Waar je niet over praat bestaat niet…….

Gisterenavond zat ik naar een programma te kijken over Allerheiligen, het herdenken en herinneren van mensen die overleden zijn.
Heel toevallig zei mijn moeder gisterenmiddag nog tegen mij: Wat een gelukje dat je Peter nog kreeg dan ben je toch niet alleen na al die kindjes die overleden zijn. En gemakshalve vertelt ze dan nog dat ze precies weet dat ze naar de begrafenissen is geweest en beschrijft hoe ze door de laan met bomen liep. Hier gaan de herinneringen aan de loop met haar want alleen bij mijn dochtertje van 14 maanden is ze geweest. Ik antwoord dat het niet een gelukje maar een groot geluk is.
Nooit werd er over dit soort dingen gepraat door mijn moeder, praat er maar niet over dan vergeet je het wel.
Ik weet wel beter en zij eigenlijk ook wel want de laatste jaren hoor ik haar vaker hier over praten. Ook over dat 6 jarige broertje van haar dat overleed nadat hij hersenvliesontsteking kreeg na een pokkeninenting.  Ze weet het nog precies hoe dat was en ging. Nog niet zo lang geleden vertelde ze me wel dat ze met haar vuisten tegen de muur heeft staan slaan toen mijn dochtertje overleden was.
Mijn vriendin die haar twee broertjes verloor heeft hetzelfde verhaal. Ook daar werd eigenlijk nooit over haar broertjes meer gesproken en op een of andere manier voelde ze ook aan dat ze er niet over durfde te praten.
Pas vorig jaar is ze bij de man geweest die haar broertjes uit het water heeft gehaald, helaas te laat, maar aan hem kon ze vragen hoe het gegaan was. Ze was daar zo blij mee dat te horen.
Zelf merk ik het ook dat ik tegenwoordig regelmatig er over schrijf, praat, vertel, het gewoon niet meer “doodzwijg”.  En het lijkt wel dat ik ze op een of andere manier een plaatsje wil geven die ze eigenlijk nooit gehad hebben.
Ik kan er mee leven, geniet van het leven, zie de mooie kanten er van, ben ook altijd heel blij geweest met mijn zoon,en nog steeds natuurlijk.  Geprobeerd geen overdreven bezorgde of betuttelende moeder te zijn maar wel altijd wetend dat soms leven hoe jong ook eindig kan zijn.
Gisterenavond was Gerard van Maasakkers in het programma. Hij zong een prachtig lied over Marijke, zijn zusje dat op 3 jarige leeftijd overleden is.
Ook bij hem thuis werd er nooit over gesproken, alles wat aan haar herinnerde werd opgeruimd, alleen een foto lag er nog in een laatje.
Dat wisten alle kinderen en de ouders maar niet van elkaar dat ze er wel eens naar keken daar werd nooit over gesproken.
Pas jaren later kwam dit ter sprake en bleek dat ze allemaal hetzelfde gereageerd hadden. Hij gaf zijn verdriet jaren later vorm door dit nummer voor haar te schrijven. Echt kippenvel zoals hij na al die jaren eigenlijk zijn zusje “tot leven” brengt, zo herkenbaar.
Iemand verliezen heeft altijd impact op je leven en een kind, zusje of broertje verliezen zeker.
Ik weet niet of de huidige manier van rouw verwerken beter is. Ik denk wel dat het goed is om er over te praten voor de verwerking van het verdriet. Het delen met mensen.
Helaas kon ik het nummer Als ge nie van hem niet vinden op Youtube maar deze die hij ook zong is ook prachtig.

https://www.youtube.com/watch?v=vZSV1XA1a6g

Dit bericht werd geplaatst in Familie. Bookmark de permalink .

15 reacties op Waar je niet over praat bestaat niet…….

  1. rietepietz zegt:

    De inzichten over rouw zijn inderdaad de laatste halve eeuw behoorlijk veranderd en ik denk dat het goed is. Toch zullen er altijd mensen blijven die hun rouw zullen op een andere manier beleven en daar is niets mis mee als dat uit vrije wil gebeurt .
    Misschien is het ook wel zo dat je bij het ouder worden genoeg “afstand hebt opgebouwd” om er anders naar te kunnen kijken.

