Soms jeuken mijn handen………

Ik zeg niet dat ik mijn kind een supergoede opvoeding zonder fouten gegeven heb, integendeel. Weet ook dat ik dingen niet goed gedaan heb. Maar ik weet ook wel dat ik hem bepaalde “normen en waarden” bijgebracht heb zodat hij zich bij veel gelegenheden wist te gedragen. (waar ik ik zegt, bedoel ik wij omdat mijn ex ook een groot deel bijgedragen heeft aan zijn opvoeding natuurlijk) Ik erger me soms mateloos aan de nonchalance van ouders en vandaag zag ik weer een prachtig voorbeeld waarvan mijn handen gingen jeuken en ik tegen mezelf moest zeggen, mond houden bemoei je er niet mee. In de supermarkt voor me: Een moeder met twee kinderen is boodschappen aan het doen en moet afrekenen. De kinderen zitten echt overal aan, drukken op de pinautomaat, draaien aan het schermpje bij de kassa, pakken alles vast………….terwijl moeder de boodschappen inlaadt en zonder te kijken zegt, afblijven hoor. Blijkbaar wordt dat zovaak gezegd dat de kinderen er niet op reageren. Ik zie dat de cassiere zich er ook aan ergert. In het wagentje ligt nog een watermeloen waar het kleine jongetje op gaat staan en zitten. Buiten sta ik naast de vrouw mijn boodschappen in de pakken. Ze stopt alles in de fietskar waar ook de kinderen inzitten. Alleen de watermeloen ligt nog in het winkelwagentje. De meloen nog mama, zegt het ene kind. Die ga ik even ruilen, hij is gebarsten zegt de moeder. Ik fiets maar weg. Dat heeft dat “jong” van haar zelf staan doen zonder dat ze er iets van zei en dan nog ruilen voor een nieuwe. Een goed voorbeeld geeft ze zo aan haar kinderen. Verziek de boel maar en ga het dan ruilen. Het irriteert me mateloos en dan heb ik het nog niet eens over het feit dat ze twee nog kleine kinderen alleen buiten laat. Net zoals aan het onderstaande lijstje: – Een moeder die haar kind de fles geeft, het kind ligt in de kinderwagen. Zonder naar het kind te kijken met een hand en met hun andere hand haar telefoon. (Ze weet niet wat ze mist) – Een kind wat ik nog net bij het station in Gouda bovenaan aan de stenen trap beet kan pakken voor het naar beneden kukelt. Moeder is aan het bellen en zegt, ze blijft altijd bij me anders. – Een moeder die bij de Hema haar kind in de kinderstoel zet met een broodje, zelf zit te bellen en het kind maakt er een zootje van. – Een kind dat heel de tijd in de winkel zo vervelend is dat ik zolang ik boodschappen doe alleen de moeder de naam van het kind door de winkel hoort brullen. (’s nachts hoor ik het nog). _ Een kind dat in een restaurant als een bezetene heen en weer loopt te rennen zondat dat de ouders er ook iets van zeggen. – Een kind dat op een wiebelende veel te hoge stoel klimt terwijl moeder druk met haar vriendin aan het praten is. – Het eeuwige overleggen met kinderen zonder ook eens een keer gewoon nee te durven zeggen, dat mag niet. Niet allemaal op een dag hoor gelukkig haha…..maar het is me zo in de loop dan de weken opgevallen. Ik weet als geen ander we als ouders fouten maken, dat een kind geen uren in een restaurant stil kan zitten, dat kinderen opeens zomaar verdwenen kunnen zijn als je een tel niet oplet en zo zijn er nog tal van dingen te bedenken dat kinderen je kunnen verrassen ook onaangenaam. Strontvervelend kunnen zijn. Je ze zo nu en dan wel eens lekker achter het behang zou willen plakken. Maar toch zijn er dingen die je ze best kunt leren. Zonder dat ik mijn kind ooit geslagen heb, kon het geen kwaad om hem zo nu en dan eens een keer stevig vast te pakken en duidelijke taal spreken. Dan kan volgens mij geen kwaad en zeker niet voor die etterbakjes van vanmiddag. Of nog liever voor die moeder die het allemaal maar toeliet.