Bewaren…………

dagboekkeIk weet niet waar mijn tik vandaag komt om papieren te bewaren maar ik heb hem wel. Niet van mijn moeder in ieder geval want die heeft echt geen schriftje of wat dan ook van ons bewaard van vroeger. (Nog wel wat zelf geschreven dagboeken moet ik zeggen die heeft ze nog wel) Heel vaak vertelt ze het verhaal dat toen ik net geboren was, zij in het ziekenhuis lag een paar weken met borstontsteking en ik was bij haar natuurlijk. Een van de andere dames op haar afdeling had een heel gedicht gemaakt voor mijn moeder net alsof ik dat tegen haar vertelde. En iedere keer zegt ze dat ze er zo’n spijt van heeft dat ze dat gedicht kwijt is geraakt, ze had het nog heel lang bewaard vertelde ze. Mijn moeder was aardig opruimerig, geen stukje speelgoed ook heb ik meer van vroeger, behalve de paar poppen die ik zelf bewaard heb. Zelf heb ik ook wel een aantal dingen weggedaan die ik spaarde zoals Koninginneplaten haha, boeken vol had ik, zijn allemaal in de papiercontainer gegaan en sigarenbandjes. Maar vanaf mijn dertiende jaar toen ik mijn eerste dagboek kreeg ging ik als ik ergens geweest was altijd een suikerzakje vragen die toen nog vaak een foto of naam van het restaurant of wat dan ook hadden. Of een bedrukt servet. Die plakte ik in mijn dagboek er bij als ik ergens geweest was. En dat is zo gebleven, alle kaarten, aankondigingen, uitnodigingen, geboorte en overlijdenskaarten en weet ik wat voor dingen bewaar ik nog steeds. Dus geeft mijn dagboek naast een verslag van jaren ook een beeld van hoe dingen in de loop der jaren veranderd zijn. Zoals periodes dat iedereen eigengemaakte kerstkaarten stuurde en dat soort dingen. Ook is wel een beeld te zien van soorten geboortekaartjes en hoe dat veranderde. Hoe er vroeger nog verlovingskaartjes verstuurd werden, dat kom je toch niet meer tegen. Ik vind het heel leuk en wat mijn zoon er later mee doet mag hij weten, ik heb een digitale versie van de teksten en ik kan me voorstellen dat hij geen ca 50 (nu dus) multo mappen zal gaan bewaren maar je weet het maar nooit. Hij mag ze van mij ook publiceren of verkopen hoor, dat maakt mij niet uit hoewel er misschien mensen zijn die dat niet zo leuk zullen vinden. Maar goed hoop dat dit probleem zich nog voorlopig niet voordoet dus. Van mijn middelbare schooltijd heb ik een klein doosje met spullen bewaard zoals een paar agenda’s, een stapeltje schoolkranten nog op een stencilmachine gedrukt zo leuk, mijn examenschrift met opdrachten, gelezen boeken en geleerde gedichten enz. MultomappenEn nog wat strafwerk (nooit ingeleverd blijkbaar, altijd over vergeten boeken, toen al een warhoofd) Mijn geheimschrift en zo nog wat papieren. Daarnaast heb ik ook nog alle brieven die ik bewaard heb van het schrijven met twee correspondentievriendinnen. Ach ja zelf vind ik het een onschuldige hobby je hebt ook mensen die kamers vol met pennen of aanstekers bewaren. Iedere gek heeft zijn gebrek dus zal ik maar zeggen.

Plaatjes internet

9 gedachten over “Bewaren…………

  1. Hier hetzelfde gebrek. Heb trouwens een paar jaar geleden wel een hoop weggegooid. Met 1 vriendin schreef ik hele multimappen vol. Stuurden we aan het eind van de week gewoon een volgeschreven schrift (brief) naar elkaar. Zelf had ze niets bewaard. Toen ik het twee jaar geleden aan haar gaf was ze er erg blij mee. Het was toch een soort van dagboek.
    Leuk hè, dat soort dingetjes.

  2. Ik heb ook niet zoveel bewaard, achteraf jammer… Maar van mijn kinderen heb ik alles bewaard, zo hebben we ze bij de vorige verhuizing allebei een gigantische doos meegegeven met schoolspullen. Kunnen ze zelf bepalen wat ze wel en niet willen houden.
    En ja… ik spaar pennen, maar ik schrijf er wel mee en als er een op of stuk is gooi ik hem zo makkelijk weg. Alleen op de pennen die ik zelf gekocht heb op onze reizen ben ik erg zuinig.

  3. Ik kan (belangrijke) papieren ook maar moeilijk weggooien. Johan kon dat ook niet, gevolg is, dat ik nog heel veel studieboeken etc van hem vond. Gauw met oud papier mee. Nu mijn eigen spullen nog….

  4. Van vroeger heb ik gewoon vrijwel niets, ten eerste hád ik weinig in m’n kinderjaren én ook mijn moeder was ruimerig. Een dagboek heb ik nooit gehad, zelfs geen simpel schriftje omdat ik nergens een plekje had waar ik dat kon verstoppen,”prive” bestond in die tijd nog niet voor kinderen. Wel jammer hoor, ik had bést nog eens wat terug willen lezen over vroeger. Nu is mijn blog m’n dagboek, daar zul je inderdaad nooit m’n diepste gedachten vinden, dié durf ik nog altijd niet ergens op te schrijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s