Voor Hanna

Acht en twintig jaar geleden werd ik vlinder’s morgens wakker, 39 weken zwanger,  en herkende meteen met grote schrik het gevoel dat ik je kwijt was en ’s avonds werd je geboren zonder buiten mij geleefd te hebben.

Niemand vroeg hoe we je wilden noemen,dat was niet gebruikelijk in die tijd en er was geen sprake van dat ik mee kon naar de begrafenis. Dus je papa ging je alleen begraven.
In die tijd werden deze dingen maar het liefst “doodgezwegen” dan ben je het zo snel mogelijk vergeten. Net zoals het gegaan was met onze eerste dochter. En dat gebeurde nu ook.

Jaren laten toen doodzwijgen niet betekende dat we jullie konden vergeten kregen we het advies om jullie een naam te geven en we noemden jou Hanna en je zusje Sanne.

Toen ik alleen kwam en ook alleen was op deze geboortedagen heb ik twee mooie fotolijstjes gekocht en daarin twee kaarten met een vlinder er op gedaan aan jullie gericht waarin ik schreef wat jullie voor mij betekend hebben en nog betekenen en hoe welkom jullie zouden zijn geweest.

kaarsen met handenOp jullie geboortedagen lees ik ze altijd weer opnieuw en wat ik geschreven heb blijft nog steeds van toepassing, ik brand een kaarsje er bij, laat een traantje en morgen ga ik weer verder met mijn leven.

Maar lieve Hanna vergeten zal ik je nooit.