Waar je niet over praat bestaat niet…….

Gisterenavond zat ik naar een programma te kijken over Allerheiligen, het herdenken en herinneren van mensen die overleden zijn.
Heel toevallig zei mijn moeder gisterenmiddag nog tegen mij: Wat een gelukje dat je Peter nog kreeg dan ben je toch niet alleen na al die kindjes die overleden zijn. En gemakshalve vertelt ze dan nog dat ze precies weet dat ze naar de begrafenissen is geweest en beschrijft hoe ze door de laan met bomen liep. Hier gaan de herinneringen aan de loop met haar want alleen bij mijn dochtertje van 14 maanden is ze geweest. Ik antwoord dat het niet een gelukje maar een groot geluk is.
Nooit werd er over dit soort dingen gepraat door mijn moeder, praat er maar niet over dan vergeet je het wel.
Ik weet wel beter en zij eigenlijk ook wel want de laatste jaren hoor ik haar vaker hier over praten. Ook over dat 6 jarige broertje van haar dat overleed nadat hij hersenvliesontsteking kreeg na een pokkeninenting.  Ze weet het nog precies hoe dat was en ging. Nog niet zo lang geleden vertelde ze me wel dat ze met haar vuisten tegen de muur heeft staan slaan toen mijn dochtertje overleden was.
Mijn vriendin die haar twee broertjes verloor heeft hetzelfde verhaal. Ook daar werd eigenlijk nooit over haar broertjes meer gesproken en op een of andere manier voelde ze ook aan dat ze er niet over durfde te praten.
Pas vorig jaar is ze bij de man geweest die haar broertjes uit het water heeft gehaald, helaas te laat, maar aan hem kon ze vragen hoe het gegaan was. Ze was daar zo blij mee dat te horen.
Zelf merk ik het ook dat ik tegenwoordig regelmatig er over schrijf, praat, vertel, het gewoon niet meer “doodzwijg”.  En het lijkt wel dat ik ze op een of andere manier een plaatsje wil geven die ze eigenlijk nooit gehad hebben.
Ik kan er mee leven, geniet van het leven, zie de mooie kanten er van, ben ook altijd heel blij geweest met mijn zoon,en nog steeds natuurlijk.  Geprobeerd geen overdreven bezorgde of betuttelende moeder te zijn maar wel altijd wetend dat soms leven hoe jong ook eindig kan zijn.
Gisterenavond was Gerard van Maasakkers in het programma. Hij zong een prachtig lied over Marijke, zijn zusje dat op 3 jarige leeftijd overleden is.
Ook bij hem thuis werd er nooit over gesproken, alles wat aan haar herinnerde werd opgeruimd, alleen een foto lag er nog in een laatje.
Dat wisten alle kinderen en de ouders maar niet van elkaar dat ze er wel eens naar keken daar werd nooit over gesproken.
Pas jaren later kwam dit ter sprake en bleek dat ze allemaal hetzelfde gereageerd hadden. Hij gaf zijn verdriet jaren later vorm door dit nummer voor haar te schrijven. Echt kippenvel zoals hij na al die jaren eigenlijk zijn zusje “tot leven” brengt, zo herkenbaar.
Iemand verliezen heeft altijd impact op je leven en een kind, zusje of broertje verliezen zeker.
Ik weet niet of de huidige manier van rouw verwerken beter is. Ik denk wel dat het goed is om er over te praten voor de verwerking van het verdriet. Het delen met mensen.
Helaas kon ik het nummer Als ge nie van hem niet vinden op Youtube maar deze die hij ook zong is ook prachtig.

https://www.youtube.com/watch?v=vZSV1XA1a6g