Een lange dag…

Gisteren met mijn schoonzus naar het ziekenhuis gegaan, uur of 11 waren we. Om 8 uur was de operatie van mijn broer begonnen. We kregen voorlichting van een gastvrouw, wat we konden verwachten, wat de gebruiken zijn op de IC etc. Samen met nog een aantal mensen. In eerste instantie was er gezegd dat de operatie tussen 6 – 8 uur zou gaan duren. De avond voor de operatie had mijn broer nog een gesprek en had de chirurg gezegd dat hij hoopte het in een uur of 6 te kunnen doen. En ja daar ga je dan ook een beetje van uit natuurlijk. We gingen zitten wachten, iedere keer kwam er een arts familieleden van patiënten ophalen waarvan de operatie klaar was. Iedere keer hoopten we weer dat onze naam genoemd zou worden maar dat gebeurde niet. We probeerden elkaar iedere keer op te peppen. Toen het inmiddels 8 uur was zeiden we nog nou ja in eerste instantie zou het 6-8 uur zijn dus dat kan nog. Maar toen de 9 uur verstreek zonder dat wat gehoord hadden en we er inmiddels al lang nog maar samen zaten kregen we wel de kriebels. Eindelijk na 9 1/2 uur kregen we bericht dat de operatie klaar was en de dokter zo langs zou komen, dat duurde nog meer dan een half uur. Hij vertelde dat het een heel zware operatie was geweest. Ze waren eerst al 3 uur bezig geweest om verklevingen van de vorige operatie weg te halen. De aorta was heel ziek zei hij. Ze hadden hem helemaal vervangen en nog twee andere aderen er bij. Nog een uur later toen hij geïnstalleerd was op de IC mochten we 2 minuten gaan kijken. Natuurlijk helemaal aan allerlei toeters en bellen. Een rot gezicht vind ik dat altijd. Hij had nog een te hoge bloeddruk en bij lekte nog teveel bloed dus nog niet helemaal stabiel dus we zijn nog gebleven en mochten een uur later nog een keer komen kijken. Toen was inmiddels mijn zusje ook gekomen en die kon de tweede keer mee gaan kijken. Hij was toen redelijk stabiel en we kregen groen licht om naar huis te gaan. Zou hij toch nog een keer geopereerd moeten worden (dat is een complicatie die soms voorkomt hadden ze ons van te voren al gezegd) dan zou mijn schoonzusje gebeld worden en kon ze op haar gemak weer daar naar toe gaan. Gelukkig gebeurde dat niet en kwam hij goed de eerste nacht door. Vandaag hebben ze hem “bij” laten komen en dat ging ook goed. Hij heeft nog een lange weg te gaan voordat alle toeters en bellen weer weg zijn maar de eerste stap naar het herstel is genomen en dat voelde toch wel heel goed aan weer.