Op het scherpst van de snede

Vuitstellenandaag was het weer zover, ik had iemand beloofd om wat dingen voor hem te regelen en had het weer net zo lang uitgesteld tot het ook echt moest. Dat kostte me eigenlijk het hele weekend weer zo’n onderbuik gevoel van gaat het wel lukken want morgen heb ik een vergadering en moet alles geregeld zijn.
Soms weet ik gewoon niet wat het van mezelf is. Ik maak mezelf wijs dat als dingen op het scherpst van de snede gedaan moeten worden ik zelf ook op mijn scherpst ben en dat het dan ook wel gaat lukken.
Maar ik weet dat het gewoon een keer gaat gebeuren dat dit me niet gaat lukken en ik gewoon flink op mijn bek ga een keer.
Helaas heb ik dit ook nog een overgeërfd aan mijn zoon die met hetzelfde sop overgoten is en waar ik me regelmatig flink aan geërgerd heb.
uitstellen2Ik denk dan ook dat ik me bij mijn eigen kind het meest erger aan de dingen die ik herken van mezelf.
Maar vandaag ging het weer goed, ik moest nog vijf bedrijven benaderen om te vragen of ze ergens aan mee wilden werken en binnen anderhalf uur was alles geregeld. Had ik ze de bevestiging gemaild en de afspraken gemaakt. Daar loop je jezelf nou al een week druk over te maken, zei ik voor de zoveelste keer tegen mezelf, doe het voortaan eens wat sneller dan heb je al die spanning en dat vervelende gevoel ook eens een keer niet. Ik was weer aardig opgelucht, ik weet wel, ook al was het niet gelukt dan had ik nog wel een paar dagen speling gehad. Maar eigenlijk wilde ik morgen bij de vergadering waar deze dingen besproken worden wel beslagen ten ijs komen en alles geregeld hebben. Zoonlief heeft ook het oplossingsgerichte enuitstellen1 ik red me er wel weer uit op het laatste moment ook wel van mij meegekregen. En heel stiekem heb ik wel eens een keer gehoopt dat ook hij een keer onderuit zou gaan om er van te leren maar tot nu toe kwam hij er altijd weer goed mee weg.
Ben gewoon bang dat we beide deze toch niet zo’n handige eigenschap af zullen leren, al zou het alles wel een stuk rustiger maken voor ons.