Slaaprituelen….

Denk dat iedereen zo zijn eigen slaaprituelen heeft, ik dus ook en zonder al te veel over slapeloooooooosssssmijn bedgeheimen uit de school te klappen wil ik er toch wel een blogje aan wijden.
Mijn dag/nachtritme is toch wel een beetje verstoord sinds ik geen baan meer heb. (Ik zeg nadrukkelijke niet “geen werk meer” want ik heb werk genoeg, soms veel te veel). Toen was het echt 7 uur ’s morgens in de auto zitten wat inhield dat ik dan toch wel zo 11 uur uiterlijk zou moeten slapen, wat ook niet altijd lukte omdat ik eigenlijk gewoon een nachtmens ben.
En sinds ik dus baanloos ben is mijn naarbedgaantijd ook verschoven naar minimaal 12 uur maar heel vaak wordt het ook wel later en dat betekent dan wel ’s morgens wat later op komen. Ik vind het ’s nachts gewoon heerlijk om op te zijn, lekker rustig, muziekje op, soms wat schrijven en dan wordt het soms zomaar 2 uur of later.
Voordat ik alleen was, wat mijn credo altijd geen televisie op de slaapkamer, en las ik altijd nog een tijdje voordat ik ging slapen. Toen ik alleen was sliep ik een keer in de slaapkamer van mijn zoon waar nog een oude tv stond en eigenlijk vond ik het wel heel lekker om voor het slapen gaan nog even tv te kijken. Televisie op sleeptimer van een half uur en zo al kijkend meestal in slaap vallen.
De laatste tijd echter merk ik dat ik dan weer programma’s ga kijken die me zo boeien dat ik helemaal niet meer in slaap val. Iedere keer mijn sleeptimer net voordat ie verliep weer opnieuw instelde. Gevolg halverwege de volgende dag moe zijn, uurtje slapen ’s middags en ’s avonds nog later naar bed gaan omdat ik niet in slaap kon komen. En aangezien in momenteel regelmatig weer op tijd op moet ging dat niet zo goed. slapen
Dus van de week maar besloten dat voorlopig mijn tv niet meer aangaat ’s avonds en ik weer terug ben bij het oude recept, even wat lezen voor het slapen gaan. Alleen ik mis daarbij wel de sleeptimer, haha, nu moet ik nog eerst leesbrilletje af, boek wegleggen, lamp uitdoen. Maar goed het werkt wel, ik slaap ook wat rustiger en wat langer weer, nu nog de middagdutjes overslaan om weer een wat normaler dag/nachtritme te krijgen. Ik ga er voor, zeker door de week en zo lees ik tenminste ook weer eens wat vaker dat is dan weer een bijkomend positief iets.

Cadeautje……..

HKikkerdrileerlijk even bijgekomen bij mijn vriendin in Harderwijk, lekker verwend, hoe heerlijk is het om zelf eens niet een kop koffie of thee te hoeven maken maar het zo aangereikt te krijgen.
Natuurlijk lekker bijbeppen, gewandeld en met uitzicht op het Veluwemeer wat zitten drinken, samen eten gemaakt en gegeten. Gewoon even de batterijen weer opgeladen.

Vanmorgen kwam ik thuis met de fiets en ik zag een man een beetje lopen zoeken, ik kende hem, hij is een oud wethouder van de gemeente en vorig jaar was ik nog bij hem en zijn vrouw geweest toen ze 50 jaar getrouwd waren en hij was toen zo verguld met het stukje dat ik over hem geschreven had dat hij dat zelfs via een advertentie in de krant zette.

Blijkbaar hadden we het ook over vijvers gehad, hij had zelf een klein vijvertje met wat Koi karpers er in. Misschien had ik het verhaal van mijn Koi’s verteld, ik weet het niet meer.
O ja mijn Koi’s, als baby  Ghost Koi’s gekocht en in een vijver van zo’n 6 meter groeiden ze hard en werden ze behoorlijk mak. Ieder voorjaar als die twee grote koppen weer opdoken was het voor mij weer echt voorjaar en was ik blij dat ze het weer overleefd hadden.
Maar twee jaar winters met veel sneeuw en ook wel flinke vorst zorgden er voor dat het ene jaar de ene (15 jaar) en het andere jaar nummer twee (16 jaar)  doodging.  Ondanks het feit dat het “maar ” vissen zijn vond ik het heel jammer en het haalde een hoop plezier van mijn vijver weg.  Sterker nog heb zelfs even overwogen om hem maar helemaal te dempen.

