Middagje spoedeisende hulp

Mijn buuf kreeg vorige week last van haar been, ging naar de dokter en kreeg als diagnose wondroos, been omhoog, goed koelen en rust.
Maar in het weekend werd het steeds erger en vanmorgen kwam de dokter langs omdat ze haast niet meer kon lopen. Ze moest naar het ziekenhuis spoedeisende hulp.
Nu rijdt zij altijd auto, meestal is het andersom maar haar man kan niet goed rijden, doet het ook nooit, durft het ook eigenlijk niet.

Ik stond net op het punt om een stuk te gaan fietsen toen ze belde of ik even kon rijden naar het ziekenhuis en natuurlijk heb ik dat gedaan.
Half 2 waren we in het ziekenhuis en al vrij snel was ze aan de beurt, ze ging meteen heel de molen in en na afloop was de conclusie dat ze moest blijven.
Inmiddels was het al half 6 geworden dus een flinke middag in een wachtkamer gezeten.
Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik me daar niet verveelde, sterker nog je krijgt er nog meer inspiratie dan bij de Hema, wat een mensen komen daar, daar zal ik nog wel een blogje mee vol schrijven.

Nu is mijn buuf 70 jaar en haar man is 79 al weer en ze zijn ook wel een beetje van het ouderwetse type mensen, hoe moet ik dat omschrijven. Altijd rekbeenening houden wat de buren er van vinden, nog eerbied en afstand naar doktoren en dat soort dingen.
En buufman is dan ook opeens een beetje uit zijn doen, zijn vrouw is nogal kordaat (voorzichtig uitgedrukt) dus ben ik maar even meegegaan met hem nog.
Even haar mobieltje in de oplader, opgeschreven wat hij morgen even op moet zoeken om mee te nemen voor het geval ze nog langer moet blijven.
Had hij er erg in dat het wel handig is om wat schoon ondergoed en dat soort dingen mee te nemen. Zelf had ze uit voorzorg wel voor de eerste dag meegenomen.
Morgen ga ik maar weer met hem mee want zelf rijden er naar toe ziet ie niet zitten, hoop dat ze gauw weer opknapt en naar huis mag.