Versnipperde mensen

Ik weet nog toen ik in het verzorgingscentSysteemkaartenrum werkte aan de receptie dat het¬†regelmatig gebeurde dat er iemand overleed en dan kreeg ik een berichtje dat de kaart uit het systeem gehaald moest worden. (toen hadden we nog een kaartenbak ūüėČ ).
En natuurlijk kende ik niet alle mensen maar regelmatig gebeurde het ook dat ik ze wel vrij goed kende en dan was het meer dan het weggooien van een kaartje.
Er was een mevrouw echt een chique dame die dementerend was en soms tijdens een dienst wel twintig keer¬†aan de balie iets kwam vragen. ¬†Ondanks haar dementie bleef ze echt een dame en ze begon altijd de zin met :”Neemt u mij niet kwalijk” en dan hoe laat is het, komt mijn zoon nog, wanneer krijg ik eten ¬†en dat soort vragen. Ze al weer vergetend als ze wegliep.
Toen ik haar kaart uit de bak haalde dacht ik opeens, zo gaat het, je papieren worden gewoon weggehaald, uit het systeem en voor onze instelling ben je er dan niet meer. Logisch maar bij sommige mensen greep me dat toch wel aan.
Ik weet nog dat ik bij het verwijderen van haar kaartje een gedichtje maakte dat ik niet meer heb maar dat gevoel verwoorde.
Gisteren en vandaag, regen, regen, regen en regen.  Eigenlijk wilde ik beginnen met mijn keuken op te knappen maar dan wil ik wel iets open kunnen zetten als ik ga schuren dus maar plan B gaan doen.
Het opruimen van de papierwinkel van mijn overleden broer en zwager. Er zijn papieren die inmiddels wel weg kunnen. Zeker van mijn zwager had ik heel veel mappen omdat ik alles voor hem jaren in mappen deed en hij eigenlijk nooit wat weg gegooid had.
En ik kan je vertellen dat zorginstellingen, verzekering, revalidatiecentra en dat soort instanties je rijkelijk voorzien van papieren.
Eerst alles uitgezocht wat er weg kon en in zakken gedaan. En ook van de papieren van mijn broer kon er veel weg. 
Daarna alles door de versnipperaar gehaald, uren lang bezig om alles in strookjes te¬†veranderen.¬†zakken papierTwaalf vuilniszakken, wat een klus zeg. En eigenlijk voelde het net zo’n beetje aan als toen ik dat kaartje van die mevrouw door de versnipperaar deed.
Van twee mensen die er niet meer zijn worden hun papieren ook weggedaan. Veel papieren roepen ook herinneringen op. Leuke en minder leuke herinneringen.
Het verschil is wel dat die mevrouw wat verder van me afstond (hoewel het gekke is dat ze toch nog op zo’n manier wel in mijn herinnering terug komt) en mijn broer en zwager natuurlijk altijd een stukje van mezelf zullen blijven hoeveel papieren ik ook vernietig dat gaat gelukkig nooit weg.