Went het dan?????????

HannahVandaag is het 29 jaar geleden dat mijn derde dochter Hannah dood geboren werd.
Heel vaak heb ik me afgevraagd?  Wen je er aan want soms lijkt het wel of haar overlijden mij het minste gedaan heeft, maar is dat ook zo. Ik weet het niet en heb me er ook eigenlijk best schuldig over gevoeld soms.
Hield ik er onbewust rekening mee dat het weer mis kon gaan, beschermde ik me er bij voorhand tegen dat het mis kon gaan.
De menselijke geest is wat dat betreft soms niet te volgen.
Een aantal factoren zullen aan dit gevoel ook wel bijgedragen hebben.
Het was een enorm hectisch jaar 1985, het had 4 jaar geduurd voordat ik weer zwanger was geworden en toen kwam het toch nog onverwacht min of meer.
Een paar maanden voor haar geboorte overleed mijn schoonvader onverwacht op 60 jarige leeftijd, we waren bezig met onze winkel te verkopen omdat we het gewoon mentaal en fysiek niet meer aankonden allebei. Tot bijna het laatst van mijn zwangerschap heb ik ook nog volop meegewerkt in de winkel.
Toen werd het de 13e november, ik zat op de verjaardag van mijn schoonzusje en voelde geen leven meer. Ik heb niets gezegd (natuurlijk wel tegen mijn man) en ben naar huis gegaan, amper geslapen en de volgende morgen meteen naar het ziekenhuis gegaan, eigenlijk wist ik het gewoon al.
Na een traumatische bevalling waarbij ik totaal weggespoten werd, mijn man weggestuurd, werd Hannah zonder dat ik er bewust bij was geboren en meteen weggehaald.
Na drie dagen was ik weer thuis en alsof er niets gebeurd was stond ik enkele dagen later al weer in de winkel.
Als ik er nu op terugkijk waanzinnig natuurlijk. De buurman die onze winkel gekocht had was al aan het werk in de winkel om in te werken maar had nog wel steeds veel vragen.
Twee maanden later ging de winkel over naar de nieuwe eigenaar en gingen we ook nog verhuizen en nog voor het nieuwe jaar woonden we in een anders huis.
Je zou toch van minder de weg wel een beetje kwijt kunnen raken denk ik achteraf wel eens.
En bovendien raakte ik, die niet zo makkelijk zwanger werd, meteen weer zwanger met alle emoties van dien.
Achteraf misschien goed dat het zo gegaan is en ik binnen een jaar een gezonde zoon kreeg, anders had ik het misschien helemaal nooit meer aan gedurfd om zwanger te worden.
Vandaag is het 29 jaar geleden en lieve Hannah, ook jij was zo zeer gewenst, we zouden je graag alle liefde van de wereld hebben willen geven maar dat mocht niet zo zijn.
En daarom blijft toch deze dag voor mij altijd weer een moeilijke dag ook al is het al zoveel jaren geleden en hou ook jij een plekje in mijn hart.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Familie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op Went het dan?????????

  1. Sterkte heel veel sterkte Anneke…

  2. Corja zegt:

    Oh, Anneke, liken is er niet bij, deze keer. Wat een in en intriest verhaal. Wat een onmenselijke toestanden in het ziekenhuis: als je het niet ziet is het er ook niet geweest. Vreselijk. Ik ben blij voor je dat je een gezonde zoon hebt gekregen, zodat je je moederliefde toch kwijt kon. Maar wat moet het ieder jaar weer moeilijk voor je zijn om die dagen van herinnering door te komen. Heel veel sterkte!

    • gewoonanneke zegt:

      Dank je wel, sommige dingen wennen nooit maar soms wil ik er ook niet over schrijven, het roept ook weer oude emoties op. Soms moet je ook wel dingen laten rusten maar op een of andere manier kan ik het nu niet.

  3. Marja zegt:

    Wat een hectiek en wat een verdriet. Natuurlijk vergeet je deze kinderen en deze data nooit.

  4. Hannah…. wat een prachtige naam. Ze is niet weg te denken uit je leven. Jij bent haar moeder en zij is jouw dochter. Dat kan nooit gescheiden worden…

  5. staartje zegt:

    Mooi geschreven Anneke, je beschrijft de gevoelen en hectiek zo mooi en beeldend. Wat een verdriet en wat een vaart in het leven. Heel mooi dat je denkt aan de geboorte van Hannah. sterkte.

  6. minoesjka2 zegt:

    Tja, sommige dingen wennen nooit!!! De scherpe kantjes gaan eraf, maar het blijft op bepaalde momenten een gat slaan in je gevoel. Troostend werkt voor mij om te kijken wat ik bereikt heb sinds die tijd en hoe ik nu in het leven sta, maar pijnlijk blijft.

  7. Lenjef zegt:

    Langer dan eeuwig

    in het leven lopen er dikwijls geplande dingen mis
    en tot op heden
    is er niet voor alles een reden
    wel weet ik zeker dat het diepste gemis tijdloos is

    Sterkte, Anneke!
    Lenjef

  8. kakel zegt:

    Natuurlijk went het nooit. Een kindje is het dierbaarste “bezit” wat je hebt en tegelijkertijd het meest kwetsbare. Je blijft altijd aan haar denken. Ik vind dat knap. Het zou veel makkelijker zijn om het weg te stoppen… Liefs en een knuffel

  9. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Wat een verdriet moet dat geweest zijn. Dat zal het altijd blijven. Natuurlijk zullen de allerscherpste kantjes eraf gaan maar slijten doet het nooit. Sterkte Anneke.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s