Kantoortje spelen…….

getallennnnnnnnPfff zit al twee dagen binnen kantoortje te spelen, past ook wel een beetje bij mijn stemming momenteel, beetje mineur eigenlijk, zal wel door het vervelende grijze weer komen waar ik gewoon slecht tegen kan.

Nou ja wel nuttig, alle papieren van mijn zwager afgehandeld, dingen nog nagebeld en daarbij ook de jaarafsluiting van het Jeugdwerk gedaan.
Had het allemaal goed bijgehouden dit jaar maar toch gaat er nog heel wat tijd inzitten om een jaarrekening te maken en de afsluitende verslagen.
En een nieuw project begonnen om een kindermiddag te organiseren, dus bureaus bellen voor kindervoorstellingen e.d. om prijzen op te vragen en berekeningen te maken.

Gelukkig kwam zoonlief vanmiddag nog even langs en zijn we even samen een bakje gaan doen, even er uit, wat een schat is het eigenlijk,dat zal iedereen wel van zijn eigen kind zeggen natuurlijk maar toch……

Ik ken ook zijn zwakke kanten, wie heeft ie niet, maar als ik hem dan hoor praten zo in de auto over mensen dan weet ik dat het een goed mens is. Hij heeft weer een vriendin en ik ben blij voor hem. Hij vertelde dat hij samen met haar naar een programma over fondsenwerving voor kanker had zitten kijken. Ik had het niet gezien. hartjessss
Hij zei, mam, als je dat hoort dan denk je niet meer, ik zou dit of dat nog wel willen dan wil je alleen maar gezond zijn.  Mensen die zo waarderen wat ze nog wel kunnen en daar blij mee zijn. Daar kunnen veel mensen een voorbeeld aan nemen.  En dan ben ik hartstikke trots op hem.

Twee dagen met cijfertjes in de weer geweest en vanavond nog veel stukken schrijven voor de krant.  Een goeie afwisseling.
Morgen kijken of ik weer even op de pedalen kan, ben er wel weer aan toe en misschien gaat mijn mineurstemming daar ook een beetje van over, een beetje frisse buitenlucht……. ik ga er voor.

Niks is de afspraak

androidVandaag was de afspraak die ik met mezelf had niks, althans niks wat moet alleen wat ik wil en leuk vind na een hectische en emotionele week.

Dus vanmorgen op mijn gemakkie opgekomen, kopje thee en een boterhammetje.
Gisterenavond nog even zitten rommelen met mijn tablet en ik zag aan de zijkant nog een gaatje zitten waarvan ik echt niet wist waarvoor het was dus dacht ik steek er een cocktailprikker in, wie weet is het om het te resetten. Maar er gebeurde verder niets.

Vannacht toch mijn tablet maar weer aangesloten met het nieuwe snoertje aan de oplader, voor mijn gevoel tegen beter weten in. Vanmorgen toch maar weer proberen of ik er nog leven inkreeg. Opeens zag ik een soort robotje verschijnen, downloaden stond er bij.
Ik drukte willekeurig op een knopje aan de zijkant en hoe bestaat het, hij deed het gewoon weer, wonderen bestaan nog. Was een mazzel zeg.
Wat wen je toch aan zo’n ding, buiten het wordfeuten, even mailtjes lezen, even op FB kijken, even de stand op mijn bankrekening bekijken, het gaat allemaal zo snel en makkelijk en de computer hoef niet aan. Bovendien had ik gisteren in R’dam eindelijk een mooie rode hoes gevonden voor weinig geld.

tabletHelemaal blij en met een zonnetje dat schijnt ga ik lekker fietsen, heb vorige week amper een boodschap gedaan en ben ook heel de week niet bij mijn moeder geweest. Daar is het een mooie dag voor.
Het is koud op de fiets en er staat een harde wind maar goed, het is droog en het zonnetje schijnt totdat ik bij mijn moeder zit. Sjips weer regen, pfff ik baal er van en weet dat ik gewoon van de 10 km er zo’n 6 pal tegen een harde wind in moet fietsen maar goed er zit niets anders op. Kleddernat en koud kom ik thuis maar een hete douche en een kop groene thee doen dan wonderen. Maar ben het wel helemaal zat die regen iedere dag.

