Soms jeuken mijn handen………

Ik zeg niet dat ik mijn kind een supergoede opvoeding zonder fouten gegeven heb, integendeel. Weet ook dat ik dingen niet goed gedaan heb. Maar ik weet ook wel dat ik hem bepaalde “normen en waarden” bijgebracht heb zodat hij zich bij veel gelegenheden wist te gedragen. (waar ik ik zegt, bedoel ik wij omdat mijn ex ook een groot deel bijgedragen heeft aan zijn opvoeding natuurlijk) Ik erger me soms mateloos aan de nonchalance van ouders en vandaag zag ik weer een prachtig voorbeeld waarvan mijn handen gingen jeuken en ik tegen mezelf moest zeggen, mond houden bemoei je er niet mee. In de supermarkt voor me: Een moeder met twee kinderen is boodschappen aan het doen en moet afrekenen. De kinderen zitten echt overal aan, drukken op de pinautomaat, draaien aan het schermpje bij de kassa, pakken alles vast………….terwijl moeder de boodschappen inlaadt en zonder te kijken zegt, afblijven hoor. Blijkbaar wordt dat zovaak gezegd dat de kinderen er niet op reageren. Ik zie dat de cassiere zich er ook aan ergert. In het wagentje ligt nog een watermeloen waar het kleine jongetje op gaat staan en zitten. Buiten sta ik naast de vrouw mijn boodschappen in de pakken. Ze stopt alles in de fietskar waar ook de kinderen inzitten. Alleen de watermeloen ligt nog in het winkelwagentje. De meloen nog mama, zegt het ene kind. Die ga ik even ruilen, hij is gebarsten zegt de moeder. Ik fiets maar weg. Dat heeft dat “jong” van haar zelf staan doen zonder dat ze er iets van zei en dan nog ruilen voor een nieuwe. Een goed voorbeeld geeft ze zo aan haar kinderen. Verziek de boel maar en ga het dan ruilen. Het irriteert me mateloos en dan heb ik het nog niet eens over het feit dat ze twee nog kleine kinderen alleen buiten laat. Net zoals aan het onderstaande lijstje: – Een moeder die haar kind de fles geeft, het kind ligt in de kinderwagen. Zonder naar het kind te kijken met een hand en met hun andere hand haar telefoon. (Ze weet niet wat ze mist) – Een kind wat ik nog net bij het station in Gouda bovenaan aan de stenen trap beet kan pakken voor het naar beneden kukelt. Moeder is aan het bellen en zegt, ze blijft altijd bij me anders. – Een moeder die bij de Hema haar kind in de kinderstoel zet met een broodje, zelf zit te bellen en het kind maakt er een zootje van. – Een kind dat heel de tijd in de winkel zo vervelend is dat ik zolang ik boodschappen doe alleen de moeder de naam van het kind door de winkel hoort brullen. (’s nachts hoor ik het nog). _ Een kind dat in een restaurant als een bezetene heen en weer loopt te rennen zondat dat de ouders er ook iets van zeggen. – Een kind dat op een wiebelende veel te hoge stoel klimt terwijl moeder druk met haar vriendin aan het praten is. – Het eeuwige overleggen met kinderen zonder ook eens een keer gewoon nee te durven zeggen, dat mag niet. Niet allemaal op een dag hoor gelukkig haha…..maar het is me zo in de loop dan de weken opgevallen. Ik weet als geen ander we als ouders fouten maken, dat een kind geen uren in een restaurant stil kan zitten, dat kinderen opeens zomaar verdwenen kunnen zijn als je een tel niet oplet en zo zijn er nog tal van dingen te bedenken dat kinderen je kunnen verrassen ook onaangenaam. Strontvervelend kunnen zijn. Je ze zo nu en dan wel eens lekker achter het behang zou willen plakken. Maar toch zijn er dingen die je ze best kunt leren. Zonder dat ik mijn kind ooit geslagen heb, kon het geen kwaad om hem zo nu en dan eens een keer stevig vast te pakken en duidelijke taal spreken. Dan kan volgens mij geen kwaad en zeker niet voor die etterbakjes van vanmiddag. Of nog liever voor die moeder die het allemaal maar toeliet.

