Ik blijf me verbazen

Soms denk ik wel, ik heb al zoveel menselijke reacties meegemaakt op heel veel verschillende manier en in verschillende situaties, ik verbaas me nergens meer over.
Maar vanmiddag gebeurde het toch weer wel.
Gisteren in mijn buuf weer thuisgekomen gelukkig en ik had van de week nog even haar bed verschoond en de was meegenomen dus ging ik die vanmiddag even terug brengen bij haar.

De laatste dagen dat ze in het ziekenhuis lag, lag ze samen op een kamer met een wat oudere man want de tijd van gescheiden ziekenkamers voor manroddelennen en vrouwen is al weer een hele tijd geleden.
Ook geen probleem natuurlijk en ze was al blij dat ze niet meer alleen hoefde te liggen.
Vanmiddag zaten we zo nog even na te praten en toen vertelde ze dat die vrouw van die man aan haar gevraagd had of ze het wel vertrouwde dat ik daar iedere dag kwam met haar man.
Ik gescheiden vrouw en er op uit om een ander haar man af te pakken natuurlijk haha.
Echt ik wist niet of ik nou moest lachen of heel boos moest worden zeg, maar goed dat ik daar niet meer op bezoek kwam terwijl die mevrouw er op bezoek zou zijn.

Nou verbeeld ik me niets maar mijn buufman is bijna 80 jaar, niet echt een adonis en zeker niet iemand die in mijn fantasieën (zo ik die al zou hebben over mannen, ach ja natuurlijk wel een paar) een rol zou spelen.
Sterker nog ik zou er niet aan moeten denken.

Ik vroeg mijn buuf wat ze had gezegd.
Nou zei ze, ik zei vertrouw je jouw eigen man dan wel, ik lig wel hier iedere nacht naast hem te slapen en ben heel de dag bij hem. Vond het wel een goed antwoord. Hoewel die man met een infuus in zijn voet nou wel niet zo hard zou rennen achter haar aan denk ik zomaar.

Maar gewoon dat iemand dat zegt, zo belachelijk dat als je iemand gewoon probeert te helpen mensen er meteen weer dingen bij gaan denken.
Eigenlijk is dat toch wel jammer en wat dat betreft mag een beetje minder bemoeien van mij wel.

plaatje internet