    • gewoonanneke zegt:

      Ooit sprak ik met een maatschappelijk werkster en die zei soms heb je zo’n verdriet dat je er niet over kan praten, dat was in het begin ook zo. En inderdaad gaat iedereen op zijn eigen manier met verdriet om en dat is ook goed.

  2. Marja zegt:

    Wat een prachtige tekst.

  3. Corja zegt:

    Wat een mooi blog, Anneke. Vroeger werd de dood letterlijk verbloemd. Zand erover. En als je er niet over praat, bestaat het inderdaad niet. Wat fijn dat je dit nu weet van je moeder. En ik vind het ook heel wat dat je ons er deelgenoot van maakt.
    Tegenwoordig zijn de uitvaarten veel persoonlijker, er kan meer. En dat is mooi en goed voor het verwerken. Een foto hoeft niet in een laatje, maar staat op een kastje met een kaarsje en een bloemetje. Heel mooi en liefdevol.

    Maar ook vind ik dat er tegenwoordig soms te veel aandacht van vreemden voor andermans dood is. Begrijp me niet verkeerd: natuurlijk moet er aandacht zijn, moet er gerouwd worden. Ik vind het een beetje moeilijk uit te leggen, maar al die stille tochten, het is wel eens te veel. En dat iedereen vindt dat de doden ook een beetje van hem/haar zijn. Zo van: kijk mij eens betrokken zijn. Snap je wat ik bedoel? Daar kan ik niet zo goed tegen.

    Gerard van Maasakkers, prachtig. Zo invoelend en gevoelig!

    • gewoonanneke zegt:

      Ik snap precies wat je bedoeld hoor ik had dat ook met die rouwverwerking van die mensen van die vliegtuigramp.Misschien voor de nabestaanden heel fijn om zo te ervaren maar ik had er zelf niet zoveel mee. En dat mag ook. Ieder doet het op zijn of haar eigen manier.

  4. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Wat heb je dit mooi verwoord Anneke. Vroeger ging men heel anders om met verdriet, moeilijk moet dat geweest zijn voor velen.

  5. beauninoblog zegt:

    Mooi Anneke, mijn moeder heeft een iets jonger zusje verloren aan kanker toen dit zusje twee was. Ze vond het net een engeltje toen ze in haar kistje lag. Wat een mooi blog.

  6. Wat een mooi blog. Beeld en woord geven aan de persoon die ooit was…
    Ik kan mij er een voorstelling van maken hoe het “vroeger” allemaal ging. Niet over praten dan is het er niet. Het lijkt mij vreselijk om niet te kunnen praten over de persoon van wie je zoveel houdt. Zelf ben ik heel erg blij dat ik er over mag praten. Dat ik er over kan praten. En niet alleen dat. Ik schrijf er over, en ik fotografeer er over.
    Het is fijn om geregeld over de mensen te praten die er niet meer zijn. Zo houd ik ze toch een beetje levendig. Zijn er er bij. Vergeet ik niet.
    Ik ben blij dat dit kan, en mag!!

    • gewoonanneke zegt:

      Ja ik ben ook blij dat het nu anders kan. Toen mijn kinderen geboren werden mocht ik ze zelfs niet zien dat kan je nu niet meer voorstellen. Dat is allemaal ten goede gekeerd al blijft het verdriet natuurlijk net zo groot. Ook al kan je er over praten blijft je verdriet op bepaalde momenten weer terugkomen.

  7. Lenjef zegt:

    Oorverdovende stilte

    als niemand aanwezig is wanneer een boom breekt
    zou er dan geen geluid zijn?
    indien men over iets dat het hart breekt niet spreekt
    is er dan geen bron van pijn?

    Andere tijden, dezelfde gevoelens, Anneke.
    Lenjef

  8. kakel zegt:

    Vroeger mocht nooit ergens over gepraat worden. Dat was maar aanstelleritis. Ik denk dat hij beter is om er voor te kiezen of je er al dan niet over wilt praten. Maar stilhouden lijkt me geen goede zaak bij zo’n groot verdriet!
    Liefs Kakel

  9. minoesjka2 zegt:

    Ook tegenwoordig zijn er nog mensen die denken als er over zo’n ingrijpende gebeurtenis niet gesproken word ze het wel vergeten ………… bij mij werkt het niet, en bij veel mensen niet denk ik. Delen geeft de kracht om te helen.
    Maar die inzichten waren er vroeger zeker niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s