IJs in de sloten…..

nerveusVandaag had ik een afspraak bij de gemeente voor een persoonlijk gesprek. Ik weet dat mijn paniekaanval en het ziek zijn daar voor een deel vandaan kwam, de spanning waar ik het gewoon zo moeilijk mee heb. Die gaan vreten aan me. Alle doemscenario’s komen dan bij me voorbij maar goed zoals het met de meeste dingen in het leven is “De mens lijdt vaak het meest door het lijden dat hij vreest”.
Ik kwam beslagen ten ijs, had alle papieren die ze gevraagd hadden gekopieerd en in een map gedaan, netjes per categorie met een afscheiding er tussen. Een map vol.
Daarnaast had ik ook nog een soort verslag gemaakt wat ik de afgelopen jaren voor vrijwilligerswerk gedaan had in het kader van de participatie wet.
Bovendien had ik nog een aantal opties voor vrijwilligerswerk, waar ik voor gevraagd was of zelf gevonden had en op gereageerd, meegenomen.
papersssssss - kopieHet intake gesprek verliep heel vlot. Ik kreeg wel weer even de kriebels toen de dame zei dat ze normaliter dit werk niet deed maar meer voor jongeren werkte en dus niet alles precies wist.
L’histoire se répète dacht ik nog, zo ging het de vorige keer ook, alles in kannen en kruiken, zelfs de datum dat ik mijn uitkering zou krijgen vertelde ze me al. Dat was toen ook het geval en de volgende dag werd ik opgebeld dat ze het niet helemaal goed gedaan had en ik me meteen moest melden bij een sociale werkplaats om te gaan werken met alle ellende van dien. https://gewoonanneke.wordpress.com/2008/02/10/goede-raad-is-duur/
Ik hoop niet dat dit weer gaat gebeuren maar alle papieren werden in orde bevonden.
Ik vroeg wat ik kon en mocht doen op gebied van vrijwilligerswerk en zij zei dat ik in ieder geval wel bij RTV Krimpenerwaard vrijwilligerswerk mocht gaan doen. Ze moeten namelijk voor iedereen een traject opzetten waarbij je iets terug doet voor je uitkering. Maar u bent al zo actief met van alles bezig zei ze. Dat wil ik graag ook want ik wil ook niet gedwongen worden om in een verzorgingstehuis iets te moeten gaan doen. Hoe zinvol en nodig dat werk ook is, ik weet dat het niets voor mij is en dan ook niet de mensen te goede zal komen. Vandaar dat ik al wat vrijwilligerswerk zelf heb aangedragen.
Ik voelde me zo ontzettend opgelucht toen ik buiten stond.
Ben op de fiets gestapt en ondanks het koude weer lekker 20 km gaan fietsen, mezelf getrakteerd op een bakje, broodje bij de Hema en 2 verhalen van Godfried Bomans. Heerlijk het bewegen buiten deed me goed en mijn hoofd werd lekker leeg en ik kreeg energie voor 10 voor mijn gevoel.
Thuisgekomen zie ik een voicemail bericht. De mevrouw van vanmorgen dat ze me maandag nog terugbelt want misschien heb ik nog recht op een vervolguitkering van de WW.
Dat zou financieel voor mij veel voordeliger zijn maar ik prijs me nog maar niet rijk en wacht af wat ze maandag te zeggen heeft daarover. Ben wel heel benieuwd.blij  ee
Het cadeautje wat ik zou krijgen is ook gekomen, gewoon een leuke kerstfrutsel, weet niet hoe ik het verder moet omschrijven haha. Toch lief hoor en ik stuur een sms’je om hem te bedanken.
De energie die nog even lekker doorwerkt zorgt er voor dat ik binnen een uur de vier eigen stukken voor de krant geschreven heb en dus vanavond weer eens op tijd klaar ben.
Het gaat bijna wennen.
Al met al een onverwacht fijne dag en daar kan ik dan heel erg van genieten.

WE 300 ???

Een bijzondere WE300 bij Plato. Ook ik kreeg een woord waarmee ik aan de slag ging. 
Ik hoop dat mijn verhaal duidelijk maakt wat voor woord het was. Volgens Plato was het iets dat bij me past en ik vond dat wel een compliment. Dank je wel Plato.
Meer verhalen bij: http://platoonline.wordpress.com/2014/11/27/we-300-special/

Ze wist dat het niet verder ging zo, ze was bang, kreeg paniekaanvallen, luisterendurfde nergens meer naar toe. Liep heel snel met de hond een rondje om weer gauw thuis te zijn.
Ze kreeg een verwijzing naar een maatschappelijk werkster die wel de heel toepasselijke naam Rietje Raatgever had.
Naar alle kanten om zich heen kijkend of niemand haar zag ging ze er de eerste keer naar binnen.
Er was meteen een klik, ze voelde aan dat het iemand was die in haar geïnteresseerd was, haar wilde helpen met haar problemen. 
Ze kon haar verhaal kwijt, vertellen wat ze wilde, al haar zorgen en verdriet en Rietje deed waar ze voor opgeleid was en hoorde het allemaal aan. Ze verstond de kunst daarvan als geen ander.
Op een keer vertelde ze Rietje dat ze zich soms voelde als Job, dat alles haar afgenomen werd wat haar lief was maar Rietje kende het verhaal niet.
Toen ze de volgende week kwam had ze echter een Bijbel gepakt en het verhaal van Job gelezen en ze haalde daar uit dat verdriet soms zo groot kan zijn dat je er niet over kan praten en dat het je gaat verstikken.
Maar niet alleen dat, Rietje gaf haar ook handvaten waar ze mee aan het werk moest gaan, kleine opdrachten die ze moest uitvoeren of in ieder geval moest proberen uit te voeren.
En hoe simpel het leek, het hielp, ze werd vrijer, ze durfde weer meer, de angst verdween, ze werd weer blij en ging weer genieten van het leven.
Maar bovenal leerde ze haar iedere dag iets te vinden wat mooi was in haar leven al wat het maar een mooie bloem of een vliegende vogel.
Daar leerde ze ook die kunst die zo veel mensen niet hebben namelijk echt naar elkaar…….