Een koele kikker…..

KikkerGisterenavond zat ik wat te werken op de computer en mijn tv stond aan op Zomergasten en de eerste gast was Freek de Jonge met presentator Wilfried de Jong. En ik moet zeggen dat ik van beide geen fan ben. Wilfried de Jong vind ik altijd het sentiment opzoeken door pauzes in te lassen en volgens mij hoopt ie dan dat iemand in tranen uitbarst als iets persoonlijks wordt of iemand raakt. En Freek de Jonge zoekt altijd het gelijk, de confrontatie, bezigt zijn eigen mening wel heel overduidelijk. Tot gisterenavond. Ik heb natuurlijk omdat ik wat zat te werken niet alles helemaal gevolgd maar opeens hoorde ik dingen uit de mond van Freek de Jonge die me aan het denken hebben gezet en ik kreeg echt waardering voor die man. Ga het programma ook nog een keer terugkijken want heb wel wat fragmenten gemist. Het stuk wat hij vertelde over toen hij een kind verloor dat hij drie dagen later al weer op het podium stond. Hij vertelde dat hij pas bij het graf van zijn vader weer kwam toen zijn moeder overleed. druppels 1Voor mij zo ontzettend herkenbaar moet ik zeggen. Maar ook dat toen zijn kleinkind overleed hij opeens wel regelmatig naar een begraafplaats ging, alsof hij het verdriet toen pas toeliet. Hij raakte me in mijn hart. Zelf stond ik toen mijn dochtertje Hanna dood was geboren ook vier dagen later al weer in de winkel, achteraf te bizar voor woorden natuurlijk. En pas toen ik gescheiden was heb ik een keer het graf van mijn vader opgezocht die al bijna 20 jaar daarvoor was overleden. Ik liep zelfs een paar uur te zoeken voordat ik het gevonden had. Was hij een koele kikker, was ik het ?? Ik denk het niet, soms zijn de omstandigheden gewoon zo en “moet” je wel doorgaan met dingen die gedaan moeten worden. Ooit zei een maatschappelijk werkster tegen me “soms kan verdriet zo groot zijn dat je er gewoon niet over kan praten”. En ik denk dat ze gelijk had. Vanavond was ik bij mijn broer, het gaat heel goed met hem, gisteren was hij overgeplaatst naar de medium care, vandaag al weer naar een zaal. Natuurlijk is ie nog heel moe, kan nog haast niet praten en na een half uurtje gaan we weer weg. Hij is heel emotioneel, heb mijn broer nog zelden zien huilen maar nu wel, ook bij hem komen denk ik nu pas de emoties eruit want voor die tijd leek hij ook wel een koele kikker. Allemaal schijn, we zijn ook niet opgevoed om over emoties en verdriet te praten. kikker voor FBHet maakte hem voor mij meer menselijk. Deze operatie heeft hem en zeker ook mijn schoonzusje weer veel dichter bij me gebracht qua gevoel en emoties en dat voelt goed. En Freek de Jonge, ik zeg niet dat ik opeens fan van hem geworden ben maar ik waardeer zijn openhartigheid en de manier waarop hij aangeeft ook te kunnen veranderen. En Wilfried de Jong, ach die neem ik maar op de koop toe want ik vind dit programma nog steeds een van de beste programma’s van de televisie.

Deze koele kikkers zaten gisteren bij mij in de vijver heerlijk te genieten in het zonnetje ;).

7 gedachten over “Een koele kikker…..

  1. Wat een goed nieuws over je broer! Laat het gestaag zo blijven gaan!
    En ieder mens ervaart, rouwt en verwerkt elk verlies weer op een andere manier…

  2. Het programma volk ik niet dus ook deze aflevering heb ik niet gezien en Freek is ook niet mijn favoriet. Maar ik denk dat het inderdaad wel vaak zo is dat mensen een groot verdriet “wegstoppen ” uit angs de zelfbeheersing te verliezen. Vroegere generaties werden ook zo opgevoed, je liet geen gevoelens zien.
    Maar bij ziekte is de rem op emotie meestal tijdelijk weg , mede door zwakte en angstgevoelens kunnen dan de tranen makkelijk vloeien. Maar fantastisch dat hij al op zaal ligt. Blijf wél rekening houden met af en toe wat terugval,( vaak rond dag 4 na de operatie) dat hoort er gewoon bij dus daar moet je niet van schrikken.

  3. Herkenbaar. Ik ben ook geen grote fan van beiden. Ik heb wel gelezen dat Freek goede recensies kreeg omdat hij niet zo nadrukkelijk ehhh ‘Freek was,’maar tamelijk ingetogen vertelde. Jij zegt eigenlijk hetzelfde. Dus zo zal het geweest zijn (ik heb het niet gezien). Over verdriet kun je eigenlijk alleen maar zo ingetogen praten, anders wordt het egotripperij en bij echt verdriet doe je dat niet, denk ik. Met alle respect voor iedereen schrijf ik dit, want ik zou niemand pijn willen doen met deze mening.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s