Twisten

MoederdagZondag is het Moederdag. Hoewel het niet op die dag aankomt vind ik het toch wel een mooi iets zo’n dag waarop moeders in het zonnetje gezet worden. Ik ga altijd naar haar toe met een bloemetje of wat lekkers. Ook kindlief heeft die traditie wel meegekregen en komt op zijn beurt eigenlijk altijd wel even een bakje doen. Het is ook een dag waarop veel moeders pijn voelen. Moeders die hun kinderen niet meer zien. Ook mijn moeder, dat weet ik al spreekt ze er de laatste tijd eigenlijk nooit meer over.  Over het feit dat mijn zus eigenlijk nooit meer op visite komt bij haar. Zelfs met Nieuwjaarsdag is ze niet geweest. Toen mijn moeder in januari haar verjaardag vierde bij mijn andere zus kwam ze nog wel met haar man maar van enige genegenheid naar mijn moeder toe kon ik weinig merken. Daarna is ze nooit meer bij mijn moeder geweest en ik vind dat echt heel jammer. Vorig jaar begon mijn moeder er nog regelmatig over maar ik merk dat bij haar ook een soort gelatenheid gekomen is en zelf begin ik er ook niet meer over. Het doet haar alleen maar pijn en als er nu wat schokkends gebeurd was zou ik het nog kunnen begrijpen maar toen ik er ooit met mijn zus over sprak zei ze dat haar moeder iets gezegd had waarmee ze haar erg gekwetst had. Toen ik hoorde waar het over ging, iets was een nicht op mijn moeders verjaardag gezegd had, vond ik dat echt een flutreden om dan zomaar bijna helemaal weg te blijven. Zelf ga ik ook met mijn zus het gesprek er over niet meer aan, ik wil toch nog graag een beetje “on speaking terms” blijven met haar, al valt met me soms heel moeilijk.

 

Geschreven voor de WE300 uitdaging van Plato. Meer verhalen op :  http://platoonline.wordpress.com/2014/04/25/we-300-twisten/

25 gedachten over “Twisten

  1. Met respect voor je zus, maar dan begrijpt ze de werkelijke reden van het mens-zijn niet. Ze laat zich leiden door EGO in plaats van door liefde en harmonie. Zulke dingen slaan uiteindelijk als een boemerang op jezelf terug. Jammer. Gelukkig ben jij er voor je moeder.
    Treurige, aan het denken zettende, maar juist daardoor prima WE, Anneke.

  2. Heel jammer en pijnlijk voor jullie. Ik hoop dat ze zich op tijd bedenkt en niet met eeuwige spijt moet leven als er iets met je moeder gebeurt.

    1. Ja in heel veel families spelen deze dingen. Mijn broer is trouwens ouder en komt iedere dag bij mijn moeder hij woont er vlakbij. Wat dat betreft heeft ze aanloop genoeg maar toch je mist toch een kind dat niet komt.

  3. Een beetje “arm” om als je moeder al zó oud is dingen zo zwaar op te nemen !
    Ik zeg zelf altijd dat Moederdag het leukst is voor kleine kinderen en vul dat aan met én ” grote kinderen met een slecht geweten”, zij kopen hun geweten af met een groot cadeau.
    Gelukkig dat toch ook veel kinderen gewoon met plezier even aanwippen met een aardigheidje op die dag.

    1. Nou dat heb ik ook hoor, mijn leukste moederdag was toen mijn kind op vakantie was en stiekem van te voren in zijn bed een aardigheidje had verstopt en op de dag zelf belde, dan smelt je toch helemaal. Aanwezigheid op die dag is voor mij niet het belangrijkste hoor.