Maar goed ik groette de man en hij zei “Ik moet jou juist hebben”. Dus ik stopte en vroeg hem even mee te lopen en onderweg begon hij al te vertellen. ” Mijn Koi’s worden te groot voor mijn vijvertje, wil jij ze misschien hebben”.
Nou zei ik, helemaal leuk natuurlijk maar wat wil je er voor hebben.  “Niets zei hij, je mag ze zo hebben van me”.  Ik was helemaal verrast want ik had al een keer staan kijken naar nieuwe Koi’s maar een beetje maat Koi betaal je toch gauw zo tussen de 20 en 30 euro voor en dat vond ik toch nog wel een heel bedrag.
Ben je vanmiddag thuis vroeg hij, dus ik zei na 3 uur ben ik er weer, dan zou hij ze komen brengen.
Maar toen ik om 2 uur weer thuis was zag ik een pot op tafel staan in de tuin en een tuinhark op mijn bankje liggen.
Er was duidelijk iemand in mijn tuin geweest, ik kijk in mijn vijver en zie daar 4 mooie Koi’s zwemmen, Dotterin de pot zat voer en de hark zal hij wel gebruikt hebben om het net omhoog te doen om de Koi’s los te laten.
Als ik een beetje voer in de vijver gooi komen ze meteen naar boven en beginnen te eten, dat is al een goed teken.

Zo rond de vijver lopend zie ik ook dat er een flinke kluit kikkerdril ligt en de eerste bloemen in de dotter staan. Ja hoor het is echt voorjaar.
Helemaal blij met dit mooie cadeau ben ik, hoop dat ze net zo tam worden als mijn twee oudjes en ik ook zoveel jaren er van mag genieten.

Wereld Down Syndroom dag

Vandaag is het Wereld Down Syndroom dag, ik weet nooit zo goed wat ik met zo’n dag aan moet.
Toen ik in 1980 zelf moeder werd van een kind met het syndroom vanAngela 2 Down was het een heel andere tijd.
Natuurlijk had ik er wel eens van gehoord maar er rekening mee houden dat je zelf zo’n kind zou krijgen, ik had dat niet.
Hoewel de dag voordat mijn dochter geboren werd kreeg ik nog een echo en toen ik die zag dacht ik daar opeens aan. Was dat een voorgevoel, een eigenlijk al weten, ik weet het niet.
Toen onze dochter was geboren werd ze meteen weggehaald zonder dat ik haar gezien had of dat ze bij me mocht zijn.Haar vader ging met de dokter mee omdat hij het gek vond.
Later kwamen ze samen terug met haar en de gynaecoloog zei plompverloren : “Uw dochter is een mongool”.  Echt zo en daar konden we het mee doen.
Ik wilde eerste helemaal niets met haar te maken hebben, na een doodgeboren dochtertje nu een dochtertje met het Downsyndroom, ik was zo verdrietig en boos.
Tot ze de volgende dag de fles kreeg van haar vader en haar hoofdje opzij zakte, mijn hand schoot uit en zij schoot rechtstreeks mijn hart in en dat is nooit meer overgegaan.
Zonder iets van begeleiding werden we na 4 dagen naar huis gestuurd en het ging goed, het was gewoon een geweldig kind.
Wel ook geboren met een hartafwijking kwamen we na een paar maanden achter, waar veel downkinderen last van hebben. Veel ziekenhuis bezoek en op de lijst voor een operatie.
Maar liever wachten tot ze wat sterker was, tot een stevige griep haar op 14 maanden fataal werd en ze heel plotseling overleed.
Zo’n enorm verdriet wat pas jaren later een plekje heeft gekregen.
Nog steeds als ik kinderen met die ogen zie trekt het naar me, ze blijven een speciaal plekje in mijn hart houden net als zij. En gelukkig is de tijd wat dat betreft anders. Worden mensen begeleid krijgen ze voorlichting en zijn er actieve ouderverenigingen.
Lieve Angela, je was voor ons een geweldig kind, we hadden je heel graag bij ons gehouden en op deze Wereld Downdag wil ik dat toch even laten weten.