Een moeilijk verhaal……

visueel denkenDit wordt een moeilijk verhaal, soms snap ik dit soort dingen ook zelf niet helemaal, maar het is wel zo. Kijk dat is al de eerste moeilijke nietszeggende zin dus.
Ik probeer het uit te leggen zonder al te veel af te dwalen en zijsporen te pakken.
Vanmorgen ging ik werken bij mijn ieniemienie baantje. Ik nam mijn fototas mee want daarna had ik een 100 jarige waar ik naar toe zou gaan voor de krant.
Toen ik klaar was stopte ik mijn telefoon in mijn tas, altijd op dezelfde plaats, en zeg tegen mijn werkgever, hé mijn portemonnee zit er niet in. “Ik zie hem ook nergens” zegt hij “maar moet je betalen aan die 100 jarige voor haar verhaal” grapt hij nog tegen me.
Ik lach en antwoord dat hij dan wel thuis zal zijn.
Ga naar de 100 jarige en daarna weer naar huis en ga wel meteen op zoek.
Nu ben ik iemand van kastjes, laatjes, kastjes en nog eens kastjes om alles op te ruimen zodat het uit het zicht is maar nergens te vinden. Onder de bank tussen de bank, afijn iemand die ooit zijn portemonnee kwijt is geweest weet hoe dat werkt.rijbewijs
Noppes, ik ben helemaal niet in paniek, er zat niet veel geld in hooguit 20 euro maar wel natuurlijk al mijn pasjes en dat soort dingen, rijbewijs. Nou ja niet echt lekker dus.
Voor alle zekerheid ga ik mijn bankpas maar blokkeren, had wel gekeken op mijn rekening en niets geks gezien. (behalve dat ze weer eens een keer mijn ww niet op tijd gestort hadden).
Nog steeds ben ik er van overtuigd dat ik mijn portemonnee niet verloren ben of ergens heb laten liggen, ik kan dat gevoel niet verklaren, dat gewoon weten dat het zo is.
Ik bel mijn zus en die zegt, heb je al je wichelroede gebruikt. Die kochten we ooit bij een heks en daarmee kan je volgens zeggen alles opsporen wat je kwijt bent. Wij gebruiken het regelmatig als grapje samen als we weer eens wat kwijt zijn, een familiaire kwestie.
Maar de vorige keer vond ik wel mijn portemonnee er mee. Tja misschien raak ik daarom niet zo gauw in paniek, het is al eerder gebeurd.
Nu komt dus het ingewikkelde van het verhaal. Ik geloof niet dat de wichelroede mijn portemonnee kan vinden maar wel geloof ik dat wanneer je zo’n wichelroede pakt, je daarna gaat “aarden” en ontspannen en daardowichelroedersor ga je volgens mij anders denken.
Dat probeerde ik vanmiddag ook te doen, zonder wichelroede. Ik ging op de bank zitten en ging visualiseren wanneer ik mijn portemonnee voor het laatst gebruikt had en kwam uit bij een winkel waar ik gisteren wat gekocht had. Als een film zag ik dat ik de bon in mijn portemonnee opborg en meenam. Dat kon dus niet.
Ik volgde het spoor van mijn portemonnee in gedachte verder en bedacht dat vanmorgen toen ik mijn telefoon in mijn tas stopte mijn portemonnee er nog inzat, anders zou ik het toen al opgemerkt hebben.
Hij moest dus toch op mijn werk zijn. Ik stapte op de fiets, belde aan en liep zo naar de plek toe waar hij lag. Op een of andere manier wist ik gewoon waar hij lag. Mijn werkgever zei verbaasd hoe weet je dat. Ik zei het kon niet anders dan dat hij hier was.
Eigenlijk was ik helemaal niet verrast om hem daar te vinden. Ik denk dat het zo werkt dat wanneer je gaat lopen zoeken je denkt  ik ben hem kwijt je negatief denkt en wanneer je even probeert te ontspannen je gedachten weer beter en positief gaan werken.
Heel blij dat ik hem weer gevonden had natuurlijk. Vanmiddag boodschappen gaan doen, helemaal geen erg in dat mijn pas het niet meer deed dus net genoeg portemonneegeld nog in mijn portemonnee gelukkig ;). Zal ff wennen zijn zonder pas deze week want ik ben echt een pinner. Maar goed dan kan ik ook niet veel uitgeven,dat is dan weer mooi meegenomen.

