Gelijkgestemde zielen……….

avondrood ouderkerk 1Gisteren na mijn zoektocht naar mijn portemonnee toch nog even een rondje gefietst en meteen boodschappen gedaan, nog even bij mijn moeder langs gegaan. Ze is altijd zo blij als ik nog even kom. Niet zo heel lang gebleven want ze was al bezig met haar avondboterham.
Het was dus al wat later geworden toen ik naar huis fietste maar toch koos ik voor de weg dwars door de polder. Wel altijd een beetje dubbel gevoel als het al donker gaat worden nog in mijn uppie door de polder en ook een stuk bos waar ik ook nog door moet fietsen. Maar het is gewoon zo prachtig. Zo stil, kom geen auto tegen.
Spreeuwen tellenOpeens hoor ik bij de lichtmasten iets zoemen, soms hoor je ook wel de draden bewegen wat ook een soort zoemend geluid voorbrengt.
Maar gisteren was er amper wind en het geluid klonk ook anders. Ik keek omhoog en zag echt honderden spreeuwen zitten.
Ik stapte af en pakte mijn fototoestel. Mijn fietstassen vol met boodschappen half op de weg gezet zodat hij niet om zou vallen.
Er komt een man aan fietsen. Ik wil mijn fiets aan de kant zetten maar hij roept, laat maar staan hoor, ik kan er makkelijk langs. Mooi he die spreeuwen. Ik beaam het.
Even later stopt er een andere man terwijl ik foto’s sta te maken. Ook hij zegt mooi hé, en wederom kan ik niets anders doen dan het beamen.
spreeuwen op lichtmastZouden ze hier overnachten vraag ik aan de man. Hij vertelt dat het even een rustplek is en dat ze later doorvliegen naar de rietvelden langs de IJssel om daar te overnachten.
Ken je de zwermen die je vaak ziet om deze tijd in de polder, vraagt hij.  Ja zei ik een prachtig gezicht.
Ik vind dat zo mooi, twee mannen die ik totaal niet ken maar blijkbaar ook de rust van de polder opzoeken en zo hetzelfde denken over de natuur om ons heen. Heerlijk om dat te ervaren.
Als ik verder fiets zie ik dat ik van een andere kant nog een mooiere foto kan maken en stap opnieuw even van de fiets af.
Een wielrenner komt langs en ziet mij foto’s staan te maken en roept ook naar me, wat mooi hé. Inmiddels wordt het steeds doIMG_0196nkerder en word ik vergast op een prachtige zonsondergang. Ik zie het dorp van mijn moeder waar ik vandaan kom in de verte liggen.
Ik kan niet precies uitleggen maar ik vind dat zo mooi dat gedeelde gevoel met vreemde mensen die ook oog hebben voor alles wat zich in de polder afspeelt.  Gelijkgestemde zielen.