ook wel andere blogs lezen en reageren.
Op een gegeven moment zag ik een schrijfuitdaging W.O.W bij Aline en het eerste woord waar ik iets over schreef was Proberen. Dat vond ik wel toepasselijk al maakte ik er Pro Beren van, dat vond ik destijds zelf nog wel origineel gevonden haha.
Ik vond die schrijfuitdagingen zo leuk dat ik als ik aan het werk was al stiekem even ging kijken wat het woord was en in gedachte al bezig was een blog te schrijven. Helaas met het weblog gedoe is ook hier helemaal de klad in gekomen.

Later ging ik meedoen met de WE300 bij Plato, mooie verhalen soms, origineel, goed geschreven. Ook verzonnen verhalen, een aantal bloggers zijn daar echt goed in, het is niet zo mijn ding. Mijn verhalen zijn toch meestal gebaseerd op dingen die ik meemaak of meegemaakt heb of ergens tegenkom. Soms een beetje opleuken of een klein beetje aan geschiedvervalsing doen. Dat is het grappige weer, niemand die het kan controleren of het echt zo is. Het boek waar ik al zo lang naar op zoek was dat ik via Plato’s tips te pakken kreeg.

Ik ben niet zo van op vaste dagen mee te doen aan rubrieken al zijn sommige de moeite zoals zwijmelen van Marja.

Ik kreeg leuke reacties, ging andere blogs lezen en zo ontstond op een gegeven moment een wisselwerking, ging je mensen wat leren kennen door hun blogs. Er kwamen er bij en vielen er ook wel weer af, zo gaat dat ook in bloggersland.

Na het drama weblog vertelde mijn collega Paulien (Plien’s weblog) mij over WordPress en wilde me wel helpen. Ik ging een dag naar toe (bleef gezellig nog slapen om de volgende dag naar ons werk door te gaan) en maakten we samen mijn nieuwe blog en dat noemde ik GEWOON ANNEKE.
Iets minder anoniem maar toch nog steeds aardig anoniem en dat is bloggen voor mij ook, vandaar dat ik mijn blog ook niet gekoppeld heb aan Facebook zodat ik er niet op straat door weet ik wie er op aangesproken zou worden.
Maar twee mensen die ik ook in het “echte” leven ken, de twee mensen die mij hielpen, kennen mijn weblognaam.
Voor mij is mijn weblog een uitlaatklep. Geen middel voor mij om nieuwe mensen te leren kennen of te ontmoeten, ik hoef dus zoals ik er nu over denk niet naar weblogger bijeenkomsten.

Toch heb ik een weblogger wel ontmoet Minoesjka en dat was gewoon heel erg leuk, we zijn een middag wezen wandelen op Kinderdijk, een hete dag, maar zo speciaal om met haar kennis te hebben gemaakt. En ik heb nog afgesproken een keer op een 50 + Beurs met iemand te gaan lunchen, daar kijk ik nu al naar uit.

En Mirjam die in dezelfde gemeente als ik bleek te wonen (wel in een ander dorp) en daar kwamen we bij toeval achter toen we beide bij een foto uitdaging een foto van Kinderdijk hadden geplaatst met de opmerking er bij dat we er in de buurt woonden.

Zit nu (op een week na) twee jaar op WordPress en heb alle oude blogs op een gegeven moment ingelezen om het verhaal compleet te hebben, dus die 1000 zijn het totaal van ruim 5 jaar bloggen.

Twee jaar hier en met mijn blog op seniorenweb erbij zo’n 50.000 hits en daar ben ik blij mee.

Maar het mooiste is toch voor mij het schrijven over verschillende onderwerpen, het lezen bij andere bloggers, waarvan sommige toch digitale vrienden geworden zijn.

Mijn inspiratie voor het fotograferen die ik grotendeels gekregen heb door AltijdMooiWeer, die zelfs in het natte moessonseizoen nog een mooie serie weet te maken en waardoor ik zelf ook meer ben gaan fotograferen en naar buiten gaan, zelfs in de herfst 😉 . Een verrijking.

