Luilekkerland…….

cacoa vruchtenWoensdag ben ik echt in Luilekkerland geweest. Er was een project op een middelbare school waar leerlingen een High Tea gingen verzorgen voor ouders of familie (ze mochten er allebei twee uitnodigen) die daarvoor dan wel een bedrag moesten betalen.
Een bedrag voor een goed doel en wel voor Stichting Jarige Job.
Voor wie het niet kent: http://www.jarige-job.nl/
Niet voor ieder kind is een verjaardag een feestje, in Nederland kunnen ruim 60.000 kinderen hun verjaardag niet vieren. Gewoon omdat er thuis te weinig geld is. Jarige Job maakt een einde aan dit verjaardagsleed en trakteert deze kinderen op een leuke dag. Jarige Job geeft geen geld maar een verjaardagsbox met alles erop en eraan.
Maar goed voor dit project mochten de leerlingen naar een chocolaterie om zelf chocolaatjes te maken. Bij de chocolaterie is ook een winkel nou ja ik noem het zelf meer Luilekkerland. Wat ze daar allemaal verkopen, ik ben maar snel doorgelopen naar de ruimte waar de leerlingen aan de slag gingen.
De eigenaar begon met het vertellen van het ontstaan van de chocolade, een heel interessant verhaal om te horen en ik wist eigenlijk niet dat chocolade in de huidige vorm eigenlijk nog maar zo’n 200 jaar oud is en eigenlijk pas vanaf bijna 1900 voor een ieder betaalbaar werd.
In 1813 begon Blooker met de productie van cacao en chocolade in Nederland, en in 1828 deed Casparus van Houten sr. een belangrijke uitvinding waarmee op eenvoudige wijze het vet van de cacaomassa kon worden gescheiden. Deze techniek kreeg wereldwijd navolging. Eind 18e eeuw begon chocolade in prijs te dalen, zodat ook gewone mensen het konden betalen. (wikipedia) Ei
De kinderen mochten voor hunzelf ook een ei maken en voor de High Tea chocolaatjes maken. En zei de eigenaar : Jullie mogen zoveel jullie willen snoepen van de warme chocolade. Hij wist natuurlijk dat warme chocolade behoorlijk machtig is en ze vanzelf misselijk zouden worden.
In mocht ook meedoen maar onder het mom, van ik heb het nog druk, ik ga weer, maar eigenlijk uit zelfbescherming ben ik maar weer weggegaan. Nog wel even dat mooie grote paasei op de foto gezet en voor de rest heel stoer me beperkt tot een klein stukje bittere chocolade dat ik mocht proeven.
Het leuke was wel dat deze chocolaterie gevestigd is in een straat waar ik zelf gewoond heb vroeger, ons eerste huisje toen we net getrouwd waren stond daar nog steeds dus ook een beetje een sentimentel journey om daar zo weer eens te zijn.