Ouderwets snel

krantDonderdagavond, altijd de avond dat ik mijn artikelen in moet leveren voor de krant en dus ook aan het schrijven ben, mailtjes lezen, foto’s bewerken en al dat soort dingen.
Daar ben ik dan heel de avond wel mee bezig en meestal wordt het ook wel nachtwerk omdat ik ook nog van alles tussendoor zit te doen dus.
Vandaag liep het eigenlijk anders. Ik was bij een nieuw bedrijf geweest voor de krant en daarna even gaan fietsen. Het was zulk zalig weer om te fietsen, wel aardig grijs maar totaal niet koud en praktisch geen wind.
Terug op de fiets en terugdenkend aan het gesprek zat ik in gedachte al het verhaal te maken voor de krant en toen ik thuis kwam dacht ik meteen maar even op papier zetten.
Het ging eigenlijk zo lekker dat ik meteen maar door ging met de andere artikelen, de mailbox leeg maakte en ook nog de foto’s ging zitten bewerken. Resultaat om 5 uur was praktisch alles al af.
Nog wel alles doorlezen natuurlijk en eventueel correcties aanbrengen.
Gewoon een raar gevoel eigenlijk.
Voordat ik alleen was ging het eigenlijk altijd zo, dan was de donderdagmiddag heilig en ging ik schrijven omdat ’s avonds met kind en man er te veel reuring in huis was om te kunnen schrijven. Moet toch een zekere rust hebben, hardop soms zinnen zeggen, niet afgeleid zijn door vragen, opmerkingen en dat soort dingen.
Het geeft me wel een rustig gevoel trouwens dus misschien is het wel voor herhaling vatbaar, terug naar mijn oude gewoonte.

Knuffelkoeien..

Alle dieren (en mensen ) hebben behoefte aan genegenheid en op zijn tijd een knuffel denk ik zomaar.
Afgelopen zondag fietste ik door de polder en daar zag ik twee koeien op een brug samen staan en ze stonden elkaar echt helemaal te knuffelen en af te likken.
Ik heb gewoon een tijdje staan kijken zo’n mooi gezicht was het om dat te zien. Even waren ze afgeleid doordat ik afstapte maar toen ik rustig in het gras ging zitten gingen ze gewoon verder samen.
En ja als je alleen bent krijg je niet zo veel knuffels meer dus eigenlijk was ik gewoon een beetje jaloers haha……….. 😉

Kerstmuziek

IMG_0157Niet verder vertellen maar ik heb vanmiddag al kerstmuziek zitten draaien, daar vond ik het echt zo’n middag voor.
Vanmorgen hard gewerkt en daarna gaan fietsen naar de Hema voor een bakje en een broodje, het was koud, heel mistig en fietsend langs de Lek in mijn zomerjasje nog had ik het gewoon erg koud en te eigenwijs om terug te gaan om een andere jas aan te trekken.
Even opwarmen dus en tijdens het eten genietend van de columns van Simon Carmiggelt uit het boekje met de titel Spijbelen. Wat een prachtige zinnen kan die man toch maken.
Ik ga even kijken naar een warmere jas, heb nog wel echte Talingpaar2winterjassen maar die zijn voor als het ook echt koud is.
Ik zie een leuke jas en koop hem, trek hem nog net niet in de winkel aan maar eenmaal buiten wissel ik mijn jas gauw om. Het voelt als een warme deken die om me heen geslagen wordt, heerlijk.
Terwijl ik dat sta te doen komt er een bestelwagen achteruit rijden, blijkbaar niet gezien dat de auto achter hem moet stoppen voor een zebra en hij neemt even flink de bumper van die auto mee.
De man die uitstapt is duidelijk not amused en begint te mopperen tegen de chauffeur die heel rustig blijft. Die komen er vast samen wel uit, ik stap op mijn fiets en ga naar mijn moeder de was brengen.
We drinken gezellig een bakje thee/koffie en kletsen was.
GanzenDaarna ga ik weer naar huis fietsen door de polder. Het is daar momenteel zo prachtig zoveel ganzen, zwanen, vogels, smienten, van alles is er te zien.
Ik zet mijn fiets eens niet op boots maar op normaal en ga in een rustig tempo fietsen. Zo nu en dan even afstappen om wat foto’s te maken.
Het zonnetje dat ons beloofd was door Ed Aldus, de weerman van Rijnmond tv, komt nog even doorzetten. (Hij zit er niet vaak naast).
Ik zie een hele groep grauwe ganzen met daartussen een witte gans, ik moet meteen aan de serie van Nils Holgersson denken waar ik met (en zonder 😉 ) kind heel graag naar keek.
Ik zie geen klein mannetje op de witte gans zitten.
Door deGrauwe ganzen 2 mist is het een stuk kouder, een verschil met gisteren toen ik nog met mijn jas open fietste, nu voelt het haast een beetje winters al aan.  Net alsof ik heel de middag geschaatst heb of zo, weet niet hoe ik het anders kan omschrijven.
Thuisgekomen neem ik een kopje thee, ga wat lezen, schrijven, zoek een muziekje en zie de map kerstmuziek en ik denk waarom ook niet en ga zitten luisteren, heerlijk, het past bij de serene sfeer die ik vanmiddag voel, komt vast wel weer een bui tegenin, maar voorlopig geniet ik maar even van dat gevoel.