Ff statten

Vanmiddag weer eens even naar Rotterdakoopgootm geweest, mijn tablet besloot gisterenavond er mee te stoppen,weet niet wat er aan de hand is maar ik dacht dat het kabeltje om hem op te laden niet meer werkte daarom wilde ik even een nieuwe gaan kopen.

Altijd ben ik weer verbaasd eigenlijk dat ik het ene moment op een soort uitgestorven dorp op zondag met alle winkels gesloten ben en een half uur later loop ik in Rotterdam en is het een en al leven en bedrijvigheid.

Met een vriend had ik afgesproken om een bakje te doen bij de V en D, gezellig wel. Hij ging weer naar huis en ik nog even de stad in. Kan ook nergens lopen of ik kom wel weer mensen uit mijn dorp tegen die mij kennen dus als het praatje gaat dat ik weer een vriend heb, het zij zo, maar het is niet zo haha.  Ben benieuwd hoe snel de tamtam soms kan gaan. Vind dat ook altijd wel grappig.  Maar het weer werd er niet beter op moet ik zeggen. Scheen het zonnetje nog toen ik wegging begon het richting naar huis gaande steeds harder te regenen. Getver ben het onderhand aardig zat dit weer.

En zelden in Rotterdam zijnde op zondag wist ik echt niet hoe laat de bus naar ons dorp terug ging vandaar dat ik het zo een beetje had gegokt, er vanuitgaande dat hij op dezelfde tijd terug zou zijn. Mis gegokt en toen ik bij de Capelse brug kwam moest ik nog ruim een half uur wachten. Nou is de Capelse brug eigenlijk best een troosteloos metrostation zo als het donker wordt en dan nog met die regen. Dus ik baalde er aardig van.
tabHelemaal verregend, moe en een beetje futloos ben ik eindelijk om 6 uur weer thuis. Geen zin meer om te koken bestel ik een patatje bij het cafetaria dat ook thuis bezorgd. Geef de jongen maar een goeie fooi want het is geen pretje om met dit weer op een brommertje bestellingen rond te brengen.  Hij ook een goeie dag toch.

Helaas brengt het kabeltje niet de oplossing die ik hoopte en morgen maar eens kijken wat het nu weer is, zucht, zucht.  Ik mis mijn tablet, even mijn bankrekening nakijken, wordfeuten, mailtjes lezen.  Zoonlief maar eens lief aankijken of hij een oplossing weet voor me.  Morgen gelukkig een “vrije” dag en daar ben ik wel even aan toe eigenlijk.

Leuk was nog wel dat ik zowel heen als terug in de bus zat met een neefje van me die binnenkort gaan emigreren naar Brazilië.  Hij heeft daar een vriendin en een schattig lief dochtertje inmiddels Isabelle, die er ook bij is. Had zijn vriendin en kindje nog nooit gezien maar ze zijn voor een paar maanden in Nederland.

Tot hier en niet verder……

De zoon van mijn zwager, inmiddels 25 jaar oud,  is een kopie van zijn vader met alle ellende van drugs, gokken, drank erbij.
Misschien niet verwonderlijk als je opgevoed wordt door zo’n vader en een moeder die ook heel de dag zit te blowen.

Al jong uit huis geplaatst, in weet ik hoeveel tehuizen gezeten, overal weer weggestuurd worden door agressie, niet mee willen werken. Nou ja een bak ellende. Jeugdgevangenis.
Regelmatig als hij gewoon nergens meer terecht kon kwam hij een paar weken bij ons en waren wij toch iemand waar hij altijd op terug kon vallen.

En eigenlijk is dat wel zo gebleven, hij wist altijd dat hij bij mijn ex of mij terecht kon met dingen of gewoon om even zijn gal te spuwen of wat dan ook.
Een intelligente jongen en ik heb altijd gehoopt en misschien hoop ik dat stiekem nog wel dat zijn intelligentie hem een keer zou redden.

