Volledige paniek

Ik voelde het de laatste weken al iedere keer, net alsof ik op een draadje liep en er zo af kon vallen.  Zulke onwijs drukke weken met veel afspraken en dingen om te doen.
Het gedoe met de gemeente dat me heel erg aangrijpt, misschien was de druppel wel het overlijden van mijn neef afgelopen maandag.
In ieder geval de optelsom kwam vanmiddag opeens tot uitbarsting.
Had heel de morgen al voor zitten werken aan mijn krantenzaken omdat ik morgen naar de begrafenis wil en dat is ook nog een keer helemaal in Drenthe, een wereldreis, dus ik wilde vanavond op tijd naar bed.
Uurtje of 2 ging ik fietsen, maakte onderweg de foto van mijn leven van een reiger die een snoek pakte, hierover later en ging even bij de Hema een bakje koffie drinken.
Meteen zaten er twee mensen uit mijn dorp die met me begonnen te praten over de verkiezingen en halverwege voelde ik me opeens niet lekker worden, ze zagen het blijkbaar aan me en vroegen: “Wat heb je”  Ja voel me niet zo lekker opeens zei ik.  Ademde een paar keer diep en het ging eigenlijk wel weer.
Ze gingen weg en even later ik ook, op het winkelcentrum kwam het vervelende gevoel weer terug, ik ging naar buiten de frisse lucht in, zag de man van dat stel op het bankje zitten wachten bij de deur en dacht zal ik vragen of ik met hen mee mag rijden.
Ik ging even buiten staan en toen ik dacht, ik ga het vragen was de man weg, blijkbaar hadden ze een andere uitgang genomen.
Mijn hart ging als een gek te keer en ik had gewoon een totale paniekaanval, kon het helemaal niet onder controle krijgen.
Toch maar naar huis gaan fietsen, dacht als het echt mijn hart is, wat wel even door mijn hoofd schoot dan moet ik er op de fiets ook weer last van krijgen.
Als een gespannen veer fietste ik naar huis en ging meteen naar de dokter toe toch maar.
Ik kon zo terecht, moest even wachten en daar in de wachtkamer werd ik helemaal rustig en voordat ik bij de dokter was, had ik eigenlijk geen last meer.
Nou heb ik een allerliefste dokter die alle tijd voor me nam en me liet vertellen, ook onderzocht of mijn zuurstof, bloeddruk, longen, hartslag en alles goed waren en dat was allemaal prima in orde. Opgelucht ging ik eigenlijk weer naar huis maar voelde me ook een leeg geprikte ballon moet ik zeggen, nog steeds trouwens, voel me nog steeds niet helemaal lekker maar de angst is gelukkig wat verdwenen.
Hoop dat het allemaal maar eenmalig was en ga echt een aantal rustige dagen voor mezelf nemen (mijn agenda spreekt me meteen al weer tegen) het is hard nodig.