 

14 gedachten over “Soms jeuken mijn handen………

  1. Helemaal met je eens. Vrijdag in de trein zat ik naast een jongen van een jaar of acht. Hij bleef maar met zijn voeten tegen de bank voor me tikken/ op zijn knieën zitten/ omgekeerd zitten. De hele tijd in beweging.
    Moeder zei niets. Na vijf minuten hen ik heel aardig gevraagd in het Nederlands gevraagd of hij alsjeblieft en beetje stil wilde zitten. Dat deed hij toen, dus het was geen kwestie van ADHD of zo, maar weer een moeder die haar kind gewoon geen rekening leert houden met andere mensen.
    Voorbeelden ten over.
    ik heb zelf ook heus steekjes laten vallen.maar deze niet.

  2. Een vette like voor je bericht. Heel herkenbaar.
    Overigens ben ik er wel zo een die zijn mond niet kan houden. Zeker niet als ze aan mijn spullen zitten. Vreemde ogen zijn meestal dwingend, en als ik ze dan ook nog eens langdurig aankijk laten ze mijn spullen meestal wel met rust, (waarna een vernietigende blik naar papa of mama volgt,: Opvoeden die handel!!)

    Onze Uk zegt op verjaardagen altijd netjes iedereen gedag. Hoeft geen zoen oid te geven als ie dat niet zelf wil. Maar even hoi zeggen of de jarige feliciteren moet toch echt!! Ik erger mij kapot als er kids binnen komen die dit totaal niet doen, je niet aankijken als je tegen ze praat en ook gewoon zonder dag of doei te zeggen weer weg gaan. Bah!!

    1. Ja dat heb ik ook hoor. Een beetje “normaal” met elkaar omgaan kan geen kwaad. En dat soort dingen zijn best te leren hoor en daar hebben kinderen later alleen maar profijt van.

  3. De belangrijkste regel bij het opvoeden is “consequent zijn” en dát ontbreekt er vaak aan, Kinderen hebben er een neus voor wanneer moeder “soepel wil zijn” omdat ze even lekker wil beppen aan de telefoon. Straffen moeten dus ook uitvoerbaar zijn anders maak je een grap van jezelf. Zo dreigde ik ook mijn “klierende zoon en dochter op het strand met opstappen als het geklier niet áfgelopen was. Een kwartier later werden de spullen ingepakt omdat ze wéér begonnen.
    Was uiteraard niét leuk, ,ook niet voor mezelf maar met een redelijke straf dreigen heeft daarna nóóit meer z’n uitwerking gemist.

    1. Ja daarom. Ik ben gek op kinderen en vind ze ook heel leuk. Ben ook helemaal geen strenge moeder geweest maar had wel mijn eigen grenzen en die liet ik wel weten. Kinderen hebben dat snel door hoor. Ze zoeken die grenzen ook op toch, dat is heel normaal.

  4. O, ja, ik erger me er soms ook groen en geel aan. Had het er laatst met een jonge collega over, die zelf 2 jonge kinderen heeft. Zij ergert zich er nl. ook aan. Haar oudste is zelf een poosje gepest geweest, omdat hij te netjes en beleefd was zeiden zijn klas genoten. Echt belachelijk. Maar ja, wat doe je er aan ?

    1. Ik wil ook niet alle kinderen over een kam scheren hoor. En kinderen hebben streken en dingen daar heb ik totaal geen moeite mee. Maar dreigen, dingen zeggen zonder het ooit uit te voeren door ouders vind ik zo irritant.

  5. Bron van ergernis

    voor bijna alles
    moet men tegenwoordig
    een gehomologeerd diploma bezitten

    behalve voor het kopen van kinderen en een hoop dieren
    die velen na een poosje ‘t liefst in een vergeetput willen zwieren

    vaak maken ze er
    onopgevoede wezens van
    waarop iedereen levenslang blijft vitten

    Erg hé, Anneke!
    Lenjef

  6. Helemaal met je eens. Ik heb soms de neiging de ouders te vragen of ze het gedrag van hun kind(eren) normaal vinden. Ik denk dat je dan alleen maar een zeer verbaasde blik krijgt, of iets van “waar bemoei jij je mee”.

  7. Waar ik een beetje mee zit is dat deze generatie ‘opvoeders’ onze kinderen of de kinderen van onze kinderen zijn. Moeten wij niet de hand in eigen boezem steken? Zijn we vergeten onze kinderen te leren opvoeden? Ik krijg steeds meer de indruk dat het fout is gegaan na ‘net zo slank als mijn dochter’ voor mij een synoniem voor graag vriendjes willen zijn met je kinderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s