Hij heeft een wajong uitkering gekregen en een huisje kunnen huren in Rotterdam, de eerste maanden ging dat goed maar regelmatig hielp zijn vader hem financieel als ie weer eens een keer meteen zijn geld vergokt had.
En als dat gebeurde waren het zielige sms’jes, teksten op FB en andere media of bedreigingen van ik ga iemand wat aandoen of mezelf. Maar als zijn pa weer wat geld overgemaakt had was het meestal weer over.
Regelmatig hadden mijn ex en ik aangeboden om hem een keer te helpen met zijn financiën en alles eens op papier te zetten maar hij wilde geen opening van zaken geven of hulp hebben van ons. Prima hoor, ik zat er ook niet echt op te wachten.
Ik werd zelfs een keer door mijn neef uit Australië gebeld of mijn ex of ik contact met hem op wilden nemen omdat hij zich daar helemaal ongerust maakte. Hij had met hem op FB zitten praten en daar had hij ook van dat soort taal uit zitten kramen.
Zo houdt en hield hij zijn familie altijd goed bezig en kreeg weer aan alle kanten aandacht.

Mijn zoon had eens werk voor hem geregeld, niet legaal,  maar hij kon een mooi centje bijverdienen om even uit zijn schulden te komen, hij kwam 5 dagen, had wat geld verdiend en bleef zonder iets te zeggen weg. En sprak je hem er op aan had hij alle smoezen van de wereld paraat.

Afgelopen donderdag kreeg ik een sms’je van hem “Hallo An, ik ga er een eind aan maken, ik heb mijn laatste geld aan je overgemaakt, wil je dat aan mijn broertje geven. (hij heeft een halfbroertje, zijn moeder is hertrouwd) Ik heb mijn uitkering weer vergokt en kan de huur niet meer betalen, ik ben toch maar iedereen tot last”. Ik schrok me helemaal drie keer in de rondte en belde mijn zoon.
Laat maar mam zei hij allemaal aandachttrekkerij van hem.
Maar het zat me niet lekker, ik kreeg op geen enkele manier meer contact met hem, niet per telefoon, what’s app, Facebook, sms’jes, nergens werd op gereageerd.
Ik belde weer mijn zoon en zei dat ik de politie ging bellen en dat heb ik gedaan.
Al snel werd ik doorverwezen naar 112 en verbonden met de auto die naar hem onderweg ging. Een agente stond me te woord. Toen ze voor zijn deur stonden kreeg ik opeens weer een sms’je van hem. Ik vroeg of ie thuis was en dat de politie voor de deur stond en of ze binnen mochten komen om hem te helpen.
Ik maak ze af zei hij, dus dat zei ik tegen die agente, ze vroeg of ie gevaarlijk was en ik beaamde dat. Hij is altijd agressief geweest (nooit tegen mij trouwens) deuren kapot getrapt, de boel kort en klein geslagen, ooit iemand neergestoken.
Ik zei tegen de politie ga maar niet naar binnen, zou het niet op mijn geweten willen hebben als er iets met een van hen zou gebeuren en zei sorry voor het bellen.

Ze zeiden dat ik er goed aan had gedaan om te bellen maar dat als iemand niet geholpen wil worden je ook niets kan doen.
Ik moet zeggen dat ik er best behoorlijk door aangeslagen was maar er was ook een knopje bij me omgegaan. Ik heb hem ge-sms’t dat hij me zulke dingen nooit meer moest flikken, zijn geld teruggestort en gezegd dat ie het maar uit moest zoeken.
Ik heb het helemaal gehad met hem. En misschien is het de laatste deur die voor zijn neus dichtslaat maar hij zuigt zoveel negatieve energie uit me en daar heb ik geen zin meer in.
Ik heb 9 jaar zijn vader met liefde geholpen met alles maar heb geen zin om nog eens 30 of 40 jaar lang met mijn neefje erbij te krijgen. Opeens ben ik er helemaal klaar mee want als iemand niet geholpen wil worden dan houdt het op, ook voor mij.

Maar toch hoor ik hem nog steeds zo nu en dan zeggen toen hij als 13 jarige weer eens een paar weken bij ons was ” Tante Anneke, als ik bij jullie opgegroeid was, zou ik dan een ander kind geweest zijn” . Als een kind zoiets zegt, dan doet je hart echt zeer.