Tot hier en niet verder……

De zoon van mijn zwager, inmiddels 25 jaar oud,  is een kopie van zijn vader met alle ellende van drugs, gokken, drank erbij.
Misschien niet verwonderlijk als je opgevoed wordt door zo’n vader en een moeder die ook heel de dag zit te blowen.

Al jong uit huis geplaatst, in weet ik hoeveel tehuizen gezeten, overal weer weggestuurd worden door agressie, niet mee willen werken. Nou ja een bak ellende. Jeugdgevangenis.
Regelmatig als hij gewoon nergens meer terecht kon kwam hij een paar weken bij ons en waren wij toch iemand waar hij altijd op terug kon vallen.

En eigenlijk is dat wel zo gebleven, hij wist altijd dat hij bij mijn ex of mij terecht kon met dingen of gewoon om even zijn gal te spuwen of wat dan ook.
Een intelligente jongen en ik heb altijd gehoopt en misschien hoop ik dat stiekem nog wel dat zijn intelligentie hem een keer zou redden.

Hij heeft een wajong uitkering gekregen en een huisje kunnen huren in Rotterdam, de eerste maanden ging dat goed maar regelmatig hielp zijn vader hem financieel als ie weer eens een keer meteen zijn geld vergokt had.
En als dat gebeurde waren het zielige sms’jes, teksten op FB en andere media of bedreigingen van ik ga iemand wat aandoen of mezelf. Maar als zijn pa weer wat geld overgemaakt had was het meestal weer over.
Regelmatig hadden mijn ex en ik aangeboden om hem een keer te helpen met zijn financiën en alles eens op papier te zetten maar hij wilde geen opening van zaken geven of hulp hebben van ons. Prima hoor, ik zat er ook niet echt op te wachten.
Ik werd zelfs een keer door mijn neef uit Australië gebeld of mijn ex of ik contact met hem op wilden nemen omdat hij zich daar helemaal ongerust maakte. Hij had met hem op FB zitten praten en daar had hij ook van dat soort taal uit zitten kramen.
Zo houdt en hield hij zijn familie altijd goed bezig en kreeg weer aan alle kanten aandacht.

Mijn zoon had eens werk voor hem geregeld, niet legaal,  maar hij kon een mooi centje bijverdienen om even uit zijn schulden te komen, hij kwam 5 dagen, had wat geld verdiend en bleef zonder iets te zeggen weg. En sprak je hem er op aan had hij alle smoezen van de wereld paraat.

Afgelopen donderdag kreeg ik een sms’je van hem “Hallo An, ik ga er een eind aan maken, ik heb mijn laatste geld aan je overgemaakt, wil je dat aan mijn broertje geven. (hij heeft een halfbroertje, zijn moeder is hertrouwd) Ik heb mijn uitkering weer vergokt en kan de huur niet meer betalen, ik ben toch maar iedereen tot last”. Ik schrok me helemaal drie keer in de rondte en belde mijn zoon.
Laat maar mam zei hij allemaal aandachttrekkerij van hem.
Maar het zat me niet lekker, ik kreeg op geen enkele manier meer contact met hem, niet per telefoon, what’s app, Facebook, sms’jes, nergens werd op gereageerd.
Ik belde weer mijn zoon en zei dat ik de politie ging bellen en dat heb ik gedaan.
Al snel werd ik doorverwezen naar 112 en verbonden met de auto die naar hem onderweg ging. Een agente stond me te woord. Toen ze voor zijn deur stonden kreeg ik opeens weer een sms’je van hem. Ik vroeg of ie thuis was en dat de politie voor de deur stond en of ze binnen mochten komen om hem te helpen.
Ik maak ze af zei hij, dus dat zei ik tegen die agente, ze vroeg of ie gevaarlijk was en ik beaamde dat. Hij is altijd agressief geweest (nooit tegen mij trouwens) deuren kapot getrapt, de boel kort en klein geslagen, ooit iemand neergestoken.
Ik zei tegen de politie ga maar niet naar binnen, zou het niet op mijn geweten willen hebben als er iets met een van hen zou gebeuren en zei sorry voor het bellen.

Ze zeiden dat ik er goed aan had gedaan om te bellen maar dat als iemand niet geholpen wil worden je ook niets kan doen.
Ik moet zeggen dat ik er best behoorlijk door aangeslagen was maar er was ook een knopje bij me omgegaan. Ik heb hem ge-sms’t dat hij me zulke dingen nooit meer moest flikken, zijn geld teruggestort en gezegd dat ie het maar uit moest zoeken.
Ik heb het helemaal gehad met hem. En misschien is het de laatste deur die voor zijn neus dichtslaat maar hij zuigt zoveel negatieve energie uit me en daar heb ik geen zin meer in.
Ik heb 9 jaar zijn vader met liefde geholpen met alles maar heb geen zin om nog eens 30 of 40 jaar lang met mijn neefje erbij te krijgen. Opeens ben ik er helemaal klaar mee want als iemand niet geholpen wil worden dan houdt het op, ook voor mij.

Maar toch hoor ik hem nog steeds zo nu en dan zeggen toen hij als 13 jarige weer eens een paar weken bij ons was ” Tante Anneke, als ik bij jullie opgegroeid was, zou ik dan een ander kind geweest zijn” . Als een kind zoiets zegt, dan doet je hart echt zeer.