Hoewel schrijven toch hoofdzaak is vind ik het toch leuk zo een keer in de week een fotoblog te plaatsen.

Bijzonder vond ik het ook toen Ria zo ziek was zij in het “echie” bloemen kreeg en veel steun van haar blogvrienden. Daar bleek dat de lijn tussen “echt” en “digitaal” soms heel dun is.
Dat heb ik zelf ook vaak zo ervaren, de lieve, praktische, soms kritische, leuke en grappige commentaren.

Niet te vergeten de gedichten van Lenjef die ik echt koester en zo nu en dan nog eens doorlees.

De humor van de Hulk. Laura, Geesje, Trees, Novelle en zo zijn er nog veel meer die trouwe blogvrienden zijn geworden zonder degene die ik niet noem te kort te doen.

Ook de vriend die me nogal eens een correctie doorstuurt omdat ik vaak meer met mijn hart dan met mijn taalkundige inzicht schrijf en regelmatig te lui, te gemakkelijk ben om het nog eens goed door te lezen.

DANK DANK DANK allemaal en hoop dat het nog heel lang door kan gaan.

Alle bloggers met hun eigen verhaal, lief en leed delen, mooie verhalen en gedichten schrijven.

En dit is dan mijn 1000ste blog. Natuurlijk moest dat voor mij precies uit 1000 woorden bestaan, dat is met wat knippen/plakken gelukt.

Waarom…….

Ik zag opeens dat ik dit blogje nog in concept had staan van een paar maanden geleden denk ik zomaar al weer……maar ach toch nog wel leuk om te lezen vond ik dus bij deze mijn 999e blog dus dan kan ik vast na gaan denken over mijn 1000ste……. 

Soms heb ik van die overpeinsdagen zoals vandaag en dan vraag ik me altijd een aantal dingen af.
Zo nu en dan zit ik wel eens op een datingsite te kijken en dan denk ik :
Waarom plaatsen mannen zo vaak foto’s waarbij duidelijk de vrouw afgeknipt is, alleen een arm, stuk haar of iets dergelijks is dan nog te zien.
Waarom zetten mannen zo vaak foto’s met een zonnebril op, op hun datingsite, de ogen zijn toch de spiegel van de ziel.
Of wanneer ik in de tuin werk zo als de afgelopen dagen.
Waarom zijn die leliekevertjes die geen blad van mijn lelies heel laten zo ontzettend mooi rood van kleur dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om ze dood te trappen.
Waarom noemen we sommige planten onkruid, soms zijn ze nog mooier dan mijn tuinplanten. En laten we eerlijk zijn, dat zij allemaal eigenlijk hier niet zouden groeien als wij ze er niet zouden poten. Dus wie heeft het meeste recht om er te zijn.
Of als ik me fietsend door de polder verplaats.
Waarom lijkt een saaie lange dijk langer om te fietsen dan een route door een afwisselend gebied.
Waarom kijk ik anders naar de omgeving als ik mijn fotocamera in mijn tas buiten heb en zie ik alles “in plaatjes”
Of als ik even een bakje zit te doen bij de Hema.
Waarom zijn mannen zo makkelijk en maken vrouwen zich altijd zorgen over van alles en vooral hoe ze er uit zien.
Zoals vandaag een man, buik vooruit, zijn leesbril opzetten en gewoon midden op een winkelcentrum op zijn telefoon gaan staan kijken, terwijl ik dat vrouwen nooit zie doen, die weten niet hoe gauw ze hun leesbrilletje weer af moeten zetten en willen zeker niet laten zien dat ze hun telefoon ook soms niet begrijpen.
En waarom zegt de jongen in de telefoonwinkel als ik met mijn kapotte telefoon kom “Dat vind ik lief” terwijl hij bedoelt stom mens je snapt er ook niets van en de klacht verhelpt met drie tikken op mijn telefoon.
Waarom is dit domme blondje er niet van overtuigd dat het goed is en als ze thuiskomt blijkt gewoon dat ze gelijk heeft en het euvel nog niet verholpen is.  Dat wordt nog ff sparren met die jongen daar.