  4. Je zus is niet alleen een beetje dom, maar vooral erg egoistisch. Kan zij zich niet af en toe even in jullie $moeder verplaatsen en haar een bezoekje brengen. Je moeder zou ervan opknappen!
    Wees blij zoals jij bent: jij kijkt verder dan je neus lang is, en dat houd je veel langer vol!
    Fijn weekend en liefs,
    kakel

    1. Ja ach iedereen ergert zich wel eens ergens aan dat is niet erg maar om nou nog met iemand van 96 jaar ruzie te gaan maken dat kan ik niet begrijpen. Hoe kinderachtig ben je zelf dan haha.

  5. Lastig lijkt mij, want je zou het je moeder zo gunnen, al haar nog levende kinderen om haar heen. Maar goed je zus denkt er dus anders over, jammer hoor, dat ze het ook niet uit wil praten ……

  6. Het is een treurige WE Anneke. Onbegrijpelijk, dit gedrag van je zus maar wat altijd zo jammer is in dit soort situaties: mensen zijn niet meer in staat tot communicatie. Wat is er nou beter en fijner dan de boel weer bijleggen, dingen uitpraten? Een moeder-dochter relatie hoort niet zo te zijn. Gelukkig ben jij er voor je moeder.

    1. En met mij gelukkig mijn jongste zus en mijn oudere broer, ze heeft wat dat betreft gewoon heel veel aanloop en aandacht hoor, dat is het niet maar toch doet een kind dat je niet zit altijd zeer.

  7. Heel akelig, vooral voor je moeder… Als er geen schokkende dingen zijn gebeurd waarom zou je dan je moeder op die leeftijd zo behandelen. Dat heeft ze toch niet verdiend. En dan die paar jaar dat ze er misschien nog is… Triest…

  8. Je hebt een gevoelige WE geschreven , mijn moeder is er helaas niet meer . Erg genoeg heb ik dit jaar naar mijn gevoel en mijn ik geluisterd en heb , laat ik het zo zeggen ”de moeder van” genegeerd, niet alleen kinderen hebben een verantwoordelijkheid ook de andere partij. Als degenen niet in staat zijn keuzes te accepteren, blijven beleren en snedige opmerkingen te maken 21 jaar lang dan is eens de emmer vol en kun je het ge spui en geklaag niet meer aan horen, omdat zei wel alles mogen zeggen wat ze denken en andersom zijn ze op hun tenen getrapt.

    Mij is altijd geleerd mensen te accepteren voor wie ze zijn en een weg te vinden, maar als je op een doodlopende weg stoot waar zelfs personen worden betrokken die er helemaal buiten staan dan vind ik dat je als ouder je kind te kort doet als je de partner niet kunt accepteren, als ouder heb je ook een verplichting om een weg te vinden om ”de deur” open te houden.

    Dat wilt niet zeggen dat het me koud laat, echter mensen die niet willen kun je niet dwingen en ik weiger me nog langer als ”pedaalemmer” te laten lenen.

    Ik vind het een mooie WE, maar ik was een hypocriet als ik niet ook een andere kant zou belichten hoe het ook kan gaan of zijn als de partner …en mijn ego is het niet maar mijn gezondheid wel die zoiets niet langer trekt ;-(

  9. Helaas zijn er te vaak redenen voor een barst of breuk in families, die voor anderen dan degenen aan de éne rand van de breuk onbegrijpelijk zijn. Ik denk dat in de eerste plaats botsingen van karakters de hoofdoorzaak zijn, en akkefietjes uit “het verleden” – gevoelens van onbegrepen of achtergesteld zijn bijvoorbeeld.
    Ik werd er door deze WE ook aan herinnerd dat ik mijn moeder in haar laatste jaren niet vaak meer bezocht. Ik kon, ondanks de grote verschillen van levensovertuiging, goed met haar praten. Maar haar tweede man, die formeel mijn stiefvader heette maar nooit het tweede deel van dat woord heeft waargemaakt, bemoeide zich er altijd mee als wij praatten, en dan werd het geheid ruzie. Dat kon mijn moeder niet meer aan. Zijn kinderen, waarvoor zij echt een moeder is geweest, hebben goed voor haar gezorgd. Voor mij een dubbel gevoel als herinnering…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s