Goed dat mijn vader dat niet meer weet……

IMG_2013Mijn vader was vroeger eigenlijk altijd wel een makkelijke vader, we mochten veel bij hem, meer dan bij mijn moeder die wel wat strenger moest zijn.  Er was maar een ding waar hij bang voor was dat er iets zou gebeuren met zijn kinderen en zeker met zijn dochters.

Nu is er bij ons in de buurt een soort natuurgebied waardoor je heen kan fietsen en toen ik jong was is het een paar keer gebeurd dat daar meisjes lastig werden gevallen, ook een vriendin van mijn zus waar mijn zus ook bij was. Gelukkig liep het allemaal goed af maar mijn vader wilde eigenlijk niet dat we daar alleen gingen fietsen.  Niet dat we er nu echt bang voor gemaakt werden maar toch als we een andere route konden nemen had hij dat wel liever.

Toen mijn jongste zusje dan ook regelmatig daar langs moest fietsen om bij haar werk te komen was hij wat blij dat ze bij mij (ik woonde toen dichtbij haar werk) bleef slapen en later bij mij op kamers kwam.

Momenteel ga ik heel veel fietsen en dan fiets ik ook heel vaak in mijn uppie midden door de polder en nu het was sneller donker wordt kan ik dan kiezen om langs de provinciale weg te fietsen of door het natuurlijkgebied.  En eigenlijk kies ik zelf altijd voor het laatste.
Het is er wel stiller natuurlijk maar het maakt mij niet echt bang, overal kan er volgens mij wat gebeuren.  En dan kan ik nergens meer komen.
Maar zeker zoals vandaag aan hetIMG_2016 einde van de middag toen ik er weer fietste en het al aardig donker werd dan is het daar wel heel stil en dan moet ik weer denken aan wat mijn vader altijd zei “Niet door de Loet fietsen” (zo heet het natuurlijkgebied). En dan zit ik lachend op de fiets, denkend, dat heb je er nog goed ingepeperd pa, dat ik dat nu nog weet.
En net als vroeger doe ik toch nog mijn eigen ding.