Verhalen

Een schrijfopdracht van Plato. Een verhaal van precies 300 woorden waarin het opdrachtwoord niet genoemd mag worden. Dit keer het woord  VERHALEN.
Meer verhalen op http://platoonline.wordpress.com/2013/10/30/we-300-november-2013/

Ieder mens heeft zijn eigen dingen, zijn eigen geschiedenis en ik moet zeggen daar mag ik graag naar luisteren, soms wordt het bewust tegen me verteld en ook regelmatig zuig ik ze op als een spons van mensen die me er ongevraagd deelgenoot van maken zoals in een restaurant of trein.
Soms mooi, soms verdrietig maar voor mij altijd boeiend.

Vroeger in de oudheid was het overbrengen van deze geschiedenissen heel belangrijk en werden de ervaringen ’s avonds met elkaar gedeeld. En zoals dat met dit soort dingen gaat werd daar soms iets van weggelaten en een eigen ding of idee weer aan toegevoegd. Tenslotte heeft iedereen en beleeft iedereen zijn of haar eigen geschiedenis.

Zo werden al deze gebeurtenissen van generatie op generatie doorverteld en later op schrift gesteld.
Ik weet nog wel dat vroeger thuis mijn ouders regelmatig ergens gingen buurten bij mensen, volgens mij was daar ook nog een speciale naam voor die me even ontschoten is. Op deze avonden spraken mensen met elkaar, lieten ze elkaar meeleven met wat er zoal in hun leven gebeurde.
Ik stel me ook zo voor dat er anekdotes verteld werden die misschien al jaren in families circuleerden.

Als ik voor mijn werk iemand moet interviewen krijg ik naast hetgeen waar ik voor kom meestal ook nog een aantal persoonlijke ontboezemingen te horen. Ik noem dat altijd het kapperseffect, daar schijnen mensen ook hun hele hebben en houwen soms tijdens het knippen te delen.

Mijn allermooiste herinnering is aan een man die bij ons de begraafplaats onderhield en afscheid ging nemen. Hoe die man met zoveel liefde en respect sprak over hoe hij dode bloemen verwijderde, omgewaaide dingen weer overeind zette. Kortom buiten zijn werk nog zoveel extra deed, dat zal ik nooit vergeten en wordt door mij heel vaak doorverteld.