Iedere dag iets nieuws……..

KaardenbolMijn vriendin zei ooit tegen mij als je boven de 50 bent dan moet je iedere dag iets nieuws doen en heb je niets speciaals te doen die dag, loop of fiets dan eens een andere route dan je gewend bent om te doen. Dat is goed voor je hersens, die blijven dan actief.

Oke en op een of andere manier probeer ik dat ook wel te doen. En ik moet zeggen een andere weg nemen zo nu en dan gaat bij mij vanzelf want als er een mens is die geen ingebouwde tomtom heeft ben ik het wel.  Het postduivengevoel is mij helemaal vreemd.

Maar dat kan je soms ook bij leuke dingen brengen zoals van de week Kaardenbol 7toen ik eenKaardenbol 4 straat te vroeg ingeslagen was ( ergens waar ik gewoon bijna wekelijks kom, waar zat ik met mijn gedachten) en daar zag ik opeens een grote Kaardenbol en op een of andere manier vind ik dat zo’n mooie plant.  Zowel in de zomer als ie meestal druk bezocht wordt door vlinders  als in de winter wanneer hij daar staat met die mooie kaardenbollen zal ik maar zeggen, weet niet of ze zo genoemd worden die bloemen.

Even iets over de Kaardenbol of Dipsacus Follunum opgezocht op internet:
Dipsacus betekent drinkbeker/dorstlesser. Fullonum komt van Fullo (Latijn) en betekent wolkammer. Dit omdat vroeger met behulp van de gedroogde bloemhoofden de wol werd gekaard/gekamd. De uitgebloeide bloemhoofden van kaardenbollen werden destijds gekweekt en gebruikt voor laken- en wolbewerking. Het bloemhoofd van de kaardenbol heeft tussen de bloemen vele stugge stekels; aan deze stekels zitten kleine haakjes. De vezels in een pluk wol werden met deze stekels gekamd om de haren in dezelfde richting te krijgen en om laken en wol uit te kammen en te borstelen om het een pluizig oppervlak te geven.
De bloemhoofdjes van de kaardenbollen werden in een houten frame vastgemaakt en over of door de wol of het laken getrokken. Dit proces werd ook wel het kaarden van laken of wol genoemd.Kaardenbol 3
Kaardenbol is een tweejarige plant en bloeit van juli tot september op 1 tot 2 m lange

stengels. De sierlijke bloemen staan in kransen rondom de bol en komen
etagegewijs tot bloei. De bol is 4 tot 8 cm groot. Aan de voet van de bol
zitten lange stroschubben, die naar boven toe gekromd zijn. Alles (bladeren,
bloemstengels en bol) zijn gestekeld. De bladeren zijn spits langwerpig en met
hun voeten vergroeid aan de stengel waarin bijna altijd water staat. Dit vocht
heeft, naar het volksgeloof, de kracht van wijwater. Daarom werd de plant ook
wel benitier (wijwatervat) genoemd. Wie er zich er het gezicht mee wast, wordt
schoon indien hij jong en jong indien hij oud is. Ook werd het tegen wratten
gebruikt en als kuur voor ontstoken ogen. De kaardenbol is verder een
geneeskrachtige plant die een bloedzuiverende werking heeft en
eetlustopwekkend, urine- en zweetafdrijvend is. Uit de wortel en het blad
worden tegenwoordig wel smeersels samengesteld om de pijn bij reuma en jicht te
bestrijden. Er wordt weleens beweerd dat de kaardenbol een vleesetende plant
is. Dit is niet zo. De plant kan de verteerde insecten die in het water van de
bladoksel verdrinken niet opnemen

Dus maakaardenbol2r een paar foto’s gemaakt, niet geplukt hoewel ze ook leuk te verwerken zijn in een kerststuk of zo. Maar vond hem buiten nog mooier om te zien.
Op de foto’s de Kaardebol zoals ie bij ons zomers langs de dijk veel te zien zijn en in de winter die ik vorige week maakte. Met en zonder tegenlicht,wat een verschil. De foto gebruiksvoorwerp is van internet.