Luisteren in de bus……..

sollicitatieVanmorgen ben ik weer bij mijn training bij het UWV geweest. Had slecht geslapen, was moe en het regende ook nog dus niet echt inspirerend om mee te doen met het thema van deze dag: Het voeren van een sollicitatiegesprek.
Het eerste halfuur is gepland om twee aan twee sollicitatie gesprekken te voeren maar de stemming van de groep is dat ze dat helemaal niet zien zitten die toneelstukjes spelen. En dus wordt het eerste half uur besteed om daar over te praten.
Daarna komt er een mevrouw die fungeert als werkgever, wel knap is dat ze de negatieve sfeer van “we moeten weer zonodig iets doen waar niemand zin in heeft” weet te doorbreken en ze gaat met allemaal aan de slag.
En achteraf moet ik eerlijk zeggen dat ik er toch nog wel wat van opgestoken heb, nu nog een keer de gelegenheid krijgen om het in praktijk te brengen.
Terug in de bus zit ik nog na te denken over deze ochtend. Schuin achter me zitten twee middelbare scholieren. Zo te horen aan het gesprek zitten ze bij elkaar in de klas, leeftijd zo rond de 16,17 jaar schat ik ze zomaar in.
Het meisje (ze moeten nog eens een naam verzinnen voor de puberleeftijd, meisje klinkt zo kinderachtig en vrouw klinkt weer zo volwassen, jongedame klinkt zo truttig ) zit te praten over de vervolgopleiding die ze wil gaan doen.
Ze praat luidt en duidelijk, ze heeft alles mee wat iemand van haar leeftijd mee kan hebben, ze ziet er leuk uit, praat vlot en is vrolijk met alles er op en er aan. De jongeman heeft al een volwassen stem maar als ik even achterom kijk zie ik een jongen zitten die nog maar net zijn laatste jeugdpuistje heeft uitgeknepen en nog dat slungelige uiterlijk van nog net niet volwassen heeft. (iemand met zonen herkent dat wel ).
“Zou je niet in het leger willen” vraagt het meisje aan de jongen “de jongen praat niet zo duidelijk maar ik vang op dat het niets voor hem is.
“Vroeger (Wat is vroeger als je 17 of 18 ben haha) vervolgt het meisje wilde ik altijd een vriend die in het leger zou zijn want dan is hij steeds een poosje weg, dat lijkt me altijd zo heerlijk om weer een tijdje alleen te zijn”.bus arriva
Ze lacht er vrolijk bij en ik moet zeggen, ik schoot zelf ook in de lach, haha zo jong en ze snapte het al helemaal met die mannen. 😉
De jongen geeft antwoord en daarna hoor ik het meisje een beetje tegemoet komend zeggen “nou ja misschien is het helemaal niet zo leuk als iemand steeds weggaat”.
Een halte verder stapt de jongen uit de bus en blijkbaar belt het meisje meteen iemand op en ik hoor haar lachen.
Onderweg naar huis moet ik steeds aan het gesprek denken en regelmatig kan ik een lach niet onderdrukken. He he, dat had ik net even nodig na zo’n uiterst vervelende ochtend.

Plaatjes internet.