Van de hak op de tak….

Vandaag had ik een echtpaar dat 50 jaar getrouwd was en dan ga ik, als ze daar prijs op stellen, een praatje maken voor een klein verhaaltje in de krant over dit echtpaar.
Het zijn vaak de leukste gesprekken die soms onverwacht op heel persoonlijke verhalen uitdraaien van de mensen.
Zoals dit echtpaar, ze vertelden op een gegeven moment over een nog ouder echtpaar dat kort na elkaar overleed en die nog thuis opgebaard werden.
Zelf kwamen ze oorspronkelijk uit Rotterdam en hadden dit nog nooit meegemaakt eigenlijk.
Hoe kan je op zo’n onderwerp komen op een bruiloftsfeest maar goed, zo gaat dat soms en ze begonnen er zelf over.
Ik zei dat ik het eigenlijk best mooi vond al is het niet altijd praktisch natuurlijk.
Mijn schoonouders zijn ook allebei nog thuis opgebaard omdat ze dat graag wilden en ik vond het echt helemaal niets engs hebben of zo.
Net zoals bij ons dochtertje dat ook gewoon thuis bij ons bleef tot ze begraven werd.
Ja eigenlijk stond vandaag wel een beetje in het teken van overlijden want afgelopen zondag kwam mijn wandelvriendin vertellen dat haar vader overleden was.
Dus vanmiddag na het huwelijksfeest even nog naar haar toe gegaan om te kijken hoe het met haar ging. De dagen tussen overlijden en begraven/cremeren zijn voor mijn gevoel altijd zo’n soort niemandsland. Als alles geregeld is zit je als het ware te wachten op de begrafenis. Even haar verhaal laten doen en de verschillende manieren waarop zij en haar twee broers hiermee omgaan.
Ik denk gewoon dat ieder het op zijn of haar eigen manier moet doen en dat niemand het goed of fout doet.
Vroeger was alles heel ingetogen en somber en tegenwoordig moet het bijna wel eens een feestje zijn.
Voor allebei is wat te zeggen denk ik.
Ik heb wel gemerkt dat zeker bij mijn oude ooms en tantes het na de begrafenis eigenlijk altijd heel gezellig is met neven en nichten waarbij herinneringen worden opgehaald, gelachen en soms ook gehuild natuurlijk.
En ik denk gewoon dat bepaalde rituelen erbij horen bij het afscheid nemen en dat is gewoon heel persoonlijk.

13 gedachten over “Van de hak op de tak….

  1. Ik vind het ook iets persoonlijks, en dan ligt het er ook nog aan wat voor band je met de overledene hebt gehad. Het is vaak wel zo dat je met bruiloften en begrafenissen je hele familie weer eens ziet en dan wordt er inderdaad gelachen en soms gehuild. Het heeft altijd wel een bepaalde sfeer vind ik.

    1. Dat is ook zo Isis. En zeker als het een ouder iemand is heb je daar meer vrede mee vind ik dus persoonlijk, als het tenminste niet je eigen vader of moeder is dan ligt het denk ik weer anders.

  2. En toch niet zinloos geleefd

    wanneer mensen sterven
    het slot
    kan niemand voorspellen

    sluit men aan het graf
    hun vervolgverhaal af

    bij sommigen vindt men
    nog een hoop tekst
    bij anderen alleen lege vellen

    De dood blijft een inspiratiebron, Anneke. ๐Ÿ™‚
    Lenjef

  3. Vooral dat laatste. Alles is persoonlijk. Nu denk ik meteen: hoe ben ik zelf. Maar bij mijn broers- en moeders was ik met name praktisch en daarna erg leeg. Tranen komen er vrijwel niet. Die leegte, die nooit helemaal overgaat, staat me meer bij.
    Gisteren kreeg ik een brief van de woningbouworganisatie. Neem nu een levensloophuis. Nu bent u nog gezond en kunt er in vrijheid over beslissen, stond er. Het is waar, maar het gaf me toch een rot gevoel. Zo van….straks is het over, dan ben je misschien wel afhankelijk. En dat wil ik niet.
    Bah.

    1. Ja dat zijn van die dingen, moet daar ook nog niet aan denken. Mijn moeder zei vanmiddag nog toevallig, misschien word ik wel 100 maar ik merk wel dat alles achteruit gaat, weet niet of ik het eigenlijk dan nog wel wil. Tja dat heb je niet voor het zeggen of je moet daar voor kiezen natuurlijk. Moet er ook nog niet aan denken om in een levensloophuis te gaan wonen al is het soms geen verkeerde overweging. Maar voorlopig nog maar even mijn tuin ๐Ÿ˜‰

  4. Ja het hangt van veel dingen af of je thuis opgebaard kunt worden, ik vind het wel iets hebben en maakte het al drie keer mee in de familie. . Ik zou het nu zeker proberen als Henk zou overlijden maar als ik veel ouder ben kan ik dat misschien niet meer opbrengen.
    Wat leuk dat er bij jullie met een gouden huwelijk een persoonlijk stukje in de krant komt, hier kregen wij een kaartje van de burgemeester ,het kwam een week te laat รฉn was ongefrankeerd;-)

    1. Dat is wel heel slordig hoor. Ja hier mogen de mensen het zelf aangeven of ze het wel of niet willen vanaf 50 jaar. Niet iedereen stelt er prijs op gelukkig maar anders zou het wel erg veel worden voor de krant.

  5. Iedereen denkt er anders over, net zoals over begraven of cremeren, dat is ook zoiets persoonlijks. Ik heb het in mijn naaste familie niet meegemaakt en ik denk dat ik het zelf over zou laten aan mijn nabestaanden.
    Grappig hรจ dat zo’n gesprek zo kan lopen, zeker die veel oudere mensen hebben zoveel te vertellen. Hoewel 50 jaar getrouwd, dan kunnen ze ook pas rond de 70 zijn natuurlijk… en dat vind ik absoluut niet oud…

  6. Bij het overlijden van mijn laatste tante van vaders kant, zei een neef (die ook alleen maar op begrafenissen zag) dat hij het jammer vond dat dit de laatste begrafenis was, want dat was het enige moment van elkaar ontmoeten. Tja ……. maar zo werkt het vaak wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s